του Δημήτρη Υφαντή
Από τις 25 Μάη που εκδηλώθηκε το Κίνημα των Αγανακτισμένων το ερώτημα ποιοι γεμίζουν τις πλατείες κυριαρχεί. Κυριαρχεί ίσως όχι στην πλατιά πλειοψηφία του κόσμου, που με την ίδια την κίνησή του έδωσε υπόσταση στην ενεργητική μετεξέλιξη της διάχυτης οργής και των διάσπαρτων εστιών αντίστασης, σε ένα ορμητικό ποτάμι λαϊκής εισβολής στο κέντρο των εξελίξεων. Ο «κανένας» βγήκε μπροστά, πήρε το λόγο, αγωνίζεται και διεκδικεί.
Ο κόσμος αναγνώρισε σε αυτό το κίνημα τον… εαυτό του, το διπλανό του, τα βάσανα και τα όνειρά του και αναζήτησε στην πράξη τη δημοκρατία, χωρίς καπέλα, χωρίς γραφειοκράτες επαγγελματίες ηγετίσκους, χωρίς στημένα κόλπα εκτόνωσης και δήθεν «σύγκρουσης» των αυτόκλητων «πρωτοποριών».
Άρα όσοι -κι είναι πάρα, μα πάρα πολλοί- συμμετέχουν σε όσα λαμβάνουν χώρα στις πλατείες και γνωρίζουν και έχουν συνείδηση. Τα επιτελεία των καθεστωτικών κομμάτων ένοιωσαν ήδη τους τριγμούς στα θεμέλια του σάπιου πολιτικού συστήματος, ενώ τα ΜΜΕ ανέλαβαν από την πρώτη στιγμή την λεπτή δουλειά της ποδηγέτησης, του κουκουλώματος και της συκοφάντησης. Αυτοί όλοι δείχνουν να έχουν αντιληφθεί και την ποιότητα και την έκταση του πρωτόφαντου κινήματος.
Παραμένουν να αναρωτιούνται όσοι επιμένουν να φοράνε τα δικά τους σχήματα στη ζωή, με το γνωστό απόφθεγμα «αν η πραγματικότητα δεν ταιριάζει στις αλήθειες μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα».
Παραμένουν να αναρωτιούνται όσοι επιμένουν να φοράνε τα δικά τους σχήματα στη ζωή, με το γνωστό απόφθεγμα «αν η πραγματικότητα δεν ταιριάζει στις αλήθειες μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα».
