Σύγχρονοι πόλεμοι ολοκαυτώματα και γενοκτονίες στην υπηρεσία της γεωστρατηγικής και της κερδοφορίας των κεφαλαίων

Σπύρος Ραυτόπουλος

Ο πόλεμος στη Γάζα δεν αφορά μόνο τους άμεσα εμπλεκόμενους. Εντάσσεται σε μια γεωστρατηγική που έχει απώτερο σκοπό τον ολοκληρωτικό έλεγχο της Μέσης Ανατολής. To οικονομικό της σκέλος περιλαμβάνει τους υδρογονάνθρακές της περιοχής και τον έλεγχο των εμπορικών οδών, κυρίως της εμπορικής ναυτιλίας, με την υλοποίηση του σχεδίου δημιουργίας μέσα από τη λωρίδα της Γάζας του καναλιού Ben Gurion. Αυτό θα ελέγχεται αποκλειστικά από το Ισραήλ, τον πιστότερο σύμμαχο των ΗΠΑ, αντί της διώρυγας του Σουέζ που ελέγχεται από την Αίγυπτο. Στον ρωσο-ουκρανικό πόλεμο όπως άλλωστε και στον επαπειλούμενο πόλεμο στην Ταϊβάν το διακύβευμα έχει επίσης σημαντικότατη οικονομική διάσταση. Τα χιλιάδες αθώα παιδιά μεταξύ των νεκρών αμάχων στη Γάζα, όπως οι εκατοντάδες χιλιάδες σκοτωμένων στρατιωτών στην Ουκρανία, οι πολλαπλάσιοι τραυματίες και ανάπηροι, τα κύματα των εκατομμυρίων προσφύγων και οι θηριωδίες σε βάρος μειονοτήτων, στα μαθηματικά του δυτικού ιμπεριαλισμού δεν αντιπροσωπεύουν παρά μονάδες αύξησης της κερδοφορίας των κεφαλαίων.

Κι αυτό διότι η γεωστρατηγική έχει οικονομική συνιστώσα. Ο δε πόλεμος σημαίνει αύξηση κερδών της πολεμικής βιομηχανίας, του τεχνολογικού, του κατασκευαστικού, του εμπορικού και άλλων κλάδων της διεθνοποιημένης οικονομίας, δεδομένου ότι πολλοί κλάδοι αλληλεξαρτώνται και αλληλοεπηρεάζονται. Π.χ. τράπεζες και άλλοι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί επωφελούνται από την αύξηση των επιτοκίων δανεισμού (λόγω ρίσκου), ενώ εταιρείες κεφαλαιαγοράς (επενδυτικές τράπεζες και  funds, χρηματοπιστωτικοί σύμβουλοι κ.λπ.) επωφελούνται επίσης. Επιπλέον, και ιδίως σε πιθανή επιτυχή έκβασή του, ένας πόλεμος μπορεί να σημαίνει άνοιγμα ευκαιριών σε νέες αγορές, αλλά και νέες τεχνολογίες και καινοτομίες που αναπτύσσονται για αμυντικούς, επιθετικούς, τηλεπικοινωνιακούς ή παραγωγικούς σκοπούς και που εντάσσονται βαθμηδόν στην οικονομία όπου εν καιρώ παγιώνονται. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι σε περιόδους όπου η κερδοφορία των κεφαλαίων πέφτει -και εν προκειμένω έχουμε διαρκή και σημαντικότατη πτώση αυτής της κερδοφορίας για 80 ολόκληρα χρόνια- ο πόλεμος αποτελεί για την οικονομική ολιγαρχία τη θεραπεία επιλογής. Και μόνο αυτό θα μπορούσε να δικαιολογήσει την έναρξη ή την παράταση πολέμων όπως αυτοί που βλέπουμε.

Στον παρόντα χρόνο η ούτως ή άλλως πάγια επιθετική εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ συμπληρώνεται με μια σειρά σπασμωδικών αντιδράσεων στην αμφισβήτηση της παγκόσμιας κυριαρχίας της και υπαγορεύεται από την επείγουσα ανάγκη αντιμετώπισης της οικονομικής της επισφάλειας. Οι πόλεμοι σε εξέλιξη και οι επαπειλούμενοι, όπως και η εμφύτευση τοπικών και περιφερειακών διενέξεων και εχθροπραξιών προσπαθούν να αγοράσουν χρόνο και να δημιουργήσουν στρατηγικές και οικονομικοπολιτικές διεξόδους. Κατά ειρωνικό τρόπο οι διέξοδοι που επιδιώκει η δύση, τουλάχιστον στη φάση που διανύουμε, φαίνεται να ισοδυναμούν με πολιτικά αδιέξοδα. Και είναι τόσο οφθαλμοφανές και παράδοξο όλο αυτό, που αναπόφευκτα αναρωτιέται κανείς αν πρόκειται αλήθεια για αυτοχειρία ή για θυσία που έχει αποφασιστεί στα ανώτατα κλιμάκια της οικονομικής ολιγαρχίας προς εξυπηρέτηση ευρύτερων ιμπεριαλιστικών σχεδίων. Αυτό που προκύπτει, τουλάχιστον σε πρώτη ανάγνωση, είναι ότι οι γκλομπαλιστές φαίνονται να εξαρτούν τα μελλοντικά τους κέρδη, την εξουσία τους και εν τέλει την ίδια την ασφάλειά τους, από την οικονομική καταστροφή των χωρών στις οποίες μέχρι σήμερα στηρίζονταν. Είναι βέβαιο ότι την εξαρτούν επίσης από την περαιτέρω συγκέντρωση της πολιτικής εξουσίας τους (στην πραγματικότητα από την εξάλειψη της ίδιας της πολιτικής) και από τον ολοκληρωτικό έλεγχο των λαών, με τη μορφή της «υπό όρους ελευθερίας» ή ακόμα και της «υπό όρους επιβίωσης». Ωστόσο το άνοιγμα πολεμικών μετώπων με όχημα τις ΗΠΑ, μέσα στους υπό διαμόρφωση πολιτικοστρατιωτικούς συσχετισμούς δεν φαίνεται να ευνοεί μακροπρόθεσμα τον ρόλο και τη σημασία τους. Αν το πολιτικό κλίμα και οι συμμαχίες δεν αλλάξουν δραματικά, ο δυτικός ιμπεριαλισμός πέφτει πάνω σε ένα κινεζικό, ρωσικό, βορειοκορεατικό, αφρικανικό, ιρανικό και πιθανώς αραβικό ανυπέρβλητο οχυρό, το οποίο ισχυροποιείται πολιτικά αλλά και στρατιωτικά με μεταξύ τους -και όχι μόνο- συμμαχίες εξαιτίας κυρίως της αλαζονείας, της αδιαλλαξίας και της επιθετικότητας του πρώτου. Στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ θα ήθελαν την επαναχάραξη των συνόρων και τη διάσπαση ισχυρών κρατών σε μικρότερα, απολύτως εξαρτώμενα από την ίδια, κατά το πρότυπο του δόγματος Ράμσφελντ-Σεμπρόφσκι, κάτι που θα επέτρεπε τον έλεγχο της ευρύτερης περιοχής. Στο οικονομικό σκέλος η Ευρώπη της Γερμανίας κατρακυλάει, η Αμερική καθώς φλερτάρει με τη χρεωκοπία, βλέπει το δολάριο να αποδυναμώνεται ως αποθεματικό νόμισμα, ενώ οι G7 τώρα βρίσκονται μπροστά σε έναν τοίχο από BRICS.

