του Γιάννη ΚιμπουρόπουλουΉταν ζαριά; Ήταν μπλόφα; Ήταν γκάφα; Ήταν η υλοποίηση μιας συνωμοσίας κατά του ευρώ; Όποια θεωρία κι αν υιοθετηθεί, η επιλογή του Παπανδρέου για προσφυγή σε δημοψήφισμα για τη δανειακή σύμβαση έχει ήδη ένα αποτέλεσμα: τη συσπείρωση του αστικού κόσμου στα ιερά και τα όσια με κάθε τίμημα.
Στην υπεράσπιση της θέσης της χώρας στην ευρωζώνη χωρίς αστερίσκους και ναι μεν αλλά. Κι αυτή η θέση φαίνεται ότι περνά από την επικύρωση της συμφωνίας που μέχρι προχθές καταγγελλόταν από τους πάντες ως κατάπτυστη, ως συμβόλαιο παράδοσης της χώρας στους πιστωτές.
Δεν είναι σαφές αν πράγματι ο Γ. Παπανδρέου, εξαγγέλλοντας την περασμένη Δευτέρα το δημοψήφισμα, αιφνιδίασε τους ευρω-ηγεμόνες, και μάλιστα στις παραμονές της συνόδου κορυφής του G20. Το προφανές πάντως είναι ότι με την πρωτοβουλία αυτή επιχείρησε, πέρα από την προσωπική πολιτική του διάσωση, έναν διπλό εκβιασμό: πρώτον, προς την κοινωνία, στην οποία επιδιώχθηκε να καλλιεργηθούν φοβικά σύνδρομα επιβίωσης, δεύτερον προς την αντιπολίτευση, ιδιαίτερα προς τη Νέα Δημοκρατία, την οποία επιδίωξε να εγκλωβίσει σε μια λογική υπεράσπισης της συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου και της δανειακής σύμβασης που θα την ακολουθήσει.
Δεν είναι σαφές αν πράγματι ο Γ. Παπανδρέου, εξαγγέλλοντας την περασμένη Δευτέρα το δημοψήφισμα, αιφνιδίασε τους ευρω-ηγεμόνες, και μάλιστα στις παραμονές της συνόδου κορυφής του G20. Το προφανές πάντως είναι ότι με την πρωτοβουλία αυτή επιχείρησε, πέρα από την προσωπική πολιτική του διάσωση, έναν διπλό εκβιασμό: πρώτον, προς την κοινωνία, στην οποία επιδιώχθηκε να καλλιεργηθούν φοβικά σύνδρομα επιβίωσης, δεύτερον προς την αντιπολίτευση, ιδιαίτερα προς τη Νέα Δημοκρατία, την οποία επιδίωξε να εγκλωβίσει σε μια λογική υπεράσπισης της συμφωνίας της 27ης Οκτωβρίου και της δανειακής σύμβασης που θα την ακολουθήσει.
