του Αλέξανδρου ΚιουπκιολήΗ εκπλήρωση του αιτήματος για έναν ευρύτερο μετασχηματισμό που θα κάνει το πλήθος σταθερό πολιτικό πρωταγωνιστή και υποκείμενο ενός συλλογικού αυτοκαθορισμού με διάρκεια απαιτεί τη δημιουργία νέων σχημάτων διακυβέρνησης και κοινωνικής διάρθρωσης.
Και αν αυτά δεν πρόκειται να αναπαραγάγουν απλώς το ισχύον πολιτικό και οικονομικό καθεστώς, θα πρέπει να είναι καινοφανείς θεσμικές δημιουργίες, οι οποίες θα αποτυπώνουν και θα υποστηρίζουν την ιδιάζουσα πολιτική του πλήθους
Όταν το 2007 ανιχνεύαμε την πρώτη εμφάνιση του βιοπολιτικού «πλήθους» στην Αθήνα, με τις θερινές διαδηλώσεις κατά του ολοκαυτώματος των δασών, δεν φανταζόμασταν ότι τέσσερα χρόνια αργότερα ο λόγος περί πλήθους θα έχει γίνει καθημερινός κοινός τόπος της πολιτικής [1].
