Όπως έχω υποστηρίξει επανειλημμένα κατά το παρελθόν, μια τέτοια εναλλακτική λύση για τους λαούς της Ρωσίας, της Ουκρανίας και οποιασδήποτε άλλης χώρας, δεν βρίσκεται στον δρόμο του μετασχηματισμού της σε μια περιφέρεια κάποιας «αυτοκρατορίας της πίστης», είτε της Ευρωπαϊκής Ένωσης είτε της Βόρειας Αμερικής. Ούτε θα βρεθεί σε μια ένωση των ολιγαρχών και των γραφειοκρατών των ημι-περιφερειακών χωρών. Με την ευρεία έννοια, η εξεύρεση μιας τέτοιας λύσης απαιτεί την απόρριψη της επιλογής του «μικρότερου κακού», και την αναζήτηση μιας «κάθετης» απάντησης. Αυτή η απάντηση μπορεί να αποτελείται μόνο από το προχώρημα στο δρόμο της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού. Μόνο αυτός ο δρόμος μπορεί να αποδώσει τόσο την ένταξη σε μια παγκόσμια συνεργασία (συνεργασία λαών και πολιτισμών), καθώς επίσης και την πρόοδο του εθνικού πολιτισμού, δεδομένου ότι ένας αυθεντικός πολιτισμός είναι πάντοτε παγκόσμιος όσο και εθνικός.
Αυτό δεν είναι μια αφηρημένη σύσταση. Ξεκινώντας σε αυτή την πορεία, είναι ήδη δυνατό, ακόμη και για χώρες που δεν είναι μεταξύ των μεγαλύτερων ή των πιο ανεπτυγμένων του κόσμου. Σημερινά παραδείγματα τέτοιων χωρών περιλαμβάνουν μια ολόκληρη σειρά από χώρες της Λατινικής Αμερικής των οποίων οι λαοί έχουν απορρίψει την κηδεμονία των ΗΠΑ και έχουν αρχίσει την εφαρμογή ενός δημοκρατικού, σοσιαλιστικά προσανατολισμένου μοντέλου ανάπτυξης. Οι χώρες αυτές έχουν θέσει ως πρώτη τους προτεραιότητα όχι να τρέχουν πίσω από γεωπολιτικές ίντριγκες, αλλά να επιλέξουν μια κοινωνικο-οικονομική και πολιτική-ιδεολογική στρατηγική που παρουσιάζει μια εναλλακτική στην παγκόσμια ηγεμονία του κεφαλαίου.
του Aleksander Buzgalin, καθηγητή στο κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας και συντονιστή του κοινωνικού κινήματος «Εναλλακτικές», μέλος της οργανωτικής επιτροπής του 2ου Ρωσικού Κοινωνικού Φόρουμ.
Αναδημοσίευση από το International view point
Μετάφραση: Παραναγνώστης
Μια τραγωδία μετατρέπεται σε φάρσα; Ή μια φάρσα σε τραγωδία;
