Tο εργατικό κίνημα θα πρέπει να συνδεθεί και να εκφράσει τα γενικότερα λαϊκά αιτήματα και να τα σφραγίσει με το δικό του ταξικό, αντικαπιταλιστικό περιεχόμενο και κατεύθυνση. Η εργατική τάξη παίζει τον πολιτικό της ρόλο μόνο στο βαθμό που γίνεται τάξη για όλο το λαό, με την έννοια ότι οι οργανώσεις της παίρνουν θέση, προβάλλουν λύσεις, αγωνίζονται για ανατροπές στο σύνολο των κοινωνικών σχέσεων.
του Νίκου Γουρλά
Το 2011 ήταν η χειρότερη χρόνια για τους εργαζόμενους μετά από πολλές δεκαετίες. Έζησαν την πιο βάρβαρη επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου και των πολιτικών τους εκπροσώπων στη χώρα μας και στην Ευρώπη. Οι χιλιάδες απολύσεις, η εκ περιτροπής εργασία, οι μονομερείς μειώσεις μισθών, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας, οι πολύμηνες καθυστερήσεις πληρωμών, τα λουκέτα και το πέταγμα εργαζομένων στο δρόμο, μαζί με τον εργοδοτικό «τσαμπουκά» και τον περιορισμό κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων είναι μερικά μόνο στοιχεία της καπιταλιστικής κρίσης που διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα στην εργατική τάξη και το κίνημά της.
Ο μεταπολιτευτικός συνδικαλισμός, έτσι όπως διαμορφώθηκε στην δεκαετία του ’80 (στηριγμένος στην διαχείριση, στην ανάθεση, τον κατακερματισμό, τον κομματισμό, και σε μια ιδιόμορφη συνδικαλιστική εργατική αριστοκρατία που ηγεμόνευε μέσω των ΔΕΚΟ) και εδραιώθηκε γραφειοκρατικοποιώντας το συνδικαλιστικό κίνημα και με την συναίνεση της Αριστεράς ειδικά την περίοδο των κυβερνήσεων Τζαννετάκη και Οικουμενικής, είναι πια παρελθόν.
του Νίκου ΓουρλάΤο 2011 ήταν η χειρότερη χρόνια για τους εργαζόμενους μετά από πολλές δεκαετίες. Έζησαν την πιο βάρβαρη επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου και των πολιτικών τους εκπροσώπων στη χώρα μας και στην Ευρώπη. Οι χιλιάδες απολύσεις, η εκ περιτροπής εργασία, οι μονομερείς μειώσεις μισθών, οι ατομικές συμβάσεις εργασίας, οι πολύμηνες καθυστερήσεις πληρωμών, τα λουκέτα και το πέταγμα εργαζομένων στο δρόμο, μαζί με τον εργοδοτικό «τσαμπουκά» και τον περιορισμό κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων είναι μερικά μόνο στοιχεία της καπιταλιστικής κρίσης που διαμορφώνουν μια νέα πραγματικότητα στην εργατική τάξη και το κίνημά της.
Ο μεταπολιτευτικός συνδικαλισμός, έτσι όπως διαμορφώθηκε στην δεκαετία του ’80 (στηριγμένος στην διαχείριση, στην ανάθεση, τον κατακερματισμό, τον κομματισμό, και σε μια ιδιόμορφη συνδικαλιστική εργατική αριστοκρατία που ηγεμόνευε μέσω των ΔΕΚΟ) και εδραιώθηκε γραφειοκρατικοποιώντας το συνδικαλιστικό κίνημα και με την συναίνεση της Αριστεράς ειδικά την περίοδο των κυβερνήσεων Τζαννετάκη και Οικουμενικής, είναι πια παρελθόν.
