Η
γαλλική και ιταλική επιπλοκή της Ευρωζώνης
του Kώστα
Λαπαβίτσα
Την προηγούμενη
εβδομάδα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε μια σπάνια έξαρση ειλικρίνειας, ανακοίνωσε
ότι η Γαλλία και η Ιταλία έχουν πλέον γίνει το επίκεντρο του προβλήματος της
Ευρωζώνης. Οι δύο χώρες πάσχουν από έλλειμμα ανταγωνιστικότητας. Πολύ σωστή η
θέση της Επιτροπής, μόνο που δεν ήθελε, ή δεν είχε το κουράγιο, να βγάλει τα
λογικά συμπεράσματα. Ας συμβάλλουμε λοιπόν στις προσπάθειες των καλών
γραφειοκρατών των Βρυξελλών με μια απλή ανάλυση.
Το διάγραμμα που
παραθέτω προέρχεται από μια μελέτη που έκανα το 2013 από κοινού με το Χάινερ
Φλάσμπεκ για λογαριασμό του Ινστιτούτου Ρόζα Λούξεμπουργκ στη Γερμανία.
Δείχνει
τη μεταβολή του ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας στη Γερμανία, τη
Γαλλία, την Ιταλία, την Ελλάδα και την Ισπανία. Το ονομαστικό μοναδιαίο κόστος
εργασίας είναι ο πλέον διαδεδομένος δείκτης ολικής, ή εθνικής,
ανταγωνιστικότητας, διότι λαμβάνει υπόψη του τις αλλαγές στην παραγωγικότητα
και εστιάζει στις αλλαγές του συνολικού κόστους εργασίας.
Αν η καμπύλη μιας χώρας
υπερβαίνει αυτή μιας άλλης, η πρώτη χάνει ανταγωνιστικότητα. Η μεταβολή του
ονομαστικού μοναδιαίου κόστους εργασίας είναι επίσης πολύ στενά συνδεδεμένη με
τον πληθωρισμό, χωρίς βέβαια να τον προκαλεί. Για το λόγο αυτό το διάγραμμα
δείχνει και το στόχο πληθωρισμού της ΕΚΤ, που βρίσκεται λίγο πιο κάτω από 2%.
Αν το κόστος εργασίας μιας χώρας υπερβαίνει συστηματικά αυτό μιας άλλης, τότε
και ο πληθωρισμός της θα είναι υψηλότερος, άρα θα χάνει ανταγωνιστικότητα.
