Εκ θεμελίων
τρίζει το οικοδόμημα της ευρωζώνης, θέτοντας σοβαρά ερωτήματα για το κατά πόσο
θα συνεχίσει να υπάρχει στη σημερινή του μορφή μετά κι από τρεις μήνες. Η
συγκεκριμένη χρονική περίοδος δεν επιλέγεται τυχαία. Αναφέρθηκε πρώτη φορά ως η
τελευταία προθεσμία για την ευρωζώνη να επιδιορθώσει τις αδυναμίες της από τον
μεγαλο-χρηματιστή Τζορτζ Σόρος προ ημερών και την επανέλαβε στη συνέχεια η
επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ, σε συνέντευξή της στο αμερικανικό
τηλεοπτικό δίκτυο CNN (σε κάποιο διάλειμμα να υποθέσουμε των απαρηγόρητων
οδυρμών της για τα παιδιά του Νίγηρα που υποφέρουν από πείνα). Σχετίζεται δε
πολύ πιθανά με τον δύσκολο μήνα Σεπτέμβρη που ανέκαθεν, με πιο πρόσφατο
παράδειγμα τον Σεπτέμβρη του 2008 όταν κατέρρευσε η Λίμαν Μπράδερς, αποτελούσε
«ώρα της κρίσης» για τα χρηματιστήρια κι ευρύτερα τις αγορές...
του Λεωνίδα
Βατικιώτη
Αυτή τη
στιγμή η αγωνία για την πορεία της ευρωζώνης επικεντρώνεται στην τύχη της
Ισπανίας και της Ιταλίας, δύο κρατών που έχουν πάψει να παρατηρούν από απόσταση
τις άλλες χώρες της ευρωζώνης, Ελλάδα, Ιρλανδία και Πορτογαλία, οι οποίες ήταν
στο επίκεντρο της κρίσης χρέους την προηγούμενη διετία.
