“Νιώθω συμπόνια για τους νεαρούς φασίστες,Και στους γέρους, που τους θεωρώ σχήματα
Του πιο τρομερού κακού, αντιστέκομαι
Μόνο με τη βία της λογικής”.
Πιερ Πάολο Παζολίνι, "Ποίηση σε σχήμα τριαντάφυλλου"
της Χριστιάννας Λούπα
Ένα είναι βέβαιο: Αν ζούσε σήμερα ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, σίγουρα θα είχε γυρίσει ταινία για την Ελλάδα επί εποχής Μνημονίου. Ήδη, παρακολουθώντας κανείς ταινίες του μεγάλου σκηνοθέτη, όπως τις «120 μέρες στα Σόδομα», στην οποία τα βασανιστήρια και ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ύπαρξης συνθέτουν ένα χωρίς προηγούμενο πορτραίτο της φασιστικής Ιταλίας κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αυτόματα γίνονται κάποιοι συνειρμοί με την Ελλάδα του 2011.
Υπερβολή; Μπορεί. Όμως, μη μου πείτε, ότι ζώντας την σημερινή ελληνική πραγματικότητα, δεν αισθάνεστε πολύ συχνά να σας έρχεται η ίδια αναγούλα, που νοιώθετε βλέποντας τις διάφορες αηδιαστικές – πλην ρεαλιστικότατες - σκηνές του έργου;
