του
Κώστα Χαριτάκη
Έχει
νόημα, άραγε, να συζητάμε λίγες μέρες
πριν τις εκλογές, με θέμα “πέρα από τις
εκλογές”; Πολλοί θεωρούν περιττή
πολυτέλεια ή εγκληματική αφέλεια μια
τέτοια συζήτηση. Κατηγορούν, μάλιστα,
όσους αρνούνται να σκεφτούν και να
πράξουν με τους όρους της “εκλογικής
ατζέντας” ότι εγκαταλείπουν την
“Πολιτική”, για θολές, αποσπασμένες
από την πραγματικότητα, θεωρητικές
φλυαρίες...
Αν
όμως, όπως λένε ορισμένες ψυχαναλυτικές
θεωρίες, η πραγματική “πραγματικότητα”
είναι το “απωθημένο”, το “ακατανόμαστο”,
αυτό που πρέπει να κρυφτεί βαθιά μέσα
στην “πραγματικότητα”, ακριβώς για να
μπορέσει αυτή να συνεχίσει να λειτουργεί
ομαλά, τότε μήπως αυτές οι “θεωρητικές
φλυαρίες” που αποσκοπούν να σκάψουν
κάτω από την επιφάνεια, να εξορύξουν
αυτό που δεν λέγεται και να κονιορτοποιήσουν
τις συνήθεις “αυτονόητες παραδοχές”,
βρίσκονται τελικά πιο κοντά στην
πραγματικότητα;
Για
παράδειγμα, οι αγωνίες, οι προσδοκίες,
οι απαιτήσεις, με τις οποίες έχει
επενδυθεί η μεθαυριανή εκλογική μάχη
μήπως αποτελούν μορφές συγκάλυψης και
“εξομάλυνσης” των πραγματικών ερωτημάτων
που διακυβεύονται αυτή την εποχή; Δεν
εννοώ ότι δεν είναι υπαρκτές για κάθε
ξεχωριστό άνθρωπο που τις προβάλλει
στην εκλογική επιτυχία του ενός ή άλλου
κόμματος, αλλά το ότι η συνολική λειτουργία
αυτής της προβολής είναι πρωτίστως μια
κατεργασία των ανησυχητικών σκέψεων
ώστε να κλείσει το τραύμα της κοινωνικής
καταστροφής που ζούμε, με όρους επιστροφής
σε μια “ομαλότητα” που θα μας επιτρέψει
εντέλει να ζούμε, λίγο πολύ, όπως ζούσαμε.
