Ο μεγάλος Γάλλος ψυχαναλυτής Ζακ Λακάν κάνει στο έργο του τη διάκριση
ανάμεσα στο συμβολικό θάνατο και τον πραγματικό θάνατο.
Κάποιος ή κάτι μπορεί να έχει πεθάνει στο συμβολικό επίπεδο και απλώς να αναμένει τον τυπικό θάνατο για να μπορέσει να ολοκληρωθεί η ακολουθία. Για τον Λακάν η ζώνη αυτή ανάμεσα στους δύο θανάτους χαρακτηρίζεται από μια απεριόριστη απαίτηση, από μια τυφλή ενόρμηση που δεν υπόκειται σε κανόνες και περιορισμούς.
Κάπως έτσι και ο Γιώργος Παπανδρέου, την ίδια μέρα που ανακοίνωσε το συμβολικό πολιτικό θάνατο της κυβέρνησής του, αφού πρότεινε ρητά κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» χωρίς τον ίδιο ως πρωθυπουργό, προφανώς παραδεχόμενος αδυναμία να κυβερνήσει, έσπευσε να δηλώσει ότι έχει την ευθύνη να παραμείνει πρωθυπουργός και προχωρά σε ανασχηματισμό. Είτε το θέλει είτε όχι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εισέρχεται σε αυτή τη γκρίζα ζώνη της τυφλής ενόρμησης, εν προκειμένω για την παραμονή σε μια εξουσία που την έχει χάσει, τη ζώνη ανάμεσα στους δύο θανάτους.
