της Γεωργίας Λινάρδου
«Κυρίες και κύριοι, στο τηλεοπτικό μας πάνελ έχουμε απόψε τον Χ πολιτικό
συντάκτη, γνωστό για τις εύστοχες και αντικειμενικές του αναλύσεις, τον υπουργό
της κυβέρνησης Ψ, που μας έκανε την τιμή απόψε να έρθει με σκοπό να δεχθεί
σκληρές ερωτήσεις για τις δύσκολες ώρες που περνά η χώρα, και τον γνωστό κύριο
Ω, επικοινωνιολόγο που οι δημοσκοπήσεις του πάντα πέφτουν μέσα».
Στρώνεσαι στον καναπέ και παρακολουθείς. Η συζήτηση τελειώνει, αλλά εσύ
νιώθεις σαν να μην έγινε ποτέ. Ένα κενό αντικειμενικής ενημέρωσης υπερίπταται
στο υποσυνείδητο σου. Μήπως φταίει το Χ-Ψ-Ω;
Στη δημοσιογραφική Ελλάδα του μνημονίου τα πράγματα είναι απολύτως
μοιρασμένα: σε αυτούς που τα παίρνουν και κάθονται, σε αυτούς που δουλεύουν και
τα κερδίζουν με την αξία τους, σε αυτούς που δουλεύουν, αλλά αμείβονται
ελάχιστα και καταγγέλλουν ή για διάφορους λόγους κωλύονται να καταγγείλουν
όσους δουλεύουν και τα κερδίζουν, και πάει λέγοντας.
