του Κώστα Βαξεβάνη
Καλημέρα θλίψη
έντομο που φωλιάζεις μέσα μου
κι ολονυχτίς καραδοκείς
πότε θ' ανοίξω μάτι...
Οδυσσέας Ελύτης
Η θλίψη πάντα συγκινούσε τους ποιητές. Η θλίψη στην ποίηση είναι σαν το βούτυρο στα γλυκά του πετυχημένου ζαχαροπλάστη. Λιώνει, γίνεται μια ζεστή ευκίνητη πραγματικότητα, εξαφανίζεται μέσα στο μείγμα, αλλά το καταλαβαίνεις ως γεύση που κάνει τη διαφορά.
Ναι, η θλίψη ως ανθρώπινη κατάσταση, ως συναίσθημα πάνω στο οποίο θα μετριούνται και θα εκτιμούνται τα άλλα συναισθήματα, είναι το βούτυρο της τέχνης.
Δεν είναι τυχαίο πως το «καλημέρα θλίψη» υπήρξε ταυτόχρονα στίχος του Πολ Ελιάρ, τίτλος που έκανε γνωστή τη Φρανσουά Σαγκάν, αλλά και ποιητικός διάλογος του Ελύτη. Με τη θλίψη δεν καθορίζεις απαραίτητα τη ζωή σου, αλλά καταλαβαίνεις αν την έζησες όπως ήθελες. Υπήρξε πάντα συγγενής του έρωτα και κρυφή ερωμένη του πάθους.
Η καλημέρα που λέμε στη θλίψη τα τελευταία χρόνια δεν έχει καμία σχέση με την ποίηση. Δεν έχει καμία σχέση με ό,τι μπορούν να νιώσουν και να επεξεργαστούν οι άνθρωποι. Είναι χάος μέσα στις ψυχές. Το φουσκωμένο κενό που θέλει ταυτόχρονα να τους καταπιεί και να τους κάνει να σκάσουν.
Είναι η θλίψη που φτιάχνεται στα εργαστήρια ενός κοινωνικού πειράματος, σαν το LSD. Έτοιμη να σκορπίσει παραισθήσεις, να γεννήσει τον φόβο, να γίνει βίαιη και αυτοκαταστροφική. Σε αυτό το πετραδάκι της θλίψης σκοντάφτει ολόκληρη η κοινωνία.
