του Haggai Matar
Το τείχος χτίστηκε για να σταματήσει την
είσοδο βομβιστών αυτοκτονίας στο Ισραήλ, έτσι λένε. Αλλά οι άνθρωποι που όντως
μπαίνουν στο Ισραήλ σε καθημερινή βάση είναι οι δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιοι
που δουλεύουν εδώ. Μερικοί περνάνε ώρες στα σημεία ελέγχου, άλλοι σκαρφαλώνουν
τα τείχη και ρισκάρουν τραυματισμούς ή σύλληψη – αλλά όλοι έχουν βιώσει μια
δραματική αλλαγή προς το χειρότερο στις ζωές τους.
Φτάνουμε στο σημείο ελέγχου Eyal στις 4.30 π.μ. Ο
ουρανός είναι σκοτεινός παρ’ όλα αυτά μίνι βανάκια γεμάτα με εργάτες ήδη μας
προσπερνάνε προς την αντίθετη κατεύθυνση στο δρόμο για τη δουλειά. Παρκάρουμε
έξω απ’ το μαζικό συγκρότημα του σημείου ελέγχου και περιπλανιόμαστε ανάμεσα
στους εκατοντάδες ανθρώπους που μιλάνε χαμηλόφωνα, πίνουν τσάι, προσεύχονται ή
κοιμούνται στο έδαφος. Όλοι τους περιμένουν. Όλοι προσδοκούν να δουλέψουν.
Ντουζίνες από ταξί είναι παντού τριγύρω. Οι
οδηγοί φωνάζουν ονόματα Ισραηλινών πόλεων “Kfar Saba!” – “Netanya!” –
“Herzilya!” Οι εργάτες των οποίων τα αφεντικά δεν έχουν κανονίσει τη μεταφορά
τους επιβιβάζονται στα ταξί ενώ οι άλλοι περιμένουν να τους μαζέψουν. Περίπου
στις 5.30 οι εργοδότες αρχίζουν να εμφανίζονται με φορτηγά που έχουν ονόματα
κατασκευαστικών, μηχανικών, υφαντουργικών και μεταλλευτικών εταιρειών.