Ωστόσο, ο σημαντικότερος πόλεμος που εξελίσσεται στην εποχή μας είναι ο πόλεμος της πληροφορίας. Το ενθαρρυντικό στοιχείο είναι ότι παρά τη λογοκρισία με αποκλεισμό της αντίθετης άποψης, τις προσπάθειες απόκρυψης γεγονότων και δεδομένων που αμφισβητούν τα αφηγήματα της οικονομικής ελίτ, αυτό που διασώζεται μοιάζει ικανό να ενισχύει ένα παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που πρόκειται σίγουρα να έχει επίπτωση και στη διαμόρφωση των πολιτικών συσχετισμών. Από αυτούς τους νέους συσχετισμούς, πρωτίστως μέσα στο σώμα της κοινωνίας, αλλά και από την αναπόφευκτη αντανάκλασή τους στην πολιτική σκηνή -κατεξοχήν των ΗΠΑ και των χωρών της Ευρώπης- θα εξαρτηθούν οι μακροπρόθεσμες εξελίξεις. Για παράδειγμα, το μέλλον του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε. δεν φαντάζει και τόσο ρόδινο μετά την ανατίναξη του Nord Stream (που έγινε προκειμένου να αποτραπεί η συνεργασία Ευρώπης – Ρωσίας) και μετά από τις ολέθριες οικονομικές επιπτώσεις για την πρώτη που είχε η αμερικανόπνευστη αυτή τρομοκρατική ενέργεια με τις τεράστιες οικολογικές συνέπειες. Το να καταστρέφεις συμμάχους για να αποτρέψεις την ενεργειακή τους συνεργασία με τον εχθρό σου, δεν θεωρείται στις διεθνείς σχέσεις ούτε ηθικό, ούτε έντιμο, ούτε νόμιμο. Μεσοπρόθεσμα, και για μια σειρά από πρόσθετους λόγους, η όλο και εμφανέστερη αμφισβήτηση και απαξίωση είναι απίθανο να μην οδηγήσουν σε αλλαγές κυβερνήσεων, σε επιμέρους διαζύγια, σε αποδυνάμωση και μακροπρόθεσμα ενδεχομένως σε διάλυση αυτών των θεσμών. Η αμφισβήτηση της παγκόσμιας αμερικανικής κυριαρχίας κερδίζει καθημερινά έδαφος και εκδηλώνεται φανερά, με αναθεώρηση από πρώην πιστούς συμμάχους των σχέσεών τους με την υπερδύναμη, με δημιουργία αντιαμερικανικών μετώπων, με αναπροσανατολισμούς των διεθνών εμπορικών συναλλαγών, με οικονομικά αντίμετρα, ακόμα και με πρωτοφανείς αντιαμερικανικές δηλώσεις, προειδοποιήσεις και διπλωματικά πλήγματα.

Όλα αυτά τα παρακολουθούμε για πρώτη φορά στην ιστορία σε πραγματικό χρόνο μέσω διαδικτύου και μέσων κοινωνικής δικτύωσης, που παρά τις προσπάθειες ελέγχου τους παραμένουν σχετικά άναρχα και ανεξέλεγκτα. Αυτό σημαίνει ότι για πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας ο πόλεμος αυτός μπορεί να διεξαχθεί με σχετικά δικαιότερους για την κοινωνία όρους. Η δε επιρροή του σε άλλου τύπου πολέμους (στρατιωτικούς, οικονομικούς, υγειονομικούς κ.λπ.) δεν θα είναι αμελητέα. Το δυστύχημα είναι ότι ενίοτε όλοι αυτοί οι τύποι πολέμου που διεξάγονται με ευθύνη της κεντρικά καθοδηγούμενης και κρατικά οργανωμένης διεθνούς τρομοκρατίας των ολιγαρχών του πλούτου συμπεριλαμβάνουν εθνοκαθάρσεις, ολοκαυτώματα και γενοκτονίες.

