(με αφορμή το κείμενο
του επιμελητή των Ενθεμάτων της Αυγής, Στ. Μπουρνάζου, στο φύλλο της 2ας
Ιουνίου 2013)
του Λάμπε Ρατ
Θα επιχειρήσουμε ένα κριτικό σχόλιο στο κείμενο με το οποίο παρεμβαίνει στο ζήτημα του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου ο κ. Μπουρνάζος, που ως επιμελητής ενός ένθετου της εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον απηχεί μέσες άκρες την κυρίαρχη στο κόμμα άποψη. Ας αρχίσουμε με την πιο κρίσιμη κατά τη γνώμη μας παράμετρο, που δεν θίγει το υπό σχολιασμό κείμενο, και δεν είναι άλλη από την ίδια την κατάθεση ενός νομοσχεδίου με σκοπό να επιληφθεί ο Νόμος (και ο συγκεκριμένος νόμος) επί ενός κατεξοχήν κοινωνικού (και προφανώς πολιτικού) ζητήματος: του ρατσισμού και της βίας του.
Ήδη λοιπόν
εξαρχής, μιλάμε για τη νομικοποίηση άλλου ενός κοινωνικού ζητήματος, μια
διαδικασία που αποτελεί καταστατική αρχή του υπαρκτού φιλελευθερισμού, κλασικού
και νέου: η προσφυγή στο Νόμο - Βασιλέα (στο Νόμο ως καθαρή αμεσότητα) αφενός
και στο νόμο ως θετική πραγμάτωση αφετέρου.
Η πρώτη ενισχύει de jure τον Κυρίαρχο και την μη αναγώγιμη εξουσία του,
ενισχύει το Κράτος ως απόλυτο ρυθμιστή της κοινωνικής ζωής, κρατικοποιεί το
Κοινωνικό. Και βέβαια, η μεγέθυνση της κρατικής ισχύος δεν είναι πολιτικά
ουδέτερη, δεν είναι «δεξιά» ή «αριστερή», αλλά παρόλα αυτά η Αριστερά συνεχίζει
να βλέπει το Κράτος και τους μηχανισμούς του ως πεδία προς έλεγχο και κατάκτηση
αφενός και ως πεδία ταξικών-κοινωνικών εντάσεων και συγκρούσεων αφετέρου.
