Τα τραγούδια των «από κάτω»

του Μιχάλη Παπαμακάριου

«Ξέρετε, αρχίζω και συγχύζομαι», είπε ο Zack de la Rocha των Rage Against The Machine, «βλέποντας τις ειδήσεις τελευταία και ακούγοντας όλα αυτά τα κοινότοπα λόγια. Όλα αυτά τα λόγια για την Ιρλανδία και όλα αυτά τα λόγια για την Πορτογαλία και όλα αυτά τα λόγια για την Ισπανία και όλα αυτά τα λόγια για την Ελλάδα.»

«Όλοι αυτοί λένε ότι οι λαοί της Ιρλανδίας και της Ισπανίας και της Ελλάδας και της Πορτογαλίας την περάσανε πολύ εύκολα. Και οι ίδιες εταιρείες που διοικούν αυτούς τους σταθμούς, όπως το CNN, κέρδισαν τόσα πολλά από το στεγαστικό πρόβλημα και την κρίση που δημιούργησαν. Οι ίδιοι άνθρωποι που δημιούργησαν τα προβλήματα και δημιούργησαν την οικονομική ύφεση, είναι οι πρώτοι που κατηγορούν εσάς για όσα έγιναν! Και έχω σιχαθεί, να το λένε ξανά και ξανά αυτό, ξέροντας πολύ καλά ότι ο λόγος που έχουμε συντάξεις, ότι ο λόγος που έχουμε διακοπές, ο λόγος που έχουμε οχτώ ώρες εργασία τη μέρα, είναι ακριβώς οι δράσεις που κάνουν τα αδέλφια μας στην Ελλάδα τη στιγμή που μιλάμε. Οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους ενάντια στη πλούσια τάξη που μας έκλεβε όλους εδώ και χρόνια. Και μπροστά σε όλη αυτή τη προπαγάνδα θέλω να πω: Πρέπει να ενωθούμε εδώ, Ευρώπη. Πέρα από τις εθνικές γραμμές. Πέρα από τις θρησκευτικές διαφορές. Πέρα από τις φυλετικές διακρίσεις. Γιατί οι γραμμές είναι ξεκάθαρες, είναι ή αυτοί ή εμείς. Είναι η ώρα να ξυπνήσουμε! Ξυπνήστε!».

Λαϊκή Αντίσταση και λαϊκο-δημοκρατική ιδεολογία

«Ο σύντροφος Λένιν μας δίδαξε ότι για να νικήσουμε τον ταξικό μας εχθρό,
που είναι ισχυρός και έχει πολλά μέσα και αποθέματα στη διάθεσή του,
πρέπει να εκμεταλλευτούμε κάθε ρωγμή του μετώπου του και πρέπει να χρησιμοποιήσουμε κάθε πιθανό σύμμαχο, έστω και αβέβαιο,
ταλαντευόμενο και προσωρινό».

Αντόνιο Γκράμσι, «Ουνιτά», 2/7/1925

του Γιώργου Αλεξάτου

Η ολομέτωπη επίθεση που, για παραπάνω από ένα χρόνο, δέχεται η εργατική τάξη και το σύνολο των κυριαρχούμενων λαϊκών τάξεων και στρωμάτων, θα ήταν λάθος να αποδοθεί αποκλειστικά και μόνο στην ανάγκη του κυρίαρχου συνασπισμού εξουσίας να αντιμετωπίσει την κρίση δανεισμού ρίχνοντας τα βάρη στους εργαζόμενους. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια απόπειρα γενικευμένης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, για την εδραίωση νέων όρων κεφαλαιακής συσσώρευσης σε νεοφιλελεύθερη κατεύθυνση.
Η κρίση λειτούργησε και αξιοποιήθηκε ως ευκαιρία, θεμελιωμένη στην εκτίμηση πως ο ταξικός συσχετισμός δυνάμεων επιτρέπει μια τελική κίνηση για την πλήρη αποδιάρθρωση του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Κατά συνέπεια, η επίθεση βασίστηκε στην εκτίμηση πως το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν θα είναι σε θέση να αντιπαραταχθεί αποτελεσματικά, ενώ η επιτυχία της θα αποκρυσταλλώσει νέους συσχετισμούς, ακόμα πιο δυσχερείς για το κίνημα. 

Οι πλατείες μήτρα ραγδαίων πολιτικών εξελίξεων

του Ρούντι Ρινάλντι

Ο λαϊκός ξεσηκωμός που σημαδεύει την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου, το τελευταίο 20ήμερο, με τη συνεχή και πυκνή παρουσία του λαού στους δρόμους και τις πλατείες (υπολογίστηκε ότι πάνω από 2 εκατομμύρια άτομα πήραν μέρος στις διαδηλώσεις μέχρι τις 10/6, αριθμός πολύ μεγαλύτερος αν προστεθούν και όσοι διαδήλωσαν στις 15/6) τροφοδότησε και τις ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις που ζήσαμε τις τελευταίες 3-4 μέρες. 

Πλέον, έχουμε και τη διά γυμνού οφθαλμού ορατή σύγκλιση δύο πολύ σημαντικών και καθοριστικών διαδικασιών: του κινήματος των πλατειών, ας το αποκαλέσουμε συμβατικά έτσι, και των εξελίξεων σε επίπεδο πολιτικού συστήματος και διακυβέρνησης. Η σύγκλιση ανάμεσα στις δύο αυτές διαδικασίες (ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις και μαζικό λαϊκό κίνημα) είχε αρχίσει να συντελείται έντονα από τον Φλεβάρη-Μάρτη και στις 15/6 έφθασε στο απόγειό της.