του Γιώργου Κατσάβαρου
Για όποιον
βρεθεί στις παραλίες, στην πόλη και στα τουριστικά χωριά της Κω αυτές τις
μέρες, ειδικά αν έχει χρόνια να έρθει ή είναι η πρώτη επίσκεψή του στο νησί, θα
πιστέψει ότι βρίσκεται σε κάποιο εξωτικό, πλούσιο, δίχως έγνοιες τόπο.
Σίγουρα
θα εκπλαγεί από το μέγεθος και την πολυτέλεια δεκάδων ξενοδοχείων.
Θα θαυμάσει
τα εντυπωσιακά κρουαζιερόπλοια και τις πολυτελείς θαλαμηγούς που φτάνουν στο
λιμάνι. Θα απολαύσει το ηλιοβασίλεμα από την ορεινή Ζιά και την απογευματινή
βόλτα, πεζή ή ποδηλατώντας, στην επιμήκη παραλία της πόλης.
Θα αισθανθεί
πολίτης του κόσμου κι ας μην έχει βγει ποτέ από την Ελλάδα, κοσμοπολίτης σε ένα
ελληνικό νησί με μεσογειακή δροσιά, ιστορικό πλούτο και πανσπερμία ανθρώπων σε
κάθε βήμα. Θα αναμιχθεί με όλες τις φυλές του παραδείσου στις παραλίες της
Κεφάλου και, στα κατ΄ ευφημισμόν «Εξάρχεια», στην bar street της πόλης. Θα
αισθανθεί πραγματικά νέος και ικανός να απολαύσει τις καλοκαιρινές προκλήσεις
ακόμα κι αν τα δεδομένα δεν συνηγορούν σε αυτό.
Καλοκαιρινές οπτασίες που
δημιουργούν ανθρώπινες αυταπάτες.
Ίσως είναι η θέρμη της εποχής, η αέναος κίνηση ανθρώπων, χρωμάτων, ήχων και
γεύσεων. Όλα σε μια αρμονική πανδαισία που ξυπνά τις αισθήσεις και αλλοιώνει
την αίσθηση της πραγματικότητας.
Γιατί αν είναι αυτή η πραγματικότητα από τη μια ή άλλη πλευρά, των
εργαζομένων και μικροεπιχειρηματιών, στη μεγάλη πλειοψηφία τους άλλα βιώνει.
Είναι αλήθεια ότι εφέτος από πολύ νωρίς καλλιεργήθηκαν μεγάλες προσδοκίες,
ότι έρχεται οσονούπω η ανάσταση του ελληνικού τουρισμού. Ήρθαν και οι δηλώσεις
μεγαλόσχημων τουριστικών και πολιτικών παραγόντων, ακόμη και του Πρωθυπουργού,
να κάνουν λόγο για το νέο success story του ελληνικού τουρισμού. Ε, δεν ήθελε
και πολύ ο κόσμος να το πιστέψει.
Μετά από τις δηλώσεις όμως έρχεται η στυγνή πραγματικότητα και η
προσαρμογή, διότι ο καθένας βλέπει την ανάσταση στα δικά του μέτρα και στον
βαθμό που τον αφορά. Εκεί αρχίζουν τα δύσκολα.
