Αυτά τα
εκατομμύρια ανθρώπων που κατέβαιναν από τις φτωχογειτονιές των λόφων για να
κατακλύσουν την κοιλάδα του Καράκας, δεν μοιράζονταν την αποστασιοποιημένη
θλίψη για τον θάνατο ενός πολιτικού, αλλά την πραγματική συντριβή της απώλειας
μέσα στην οικογένεια.
Αποχαιρετούσαν όχι τον
«πατερούλη», αλλά τον αδελφό που ξεκίνησε, όπως κι αυτοί, από ένα πλινθόκτιστο
σπίτι με χωματένιο πάτωμα, για να γίνει εκείνος που θα έδινε φωνή σε όσους δεν
είχαν φωνή και σε όσους δεν είχαν δύναμη.
«Δικτάτορας», είπατε; Μάλιστα. Ένας δικτάτορας, ο οποίος, μέσα σε 14 χρόνια, κέρδισε τέσσερις στις τέσσερις (αψεγάδιαστες) προεδρικές εκλογές, τέσσερις στις τέσσερις βουλευτικές εκλογές και τέσσερα στα πέντε δημοψηφίσματα. Ένας δικτάτορας, ο οποίος επιβίωσε πραξικοπήματος που οργανώθηκε... εναντίον του, το 2002, από το σύνολο των επιχειρηματικών ελίτ και μερίδα του στρατού. Εκείνων των «δημοκρατών», που εγκατέστησαν ως «πρόεδρο» τον επικεφαλής των εμπορικών επιμελητηρίων, τον οποίο αναγνώρισαν πάραυτα η Αμερική του Μπους και η Ισπανία του Αθνάρ. Ένας δικτάτορας, ο οποίος όχι μόνο δεν έστησε στον τοίχο κανένα πρωτεργάτη του πραξικοπήματος, αλλά άφησε όλα τα ιδιωτικά κανάλια στα χέρια των επιχειρηματιών που το στήριξαν.
