του Γιώργου Παπαϊωάννου
Αρκετοί βιάστηκαν να μιλήσουν για μια «ήττα» του κινήματος στην αντιπαράθεσή του με την κυβέρνηση και την τρόικα.
Ξεχνάμε, έτσι, πού βρισκόμασταν δύο μήνες πριν και πού σήμερα. Ξεχνάμε ότι οι κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν στις 25 του Μάη ανάγκασαν τις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη αλλά και την Ουάσιγκτον να είναι σε απευθείας σύνδεση με την πλατεία Συντάγματος.
Ξεχνάμε ότι ο θλιβερός «πρωθυπουργός» αναγκάστηκε σε κωμικοτραγικούς χειρισμούς, σε παραιτήσεις και επανακάμψεις, σε διευθετήσεις και εσωκομματικούς συμβιβασμούς για να αντιμετωπίσει τον αγωνιζόμενο κόσμο.
Ξεχνάμε ότι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και όχι μόνο τριγυρνάνε σήμερα στα κανάλια και κλαψουρίζουν που δε μπορούν να βγουν από το σπίτι τους.
Ξεχνάμε ότι τα «μεγάλα κανάλια» αναγκάστηκαν να πετάξουν στη μάχη κάθε προσωπείο που τους απέμενε και να μετατραπούν σε απογυμνωμένους κυβερνητικούς εκπροσώπους. Ξεχνάμε κυρίως ότι από αυτό το γύρο αντιπαράθεσης βγαίνει ένα τεράστιο δυναμικό κόσμου που έχει βγει από το σπίτι, έχει συζητήσει πολιτικά περισσότερο από ό,τι τα τελευταία 20 χρόνια μαζί, έχει εξοργιστεί με το πολιτικό προσωπικό, τους ξένους προστάτες, τα ΜΜΕ, τη βάρβαρη αστυνομία και δεν πρόκειται να γυρίσει εύκολα στην προηγούμενη κατάσταση.