Τώρα τα φώτα της δημοσιότητας πέφτουν στη γενοκτονία των Παλαιστινίων από τους υποκινούμενους φανατικούς σιωνιστές. Στην πραγματικότητα η επιχείρηση βρισκόταν σε εξέλιξη εδώ και δεκαετίες. Αυτό που ο κόσμος βλέπει (ή δεν βλέπει) σήμερα είναι η κορύφωσή της στη Γάζα με αφορμή την πολεμική επιχείρηση της Χαμάς σε μια περίοδο που η σημασία του παλαιστινιακού προβλήματος έχανε την αρμόζουσα θέση του στη διεθνή διπλωματική ατζέντα και στις υπό εκκόλαψη διακρατικές συμφωνίες, όπως οι «Συμφωνίες του Αβραάμ» μεταξύ Ισραήλ, Μαρόκου, Μπαχρέιν, Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων και Σουδάν. Υπό το πρίσμα αυτό η επιχείρηση της Χαμάς μπορεί να θεωρηθεί εξαιρετικά επιτυχής, αφού όχι απλώς επανέφερε το παλαιστινιακό στην επιφάνεια αλλά έστρεψε πάνω του το παγκόσμιο ενδιαφέρον. Τώρα όλοι έμαθαν από τα πιο επίσημα ισραηλινά χείλη ότι η επακόλουθη ενίσχυση των ισραηλινών βομβαρδισμών και οι χερσαίες επιχειρήσεις γίνονται με στόχο την πλήρη εθνοκάθαρση και την ολοκληρωτική κατάκτηση της Παλαιστίνης. Αυτό επιχειρείται ώστε αφενός να ανοίξει το πεδίο της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στα ανοιχτά της Γάζας, αφετέρου να εδραιωθεί η ασφάλεια του Ισραήλ και ει δυνατόν να ενισχυθεί η επιρροή του ως εμπροσθοφυλακής των συμφερόντων των ελίτ στην περιοχή. Άλλωστε πολλοί από αυτούς είναι εβραίοι χρηματοδότες του, οι οποίοι υπαγορεύουν όχι μόνο την πολιτική του ίδιου αλλά και των ΗΠΑ.
Στο αντισιωνιστικό μέτωπο η σιιτική Χεζμπολάχ συνδράμει πλέον την μαχόμενη σουνιτική Χαμάς (και μιλάμε για δύο πρώην εχθρούς) διεξάγοντας προσεκτικούς και μετριοπαθείς βομβαρδισμούς φθοράς και διάσπασης δυνάμεων εναντίον ισραηλινών στόχων, με συμβολική συνδρομή περιορισμένων χτυπημάτων προερχόμενων από άλλες χώρες όπως η Υεμένη ή το Ιράκ. Ωστόσο ισχυρότεροι παίχτες της περιοχής όπως το Ιράν (ο σημαντικότερος εχθρός του Ισραήλ), η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, και η Αίγυπτος μαζί με άλλες αραβικές χώρες διστάζουν να παρέμβουν με αποτελεσματικό τρόπο για την αποτροπή αυτής της γενοκτονίας. Οι παγκόσμιες δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας, της Κίνας και των Ηνωμένων Πολιτειών, περιορίζονται επί του παρόντος στο να επιδεικνύουν  αυτοσυγκράτηση, τονίζοντας ωστόσο την πρόθεσή τους να υπερασπιστούν τα συμφέροντά τους στην ευρύτερη περιοχή. Σχεδόν όλοι περιορίζονται προς το παρόν σε ανέξοδες εκκλήσεις ανακωχής για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, σε καταδίκη της γενοκτονίας, σε προειδοποιήσεις, σε προτάσεις προς ψήφιση από τα Ηνωμένα Έθνη ή το πολύ σε διπλωματία ψύχρανσης σχέσεων με τους υπεύθυνους του χρόνιου αυτού προβλήματος και των οξύνσεών του. Αυτά, παρά τις λαϊκές αντιδράσεις στο εσωτερικό των χωρών, όπου μεγάλα τμήματα του πληθυσμού αντιλαμβάνονται ότι τέτοιες επιδερμικές παρεμβάσεις επιτρέπουν τη συνέχιση της σφαγής αμάχων και της απάνθρωπης τιμωρίας ενός λαού για τη δράση μιας απελευθερωτικής του οργάνωσης. Διότι το Ισραήλ εφαρμόζει αυτό ακριβώς που εφάρμοζαν οι Γερμανοί ναζί ως αντίποινα σε βάρος των λαών που αντιστέκονταν, δηλαδή ομαδικές τιμωρίες με εκτελέσεις αθώων. Το εφάρμοσε σε κατοικίες, υποδομές, ναούς, πανεπιστήμια και τώρα το εφαρμόζει σε νοσοκομεία και ασθενοφόρα.

Έχει προηγηθεί βορειότερα η έναρξη ενός ολοκαυτώματος που προέκυψε ως αποτέλεσμα της βαθμιαίας αλλά μεθοδικής μετάλλαξης της ουκρανικής κοινωνίας σε εκκολαπτήριο του νεοναζισμού. Η μετάλλαξη αυτή σχεδιάστηκε από τις μυστικές υπηρεσίες των γνωστών παγκόσμιων τρομοκρατών και υλοποιήθηκε με ευρωπαϊκά και αμερικανικά κονδύλια, στο πλαίσιο της περικύκλωσης της Ρωσίας και του απογαλακτισμού από αυτήν πρώην σοβιετικών δημοκρατιών με παράλληλο σκοπό την πολιτική και πολιτιστική τους διαφθορά και την απομύζηση του εθνικού τους πλούτου από μεγάλες πολυεθνικές.
Τη μη αναγνώριση από την ουκρανική κυβέρνηση βασικών δικαιωμάτων των ρωσόφωνων κοινοτήτων, τη συστηματική καταπίεσή τους και την βάναυση αντιμετώπισή τους ως εσωτερικού εχθρού ακολούθησαν οι ειδικές πολεμικές επιχειρήσεις του Βλάντιμιρ Πούτιν και ο ακρωτηριασμός της Ουκρανίας. Αυτός έγινε με ευθύνη του αμερικανοκίνητου ΝΑΤΟ και των ντόπιων οραματιστών του εξευρωπαϊσμού, που μετά από την εκλογική εξαπάτησή τους από τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, ένα πιόνι της οικονομικής ολιγαρχίας, κλήθηκαν να θυσιάσουν την ήδη βαθιά διεφθαρμένη χώρα τους στα κέρδη διεθνών εταιρικών κολοσσών. Τώρα πληρώνουν με εκατόμβες θυμάτων και οικονομική καταστροφή το τίμημα αυτής της μνημειώδους απερισκεψίας, στην οποία μάλιστα κάποιοι, όπως ο ίδιος ο Ζελένσκι, υπό την πίεση των νεοναζί επιμένουν αυτοκτονικά. Κι αυτά συμβαίνουν παρά την πρόσφατη δημόσια παραδοχή του Ουκρανού στρατηγού Ζαλούζνι ότι μόνο με ένα τεχνολογικό θαύμα μπορεί πλέον να κερδηθεί αυτός ο πόλεμος και παρά τις συμβουλές των «μέχρι τέλους» συμμάχων τους να αρχίσουν διαπραγματεύσεις με τον εχθρό, καθώς ο πόλεμος έχει προ πολλού κριθεί. Άλλωστε όπλα και κεφάλαια θα πρέπει τώρα να αλλάξουν προορισμό ώστε να ενισχύσουν τον σημαντικότερο σύμμαχο των ΗΠΑ, αξιοποιούμενα στη Μέση Ανατολή, με την Ουκρανία να έχει από δω και πέρα την τύχη στυμμένης λεμονόκουπας. Την ίδια στιγμή η Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν βγαίνει ωφελημένη οικονομικά και πολιτικά, έχοντας καταδείξει στον κόσμο την ποσοτική και ποιοτική στρατιωτική ανεπάρκεια του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ, έχοντας εμπνεύσει εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα όπως στην Αφρική, ισχυροποιώντας το παγκόσμιο αντιαμερικανικό αντιαποικιακό μέτωπο, και προβάλλοντας ένα εναλλακτικό πρότυπο εξωτερικής πολιτικής και διεθνούς επιρροής από κοινού με την Κίνα, με βοήθεια σε φτωχές αφρικανικές χώρες, και σύναψη εμπορικών, τεχνολογικών και άλλων συμφωνιών.

