«Αντιφασίστες»

Τον Μάιο του 2010, όλο το σύστημα που συσπειρώθηκε γύρω από τους νεόκοπους κυβερνώντες αξιοποίησε λαίμαργα –αλήθεια, πόσο ανέλπιστο ήταν;- το έγκλημα στη Μαρφίν. 

Οι διωκτικές αρχές της μνημονιακής Ελλάδας, τόσο έτοιμες κατά τα άλλα να ασκήσουν βία παντού, ακόμη και στην πιο απαραβίαστη ιδιωτικότητα της αρρώστιας, ακόμη και σε ανθρώπινα ερείπια στους δρόμους, ποτέ δεν  εντόπισαν τους δολοφόνους, κι ας πέρασαν πάνω από τρία χρόνια. 

Το καθεστώς που τότε εδραιωνόταν, επιστρατεύοντας με λύσσα το έγκλημα για να ενσταλάξει στη συνείδηση των πολιτών το κάλπικο δίλημμα «σωτηρία ή χάος». 
Kι ο φόβος έμεινε να πλανάται, αόριστος ως προς τους αυτουργούς αλλά οριστικός ως προς το ίχνος του: ματαίωσε την κυοφορούμενη αφύπνιση, έπνιξε στο αίμα των δολοφονημένων την κοινωνική οργή.

Ο τρόμος στο βλέμμα τους

Τι πανικός κι αυτός! Οι «φουσκωτοί» της Χρυσής Αυγής ζητούσαν χθες από γυναικόπαιδα και ηλικιωμένους να τους... προστατεύσουν από το αντιφασιστικό συλλαλητήριο στη Νίκαια. Κι επειδή τα γυναικόπαιδα δεν ήρθαν στο ραντεβού, την προστασία των χρυσαυγιτών ανέλαβε γι' ακόμη μια φορά η ελληνική αστυνομία. 

Ο τρόμος στο βλέμμα τους, ανεκτίμητος.

του Άρη Χατζηστεφάνου

Το κάλεσμα της Χρυσής Αυγής κατά τη διάρκεια του αντιφασιστικού συλλαλητηρίου στη Νίκαια έσταζε κρύο ιδρώτα από την πρώτη μέχρι την τελευταία αράδα: «Πρέπει να είμαστε ΟΛΟΙ εκεί γυναικόπαιδα και ηλικιωμένοι [...] να διασφαλίσουμε τη δημόσια και ιδιωτική περιουσία που θα γίνει στόχος των αναρχομπολσεβίκων».