Για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και άλλα δεινά

Για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο και άλλα δεινά

(με αφορμή το κείμενο του επιμελητή των Ενθεμάτων της Αυγής, Στ. Μπουρνάζου, στο φύλλο της 2ας Ιουνίου 2013)

του Λάμπε Ρατ

Θα επιχειρήσουμε ένα κριτικό σχόλιο στο κείμενο με το οποίο παρεμβαίνει στο ζήτημα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου ο κ. Μπουρνάζος, που ως επιμελητής ενός ένθετου της εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον απηχεί μέσες άκρες την κυρίαρχη στο κόμμα άποψη. Ας αρχίσουμε με την πιο κρίσιμη κατά τη γνώμη μας παράμετρο, που δεν θίγει το υπό σχολιασμό κείμενο, και δεν είναι άλλη από την ίδια την κατάθεση ενός νομοσχεδίου με σκοπό να επιληφθεί ο Νόμος (και ο συγκεκριμένος νόμος) επί ενός κατεξοχήν κοινωνικού (και προφανώς πολιτικού) ζητήματος: του ρατσισμού και της βίας του. 

 Ήδη λοιπόν εξαρχής, μιλάμε για τη νομικοποίηση άλλου ενός κοινωνικού ζητήματος, μια διαδικασία που αποτελεί καταστατική αρχή του υπαρκτού φιλελευθερισμού, κλασικού και νέου: η προσφυγή στο Νόμο - Βασιλέα (στο Νόμο ως καθαρή αμεσότητα) αφενός και στο νόμο ως θετική πραγμάτωση αφετέρου.  Η πρώτη ενισχύει de jure τον Κυρίαρχο και την μη αναγώγιμη εξουσία του, ενισχύει το Κράτος ως απόλυτο ρυθμιστή της κοινωνικής ζωής, κρατικοποιεί το Κοινωνικό. Και βέβαια, η μεγέθυνση της κρατικής ισχύος δεν είναι πολιτικά ουδέτερη, δεν είναι «δεξιά» ή «αριστερή», αλλά παρόλα αυτά η Αριστερά συνεχίζει να βλέπει το Κράτος και τους μηχανισμούς του ως πεδία προς έλεγχο και κατάκτηση αφενός και ως πεδία ταξικών-κοινωνικών εντάσεων και συγκρούσεων αφετέρου.

Φασισμός/ναζισμός: Ιανός και κένταυρος της πολιτικής

Κρίση – εμπειρία – τάξη

Το «Σύστημα» δεν είναι αρραγές. Η πολιτισμική συνθήκη του υπαρκτού φιλελευθερισμού δεν είναι ολοκληρωτική. Όπου υπάρχει εξουσία υπάρχει και αντίσταση, πάντα κάτι διαφεύγει των μηχανισμών υποκειμενοποίησης, η αντίσταση είναι εμμενής στην εξουσία (Foucault)• υποκείμενο της δεν μπορεί παρά να είναι οι ίδιοι οι καταπιεζόμενοι-εκμεταλλευόμενοι, και όχι κάποιος που καθοδηγεί το βλέμμα τους απ' έξω. 

Οι περισσότεροι υποτελείς κραυγάζουμε ενάντια στο Σύστημα που μας κλέβει τη ζωή και την αξιοπρέπεια, αντιστεκόμαστε περισσότερο ή λιγότερο «παραμορφωμένα», συνειδητά ή ασυνείδητα (Holloway). Τα υποκείμενα πάντα σκέφτονται και κρίνουν όσα συμβαίνουν στους ίδιους και τον κόσμο γύρω τους (δεν σκέφτονται μόνο οι φιλόσοφοι και οι διανοούμενοι), ποτέ δεν φτάνουν σε μια κατά Arendt θεμελιώδη συνθήκη ακρισίας.

Η πρόσληψη της εμπειρίας δεν είναι μονόπλευρη, μονόμπαντη, αλλά γίνεται μέσα από «πολύχρωμους» πολιτισμικούς φακούς (π.χ. ένα υποκείμενο μπορεί να αντιλαμβάνεται την τωρινή κατάσταση στην Ελλάδα και με τα μάτια του έθνους που βάλλεται από εξωτερικούς εχθρούς, ταυτόχρονα όμως δεν «γουστάρει» στρατό - πειθαρχία - αυστηρή ιεραρχία).