Όμως η τρίτη και μακράν μεγαλύτερη γενοκτονία ήρθε με την επονομαζόμενη «πανδημία». Και αυτή είναι η μόνη γενοκτονία που προκλήθηκε από έναν πραγματικό παγκόσμιο πόλεμο. Έναν πόλεμο χωρίς καν σύνορα, λάβαρα, τανκς, βόμβες, πυραύλους. Έναν πόλεμο-πείραμα με απεριόριστη οριζόντια και κατακόρυφη εξάπλωση, στον οποίον οι στολές των χαμηλόβαθμων του επιτιθέμενου ήταν όλες λευκές, κι ο εχθρός ήταν παντού ο ίδιος: η κοινωνία. Καθώς μιλάμε για πληθυσμό τεράστιων διαστάσεων που μάλιστα περιλαμβάνει πολλές διακριτές ομάδες, ο συγκεκριμένος πόλεμος κατά της ανθρωπότητας προσέφερε στην ιατρική, στη βιοτεχνολογία και σε πολλούς άλλους επιστημονικούς κλάδους την ευκαιρία πειραματισμού ή τουλάχιστον μελέτης πάνω σε γιγαντιαίο δείγμα μη αμειβόμενων ανθρώπινων πειραματόζωων που συμμετείχαν στο πείραμα χωρίς ενημερωμένη συναίνεση. Στην ψυχολογία π.χ. προσφέρθηκε μια σπάνια ευκαιρία μελέτης της ανθρώπινης συμπεριφοράς σε περίοδο υγειονομικού κινδύνου πραγματικού ή υποτιθέμενου, στην κοινωνιολογία ένα σημαντικό παράδειγμα αλληλεπιδράσεων και αναπροσδιορισμού σχέσεων, ενώ στη φιλοσοφία ένα ευρύ πεδίο μελέτης των όρων και των συνθηκών επαναξιολόγησης και αναθεώρησης των ανθρώπινων αξιών. Ήδη είναι εφικτές μερικές ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις, όπως ότι σε εκατομμύρια περιπτώσεων θύματα και θύτες ταυτίζονταν, ή ότι τα γονικά ένστικτα όπως και εκείνα της αυτοσυντήρησης παρέμειναν σε αξιοσημείωτο βαθμό υποτονικά έως και αδρανή, σε χτυπητή αντίθεση με τον κοινωνικό αυτοματισμό που στις εξάρσεις του αναζήτησε ακόμα και τα όρια του κανιβαλισμού. Ο μαζοχιστικός αυτοπεριορισμός, η αυτό-φίμωση και η παραίτηση από θεμελιώδεις ελευθερίες έγιναν σύμβολα της κοινωνικής ευσυνειδησίας, ενώ αναδύθηκε η θρησκεία της επιστήμης, ακριβώς την ώρα που η τελευταία περνούσε από το πεδίο της παρατήρησης, της ενδελεχούς δοκιμασίας, της ακριβούς μέτρησης και της επαλήθευσης, στη σφαίρα της πίστης.

Η πανδημία υπήρξε πραγματικό γεγονός αλλά είχε κοινωνική και ψυχολογική, όχι υγειονομική υπόσταση. Δεν συμβαίνει δυστυχώς το ίδιο με αυτό που άφησε πίσω της, καθώς αυτό έχει όντως και τέτοια υπόσταση. Θύματα εξακολουθούν να καταγράφονται καθημερινά ως συνέπεια μιας υποτιθέμενης πρόληψης κατά μιας μυστηριώδους λοίμωξης. Αυτή η πρόληψη επιβλήθηκε με χρήση σκευασμάτων που σχεδιάστηκαν ως στρατιωτικά αντίμετρα και υιοθετήθηκαν μαζικά χωρίς να διαθέτουν οριστική άδεια. Ο λόγος ήταν η παγκόσμια απειλή κατά της υγείας που έθετε αυτή η περίεργη λοίμωξη που αποδόθηκε σε έναν κορονοϊό και έμοιαζε αρχικά με πνευμονία, αργότερα με γρίπη και στο τέλος με συνάχι. Σημειώνονταν καθημερινά χιλιάδες ασυμπτωματικά «κρούσματα» (= μη κρούσματα με την έννοια της παραδοσιακής ιατρικής) που διαγιγνώσκονταν με τεστ, εκ των οποίων το πιο αξιόπιστο,  σύμφωνα με τον νομπελίστα κατασκευαστή του Kary Mullis «μπορεί να βρει οτιδήποτε σε οποιονδήποτε». Το τεράστιο αυτό κοινωνικό και υγειονομικό πείραμα εξυπηρέτησε σαφείς πολιτικές σκοπιμότητες και ασφαλώς την υψηλή κερδοφορία της Big Pharma. Και τώρα που η κερδοφορία σκόνταψε πάνω στην «παραπληροφόρηση» από τα μέσα δικτύωσης, αναμένεται μια επόμενη πανδημία που θα την αναζωογονήσει. Εντωμεταξύ το κοινωνικό πείραμα συνεχίζεται στηριζόμενο σε αφηγήματα που μοιάζουν με τις Χίλιες και Μια Νύχτες. Μια νέα συναρπαστική ιστορία εφευρίσκεται κάθε φορά που τελειώνει η προηγούμενη. Έχουμε ιστορίες τρόμου γεμάτες με πανδημίες, ανθρωπογενή εγκλήματα κατά του περιβάλλοντος και του κλίματος (μαζί με τις προβλεπόμενες πολιτικές πρόληψης και τιμωρίας τους ασφαλώς), με πολέμους κατά της τρομοκρατίας, με ψηφιακά κεντρικά ελεγχόμενα νομίσματα και με ψηφιοποίηση προσωπικών δεδομένων. Έχουμε παράξενες ιστορίες για δημοκρατίες που πραγματώνονται μέσα από τη συγκέντρωση εξουσίας σε παγκόσμια κέντρα αποφάσεων, ιστορίες για ελεύθερη άσκηση της έκφρασης εν μέσω λογοκρισίας και ποινών για παραπληροφόρηση, ιστορίες για ατομικές ελευθερίες που διευκολύνονται από την καταστρατήγηση συνταγμάτων και διεθνών συνθηκών, ιστορίες λατρείας του δικαιωματισμού με όρους επιβολής συμπεριφορικών προτύπων και ποινών στις πλειοψηφίες για το παράπτωμα της κανονικότητας κ.ο.κ.

