Ο ανθρωπισμός που πέφτει στο Ιράκ

του πάροικου

Ο Ομπάμα, μπορεί να βομβαρδίζει το Ιράκ αλλά έχει πολύ καλούς λόγους να το κάνει. Καθόλου δεν μας ενοχλεί που προεκλογικά πλασαρόταν ως ένας ιδιαίτερα φιλειρηνιστής πρόεδρος της υπερδύναμης. Άλλωστε το ψεύδεσθαι δημοσίως έστω και εξαπατώντας ολόκληρη την οικουμένη δεν είναι καθόλου αθέμιτη πρακτική για τον κοινοβουλευτισμό και συνήθως γίνεται για καλό σκοπό.

Πρόκειται λοιπόν για μια ακόμα ανθρωπιστική και επιβεβλημένη επέμβαση και ιδού εννέα λόγοι που μπορώ να σκεφτώ στα γρήγορα:

Πρώτον, μια απόδειξη είναι ότι μαζί με τις βόμβες πέφτουν από τον ουρανό και προμήθειες προς τους αναξιοπαθούντες.

Δεύτερον, ο πρόεδρός μας («μας» λέω, διότι η στοργή του μας καλύπτει όλους, αλλά και διότι από 11^ης Σεπτεμβρίου είμαστε όλοι –εκτός του εχθρού- Αμερικανοί) επιδιώκει να προστατεύσει τη ζωή Αμερικανών. Ως γνωστόν η ζωή όλων ημών των Αμερικανών αξίζει περισσότερο από όλων των άλλων.

Τρίτον, δεν το αποφάσισε εική και ως έτυχεν, αλλά κατόπιν εκκλήσεως της λαοπρόβλητης κυβέρνησης του Ιράκ, η οποία, ως επίσης γνωστόν, δρα με αμιγώς εθνικά κίνητρα και ουδόλως επηρεάζεται από τις ΗΠΑ.

Η αραβική εξέγερση κι οι ψεύτικοι φίλοι της

Από την "Καθημερινή", 1.4.2011

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Σε ιστορικών διαστάσεων γεγονός αναδεικνύεται η αραβική εξέγερση. Aν και διανύει ήδη τον τέταρτο μήνα της, συνεχίζει να επεκτείνεται σαν χιονοστιβάδα, με τον δικτάτορα Σάλεχ της Υεμένης έτοιμο να συνοδεύσει τους Μπεν Αλι και Μουμπάρακ στην έξοδο και το καθεστώς της Συρίας να δέχεται ισχυρούς κραδασμούς. Αν και η κατεύθυνση των εξελίξεων δεν είναι δεδομένη- ιδίως μετά την αιματηρή αντεπανάσταση του Καντάφι και την ξένη επέμβαση στον λιβυκό εμφύλιο- φαίνεται ότι βαίνουμε προς τεκτονικού χαρακτήρα ανατροπές στην περιοχή με την εντονότερη γεωπολιτική αστάθεια και τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά αποθέματα του πλανήτη.