του Παναγιώτη ΜαυροειδήΑγαλλίασε η καρδιά τόσων και τόσων ταπεινωμένων εργατών στην παραπαίουσα βιομηχανική ζώνη της Ελευσίνας-Ασπροπύργου και όχι μόνο.
Αυτών που δεν ξέρουν τι να πουν στο σπίτι για το φαγητό που λείπει. Για τη λειψή ζωή. Για την καταρρακωμένη αξιοπρέπεια. Για το καθημερινό τσαλάκωμα στη δουλειά.
Πώς να διασκεδάσεις και να χωνέψεις το φόβο της απόλυσης; Πώς να αντιμετωπίσεις το βλέμμα των παιδιών; Μα πως και να αντέξεις ακόμη και αυτή τη συμπαράσταση των δικών σου ανθρώπων, όταν σου φαίνεται σαν ανήμπορη (συν)λύπηση…
Αυτή η θαρραλέα, περήφανη εφόρμηση των απλήρωτων εργατών των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά στον ιδιότυπο εργοδότη τους (λόγω πολεμικών παραγγελιών) που ακούει στο όνομα Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, ήταν το πιο όμορφο φώς στο βαθύ μαύρο σκοτάδι του κοινωνικού κανιβαλισμού, της τρομοκρατίας.
Αλλά και ένα περιγέλασμα της ανημποριάς, του "δε γίνεται τίποτα", της αναμονής και της ανάθεσης.