Αν όλα αυτά σας φαίνονται αποκαρδιωτικά, μπορείτε ίσως να βρείτε ανακούφιση στο γεγονός ότι η κερδοφορία των κεφαλαίων έδειξε κάποια σημεία ανάκαμψης με την έναρξη του πολέμου στη Γάζα... Αλλά αν δεν συγκαταλέγεστε στους οικονομικά ωφελημένους, μπορείτε να ενθαρρυνθείτε από τις τεκτονικές αλλαγές που συντελούνται στον διανυόμενο συμπιεσμένο ιστορικό χρόνο. Το αν οι εξελίξεις θα αποδειχτούν ευεργετικές για την πλειονότητα του πληθυσμού ή όχι, θα εξαρτηθεί από το εύρος και την αξιοπιστία της ενημέρωσής του, από την κριτική του ικανότητα, την κοινωνική του αλληλεγγύη, την εφευρετικότητα και τη μαχητικότητά του.

 

 

 

Αν υπάρχει Αριστερά

 Σπύρος Ραυτόπουλος

«Είμαι αριστερός αν υπάρχει αριστερά» είχε προ ετών απαντήσει ένας στενός και αγαπημένος συγγενής σε ερώτηση δημοσιογράφου. Σήμερα αυτή η μη-αριστερά μοιάζει να τον δικαιώνει. Τον είχα κακίσει τότε επειδή περιόριζε τη θεώρησή του στη θεσμική, την οργανωμένη αριστερά: πώς μπορούσε να προβαίνει σε τέτοια στενή θεώρηση ένας πρώην κυνηγημένος από τη δεξιά διανοούμενος, ένας πρώην εξόριστος στους «Παρθενώνες» των ξερονησιών; Τι δικαιολογούσε τέτοια μεταστροφή; Καταλάβαινα πως το ολοκληρωτικό πρόσωπο της Σοβιετικής Ένωσης, η στάση της χώρας κατά τον ελληνικό -και όχι μόνο- εμφύλιο, η πικρία της εδώ ήττας, οι πατερναλιστικές παρεμβάσεις του ΚΚΣΕ στην κοινωνική ζωή, στις τέχνες και στα γράμματα, η αποκήρυξη και ο στιγματισμός συντρόφων και σημαντικών ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών από την ηγεσία του ΚΚΕ χάριν της κομματικής πειθαρχίας, της ιδεολογικής καθαρότητας και της πολιτικής συμπάγειας, υπήρξαν -και δικαιολογημένα- για πολλούς αριστερούς αγωνιστές της γενιάς του φαινόμενα αποκαρδιωτικά.

                                                ‘The Squad’. Photo: Independent.co.uk

Ήταν λοιπόν δίκαιη η άσκηση κριτικής στα σημεία αυτά, αλλά παρέμενε για μένα απογοητευτική η μετάταξη στο αντίπαλο στρατόπεδο, την οποία επεδίωκε να δικαιολογήσει η κυνική διαπίστωση ότι «μπορεί ο καπιταλισμός να είναι το χειρότερο σύστημα που υπάρχει, αλλά είναι το μόνο που έχουμε»! Διότι αυτό το σύστημα (το μόνο που έχουμε) είναι που κυρίως ευθύνεται, για την καθημερινή δυστυχία δισεκατομμυρίων ανθρώπων και για εγκλήματα που βρήκαν αρμόζουσα θέση στις σκοτεινότερες σελίδες της παγκόσμιας ιστορίας: ρίψη ατομικών βομβών κατά αμάχων, σφαγές γυναικόπαιδων όπως στο Μι Λάι, δεκάδες απρόκλητες στρατιωτικές και πολιτικές επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών υπό τις ΗΠΑ σε όλα τα σημεία της υφηλίου με εκατόμβες νεκρών, συνεργασίες με αυταρχικά καθεστώτα, βασανιστήρια, δολοφονίες, καταπίεση, εξαθλίωση τεράστιων τμημάτων του πληθυσμού, καταλήστευση πλούτου του τρίτου κόσμου, αβυσσαλέες ανισότητες.

Κι όμως, καθώς φαίνεται, τίποτε από όλα αυτά δεν κατάφερε να δώσει ευρέως αναγνωρίσιμο ηθικό και πολιτικό πλεονέκτημα στην αριστερά˙ ούτε οι ακρότητες της ψυχροπολεμικής υστερίας στον δυτικό κόσμο, ούτε το τέλος του μακαρθισμού στις ΗΠΑ, ούτε η νίκη του αντιπολεμικού κινήματός τους και η ταπεινωτική στρατιωτική ήττα τους στο Βιετνάμ, ούτε η κουβανική επανάσταση και τα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα των καταπιεσμένων λαών της λατινικής Αμερικής, ούτε η αποκαλυφθείσα υποκρισία του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» και οι απρόκλητες επεμβάσεις, στρατιωτικές και μη, στη Μέση Ανατολή, στη βόρεια Αφρική, στο Αφγανιστάν, στην Ελλάδα, στην Κύπρο, στη Γιουγκοσλαβία και σε πρώην χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας, ή σε πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες, όπως εδώ και χρόνια στην Ουκρανία· εκεί όπου ακόμα η Δύση χρηματοδοτεί, εξοπλίζει και παρέχει ολόπλευρη και ολόθερμη υποστήριξη σε ναζί και νεοναζί, που επί χρόνια σκότωναν κι εξακολουθούν να σκοτώνουν αμάχους, υπενθυμίζοντάς στον κόσμο το νόημα του ήθους, του δικαίου και της ιστορικής μνήμης, για τη «χώρα της ελευθερίας» και για την «ήπειρο του πολιτισμού»: το να πολεμάς π.χ. στο όνομα της ελευθερίας τους ναζί στο πλευρό των Ρώσων και αργότερα τους Ρώσους στο πλευρό των ναζί.



