του Μάκη Γεωργιάδη
Μοιάζει η γη σήμερα να είναι δέσμια της ακόρεστης βουλιμίας της κατανάλωσης. Αν κοιτάξεις από ψηλά ίσως να μπορέσεις να δεις βαριές αλυσίδες να ζώνουν την υδρόγειο.
Μπορεί πάλι να τη δεις σαν ένα κατακόκκινο μήλο στο οποίο όμως τεράστιες δαγκωνιές αφήνουν ανοιχτές πληγές σε άλλοτε σφριγηλό σώμα. Διαταράσσουν φριχτά τη συμμετρία που μπορεί να είχες κάποτε στο μυαλό σου. Αδηφάγα και ολέθρια η αντίληψη του κέρδους.
Η ηθική του καπιταλισμού δεν έχει ηθικό φραγμό. Σαπίζουν τρόφιμα στις αποθήκες και την ίδια ώρα δημιουργούνται χωματερές ανθρωπίνων υπάρξεων.
Δεν μιλάμε ούτε για τη Μπιάφρα, ούτε για την Αιθιοπία. Κηλίδες ανεξίτηλες σχηματίζονται από αναλώσιμες ανθρώπινες σάρκες μέσα στην καρδιά των μητροπόλεων. Εξαπλώνονται σαν λαδιές πάνω σε στυπόχαρτα. Κι όμως σε καμία άλλη εποχή τα απορρίμματα δεν είχαν τόσο εξέχουσα θέση.