Παρά ταύτα, εβδομήντα χρόνια μετά τον μακαρθισμό και τριάντα χρόνια μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης, ο κομμουνισμός μοιάζει να αποτελεί ακόμα φόβητρο, όχι μόνο για τους πατρικίους του πλανήτη αυτού, αλλά και για μεγάλες μερίδες των πληβείων, που ανεξαρτήτως αφηγήματος επιλέγουν να συντονίζονται πάντα «στα μεσαία» και «στα μακρά» των συστημικών αφηγήσεων. Κι η προπαγάνδα κάνει μια χαρά τη δουλειά της, ίσως επειδή με συνενοχή όλων των πολιτικών παρατάξεων η επίσημη παιδεία κι η μαζική κουλτούρα δεν έκαναν ποτέ καλά τη δική τους. Ή μήπως σε τελευταία ανάλυση την έκαναν;  Όπως και να έχει, το αποτέλεσμα είναι πως η κριτική σκέψη μοιάζει να τελεί διαρκώς υπό αναστολή. Αυτή άλλωστε ήταν πάντα η επιδίωξη των ελίτ για τον χωρίς ειδικά προνόμια άνθρωπο: να επιτρέπεται να εργάζεται ή εκείνος ή η σκέψη του. Όχι και οι δύο! Και να που ήρθε η ώρα της μαζικής εφαρμογής: κάποιοι υγειονομικοί, μαζί τους κι άλλοι άνθρωποι, διέπραξαν το έγκλημα της κριτικής σκέψης και της αμφισβήτησης. Έπρεπε λοιπόν να τιμωρηθούν παραδειγματικά με αναστολή εργασίας ή και με απόλυση.

Την ίδια ώρα κάποια αριστερά του ανθρωπισμού και της ισότητας, με τυφλή εμπιστοσύνη σε μια δωροδοκούμενη και καθοδηγούμενη από την big pharma επιστήμη, απαιτεί να μη λείψει πειραματικό εμβόλιο από ανθρώπου μπράτσο, ούτε το στίγμα του ακροδεξιού οπισθοδρομικού «ψέκα» από αμφισβητία. Όχι μόνο αποδέχτηκε άκριτα το αφήγημα της πανδημίας αλλά ούτε καν πρόβαλε σοβαρές αντιρρήσεις για τις διακρίσεις στους ανθρώπους ανάλογα με τον βαθμό της ένταξής τους στην επιβαλλόμενη υγειονομική κανονικότητα. Την ώρα που στο πλαίσιο του νέου πανεμβολιαστικού δόγματος, θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου προβλεπόμενα από συντάγματα και διεθνείς συμβάσεις αντιμετωπίζονται πλέον ως ψιλά γράμματα τόσο από κυβερνήσεις όσο και από την επιστήμη της μιας γνώμης, αυτή η αριστερά μέμφεται τα κινήματα κατά της υποχρεωτικότητας ως αντιδημοκρατικά, καταπιεστικά και διαταρακτικά της κοινωνικής ειρήνης. Mοιάζει να ανησυχεί τουλάχιστον όσο η δεξιά για το εξελισσόμενο φαινόμενο των μαζικών διαμαρτυριών και της ανυπακοής πολιτών, δεδομένου μάλιστα ότι δεν εγγράφονται σε καμιά οικεία εγκεκριμένη ατζέντα, ως μη συμπλέουσες με τις κομφορμιστικές συνθηκολογήσεις της σοσιαλδημοκρατίας ή ως ασύμβατες με τα κανονιστικά ιδεοληπτικά πρότυπα κάποιων από τις κομμουνιστικές και επαναστατικές της συνιστώσες.

Φοβάμαι να ρωτήσω για τη θέση της ελευθερίας μέσα στην ιεραρχική κλίμακα των αριστερών μας προταγμάτων. Να υποθέσω π.χ. ότι εξακολουθεί να είναι κάτω από «το δίκιο του εργάτη» και ότι εσχάτως έχει υπερπηδηθεί και από το «υπέρτατο αγαθό της υγείας»; Φοβάμαι να ρωτήσω τους πιο ριζοσπάστες εξ ημών αν δοθείσης κοινωνικοπολιτικής συγκυρίας θα ήμασταν πρόθυμοι να επαναλάβουμε (πάντα στο όνομα της επικράτησης του σοσιαλισμού) σταλινικού τύπου πογκρόμ κατά των αντιφρονούντων. Ο φόβος μου είναι ότι σε παρόμοια ερωτήματα η απάντηση κάποιων συντρόφων θα είναι καταφατική. Αν θέλουμε να κάνουμε εποικοδομητική αυτοκριτική καλό είναι να αναγνωρίσουμε ότι παρόμοιοι είναι οι φόβοι πολλών ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζονται ως φιλελεύθεροι: φοβούνται την αριστερόστροφη τυφλή πίστη στον καθοδηγητή, τις αποκλειστικές αρμοδιότητες και το προνόμιο της ηγεμονεύουσας ομάδας για προγραμματικό σχεδιασμό, τον πόθο για κεντρικό έλεγχο και κεντρική διαχείριση των σημαντικότερων παραμέτρων της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής, την κεντρομόλα μεταφορά εξουσιών, τη θέσπιση κανονιστικών πλαισίων που εισχωρούν σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινότητας του πολίτη. Φοβούνται την περιορισμένη ανοχή αυτής της αυταρχικής αριστεράς απέναντι στο δικαίωμα του ατόμου να αυτοπροσδιορίζεται, την αμφισβήτηση της ικανότητάς του για αυτοοργάνωση, για δημιουργική και αχειραγώγητη συνεργασία με άλλα άτομα για την οικοδόμηση ενός μέλλοντος στη βάση κοινών εμπειριών και οραμάτων μακριά από ιδεολογισμούς.

Αναπόφευκτα πολυδιασπασμένη, αμήχανη, ταλαντευόμενη ανάμεσα στον εθνοκεντρισμό και το διεθνισμό της, συχνά αναλωνόμενη οπορτουνιστικά σε στρατηγικές και ενίοτε σε ανίερες συμμαχίες, με μόνο στόχο την κοινοβουλευτική της επιβίωση, πολλές φορές αρνούμενη όχι μόνο να στηρίξει αυθόρμητες προοδευτικές και αντιστασιακές πρωτοβουλίες των λαϊκών κινημάτων, αλλά έστω να τους παράσχει μια συμβολική συγκατάνευση, έχει αφεθεί να μαγευτεί από τα αφηγήματα της αντιμετώπισης θανατηφόρων πανδημιών, από τα επικίνδυνα φληναφήματα περί ανθρωπογενούς αλλαγής του κλίματος και από την υστερία της δήθεν πράσινης ανάπτυξης. Όλα αυτά, την ώρα που κλείνει τα μάτια μπροστά στην καθημερινή βιοποριστική αγωνία εκατομμυρίων ανθρώπων που η τύχη τους καθορίζεται από αυταρχικές και αντιλαϊκές πολιτικές.

Η αριστερά κάνει ό,τι μπορεί για να αδικήσει εαυτήν πολιτικά, παρέχοντας ενίοτε κάλυψη σε εκείνους που στο πλαίσιο του νεοφιλελευθερισμού επιβάλλουν την ασυδοσία της αγοράς και του μεγάλου κεφαλαίου. Όχι μόνο αυτό, αλλά με επίκληση της ατομικής και κοινωνικής ευθύνης, τμήματά της πλέον συντάσσονται και επισήμως με τις πιο επικίνδυνες απόπειρες αναθεώρησης θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών, απόπειρες εμπνευσμένες από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του ναζισμού τον οποίον πολέμησε στον 2^ο παγκόσμιο πόλεμο και του οποίου η δήθεν ήττα πανηγυρίστηκε θεατρικά από τους συμμάχους. Διότι είναι ιστορικό δεδομένο ότι ο ναζισμός διασώθηκε χάρη στη μεταπολεμική προστασία των ναζί από τους νικητές και στην αγαστή συνεργασία με τα υψηλά τους κλιμάκια. Η ανοιχτή υποστήριξη των Ουκρανών ναζί από τη Δύση είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Η αρχή είχε γίνει ήδη πριν από τον επίσημο τερματισμό του πολέμου. Όμως τώρα μαθαίνουμε πως ούτε η ναζιστική βιοηθική τοποθετείται εκτός ορίων από τις αυταρχικότερες μερίδες της αριστεράς. Δύσκολα μπορεί να πιστέψει κάποιος ότι ο υποχρεωτικός οριζόντιος εμβολιασμός με πειραματικά σκευάσματα σε παγκόσμια κλίμακα, η κατάργηση της εξατομικευμένης θεραπείας, οι παραβάσεις και οι σκόπιμες αμέλειες στην τήρηση ιατρικών και ερευνητικών πρωτοκόλλων, η απαγόρευση αποτελεσματικών φαρμάκων, η απαγόρευση νεκροτομών, η καταφανής αλλοίωση επιδημιολογικών δεδομένων, ο ευτελισμός της ιατρικής δεοντολογίας, οι εσπευσμένες αλλαγές ορισμών επιστημονικών όρων, ή o αποκλεισμός της αντίθετης γνώμης από τα ΜΜΕ και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, θα μπορούσαν ποτέ να βαφτιστούν «επιστήμη» και να προωθούνται από προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις.

Είναι αλήθεια ότι το ευρύ κοινό δεν μάθαινε για τους πειραματισμούς της big pharma και του Π.Ο.Υ. στην Αφρική και στην Ασία που κατέληγαν σε γενοκτονίες, ακόμα δε και όσους διεξάγονταν σε Ευρώπη και Αμερική με φρικτά αποτελέσματα, καθώς τα προπαγανδιστικά μέσα της ελίτ είτε τους εγκωμίαζαν ως επιστημονικά και κοινωνικά επιτεύγματα, είτε τους απέκρυπταν όταν οι σχετικές μελέτες ήταν εντελώς δυσμενείς. Έτσι, φτάσαμε στο σημείο όπου το πειραματόζωο είναι πλέον ο παγκόσμιος πληθυσμός. Νέοι, γέροι, παιδιά, έγκυοι, υγιείς, ασθενείς, πρέπει να εμβολιαστούμε όλοι! Κι αυτό, πριν καν απαιτηθεί να δημοσιοποιηθούν όλες, οι γνωστές έστω, παρενέργειες των χορηγούμενων σκευασμάτων και το περιεχόμενο των μαυρισμένων σελίδων των συμβάσεων χωρών ή υπερεθνικών οργανισμών με φαρμακευτικές εταιρίες. Οι εξ ημών συνήγοροι της «επιστημονικής προόδου» κατάφεραν να καταπιούν το γελοίο ψέμα περί δήθεν ομοφωνίας της επιστημονικής κοινότητας υπέρ της μαζικής χορήγησης σκευασμάτων που έχουν μόνο έκτακτη, προσωρινή άδεια κυκλοφορίας, τη στιγμή που καθένας μας ξέρει ότι η πρόοδος της επιστήμης στηρίζεται στην αντίθετη γνώμη και ότι για μια απλή χολοκυστεκτομή οι ιατρικές απόψεις συχνότατα διίστανται. Παρακολουθούσαν άπρακτοι το ξέσκισμα της κοινωνίας με μέτρα πρωτοφανούς αγριότητας και απανθρωπιάς, για την υποτιθέμενη προστασία της από έναν ακόμα ιό που δημιουργήθηκε με σκοπό τη μεταμφίεσή του σε παγκόσμια απειλή. Παρακολουθούν ακόμα, αδιαμαρτύρητα, τις υποσχέσεις του παγκόσμιου εμβολιαστή Bill Gates -που πλασάρονται ως προβλέψεις- ότι θα υπάρξουν σύντομα κι άλλες πανδημίες και μένουν απαθείς μπροστά στην απαίτησή του από τις κυβερνήσεις για καθολικούς εμβολιασμούς σύμφωνα με τις οδηγίες του Π.Ο.Υ τον οποίον ελέγχει ο ίδιος, ως δεύτερος μεγαλύτερος χρηματοδότης του. 

                                              https://www.who.int/about/funding/contributors

 Δεν βλέπουν κανένα ασυμβίβαστο ανάμεσα στην ιδιότητα του επωφελούμενου από την πολιτική του οργανισμού που παρέχει οδηγίες για την παγκόσμια υγεία και που συνιστά τη χρήση εμβολίων και φαρμάκων εταιριών, συμφερόντων του εν λόγω χρηματοδότη!

Παρακολουθούν αποχαυνωμένοι την παγκόσμια επιχείρηση ψηφιοποίησης του συνόλου των προσωπικών μας δεδομένων με σκοπό τον μελλοντικό απόλυτο έλεγχο του πληθυσμού ακόμα και στις παραμικρές καθημερινές του δραστηριότητες, όπως κοιτούσαν αλλού όταν από το βήμα της ελληνικής Βουλής ένας εκ των ανεκδιήγητων κυβερνητικών ανδρεικέλων υποσχόταν δια νόμου τσιπάκια και στους ανθρώπους, μετά από τα κατοικίδια.  

Έστω την ύστατη αυτή ώρα που τα εφιαλτικότερα για την ανθρωπότητα σενάρια όχι μόνο άρχισαν να τα υλοποιούν, αλλά ούτε καν επιχειρούν να τα κρύψουν, την ώρα που καταστρέφονται εθνικές οικονομίες και που μπαίνουν στο γύψο δικαιώματα και ελευθερίες, υπάρχει ανάγκη για επείγουσα τολμηρή αυτοκριτική και για τη δημιουργία ενός ευρύτερου αντιολοκληρωτικού μετώπου με πρωτοβουλία της οργανωμένης και μη αριστεράς. Θα αρθρώσουμε -έστω με καθυστέρηση- ένα σθεναρό «όχι» με σύμμαχο το λαό, ή θα λειτουργήσουμε και ως οπισθοφυλακή της επιχειρούμενης μαζικής αποχαύνωσης προσποιούμενοι ότι δε βλέπουμε και δεν ακούμε την επέλαση του ολοκληρωτισμού; Πρέπει να απαντήσουν με επίσημο τρόπο οι κομματικές ηγεσίες, ιδίως του ευρύτερου πολιτικού μας χώρου αν τελικά πιστεύουν ή όχι, ότι εξυφαίνονται συνωμοσίες σε υψηλό επίπεδο και αν ναι, με τι ατζέντες. Αλήθεια, ποιος είναι ο ρόλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και των μυστικών υπηρεσιών, ιδίως των μεγάλων δυνάμεων; Η παροχή κρυφής κοινωφελούς εργασίας; Τώρα που πλέον αποκαλύπτεται η ύπαρξη εργαστηρίων βιοτεχνολογίας στην Ουκρανία, στην Γεωργία, στην Αμερική, στην Κίνα και σε δεκάδες ακόμα χώρες, εμείς θα συνεχίσουμε να βαφτίζουμε την ανησυχία για έναν πιθανό βιοχημικό όλεθρο ή για τα μέτρα δήθεν αντιμετώπισής του «συνωμοσιολογία»; Διότι όσο φανερό είναι πως η συστηματική χρήση του όρου αυτού έχει σκοπό τη μαγική εξαφάνιση της ίδιας της έννοιας της συνωμοσίας, άλλο τόσο φανερό είναι πως ο μηρυκασμός του είναι ένα ακόμα άλλοθι για τον κομφορμισμό μας. Το ιδεολόγημα της «μεγάλης επανεκκίνησης», και οι ρητές διατυπώσεις από μέρους του προέδρου του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, Κλαους Σβάμπ «δεν θα έχετε τίποτα και θα είστε ευτυχισμένοι» και «διεισδύουμε στις κυβερνήσεις σε όλον τον κόσμο» εμπίπτουν στην σφαίρα της συνωμοσιολογίας ή αποτελούν ρητές κυνικές δηλώσεις, μια φρικιαστική κοινωνική απειλή, της οποίας επιχειρείται εξαγνισμός με την τοποθέτησή της μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας;  Πόσες από αυτές τις πληροφορίες παρουσιάζονται στους ψηφοφόρους των αριστερών κομμάτων για όλα αυτά, ποια είναι η προετοιμασία του χώρου μας και τι σχέδια αποτροπής αυτού του “great reset” υπάρχουν; Είναι ώρα να αποφασίσουμε ότι ένα πολιτικά και κοινωνικά υπεύθυνο όν δεν είναι δυνατόν να κλείνει τα μάτια μπροστά σε ένα διαπραττόμενο σε πραγματικό χρόνο έγκλημα τέτοιας κλίμακας, τέτοιας ειδέχθειας και τέτοιας προφάνειας! 

Φοβάμαι ότι η θεσμική αριστερά κοιμάται· και δυστυχώς όχι μόνη. Το ξημέρωμα θα διαπιστώσει ποιος βρίσκεται δίπλα της. Και αυτός δεν είναι η μετριοπαθής φιλελεύθερη δεξιά. Είναι το χειρότερο, το πιο αδίστακτο, το πιο επικίνδυνο κομμάτι της δεξιάς!

Οι ιδεολογικές μας διαφορές είναι πολυποίκιλες.  Όμως τη στιγμή που το λεξικό του ανθρωπισμού ξαναγράφεται από τη συμμορία του Νταβός και τους συνεργάτες τους με τέτοιον κυνισμό, τη στιγμή που στον φρικιαστικό κόσμο που οικοδομούν, ο βαθμός της αποδοχής σου σύμφωνα με το υπό διαμόρφωση αξιακό τους σύστημα ήδη εξαρτάται από το πόσα εκπτωτικά συνειδησιακά κουπόνια διαθέτεις, δεν δικαιολογείται πλέον κανένας δισταγμός. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως στην ιστορική αυτή καμπή δεν υπάρχει χρονικό περιθώριο για το ξεκαθάρισμα των μεταξύ μας ιδεολογικών διαφορών. Προέχουν αυτά που μας ενώνουν. Γιατί ακόμα και άνθρωποι που δεν απασχολούνται με τις δομικές αντιφάσεις του καπιταλισμού, ή δεν τις αντιλαμβάνονται, μάλλον θα συμφωνούσαν ότι ιδίως απέναντι σε έναν τόσο ισχυρό, διεφθαρμένο και αδίστακτο εχθρό, η ανθρωπότητα πρέπει να έχει ένα κοινό κοινωνικοπολιτικό πρόταγμα· απλό, κατανοητό και εντελώς αδιαπραγμάτευτο: την ελευθερία. Επειδή η ελευθερία είναι όντως το υπέρτατο αγαθό· και ως τέτοιο δε διαθέτει πληθυντικό αριθμό. Είναι μοναδικό πολύτιμο και εύθραυστο. Όλα τα άλλα, συμπεριλαμβανομένης της υγείας, έρχονται μετά.

Τις ιδεολογικές του αποσκευές ούτως ή άλλως τις κουβαλάει κανείς διαρκώς. Δεν είναι κακό, αρκεί να αφήνουν χώρο και για τις αποσκευές του άλλου. Όσο για κάποιους από μας, στο «είμαι αριστερός αν υπάρχει αριστερά» υπάρχει αντίλογος: «Είμαι αριστερός, ακόμα κι αν δεν υπάρχει αριστερά».