Αυταπάτες

Η διάλυση μιας αυταπάτης είναι πάντα επώδυνη, όμως δεν είναι σχεδόν ποτέ για κακό. Κι εδώ έχουμε διάλυση αρκετών:

- ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας αποτελούσαν, ή αποτελούν την ελπίδα της χώρας και της Ευρώπης (τους προσεχείς μήνες θα διαπιστώσουμε την ταχεία σήψη και δραματική συρρίκνωση του πρώτου και την αποκαθήλωση του δεύτερου)

- ότι οι γνωστοί ευρωθεσμοί ταυτίζονται με την Ευρώπη των λαών και των κοινωνικών αξιών (τώρα θα παρακολουθήσουμε τη ραγδαία αύξηση του ευρωσκεπτικισμού και την άδοξη πτώση των απανταχού ευρωλάγνων ηγεμονίσκων)

- ότι το μέλλον της Ελλάδας και των ευρωπαϊκών χωρών είναι σε αυτή την Ευρώπη (τώρα θα παρακολουθήσουμε την ταχύτατη αντιστροφή των προσδοκιών των Ελλήνων και Ευρωπαίων πολιτών με ό,τι αυτή συνεπάγεται)

- ότι για να κατακτήσεις την πολιτική ηγεμονία αρκεί να υπόσχεσαι σε καθέναν αυτό που θέλει να ακούσει (τώρα θα αποδειχτεί ότι άλλο πράγμα είναι η ηγεμονία μέσα στα λαϊκά κινήματα κι άλλο η δόλια υφαρπαγή μιας πρόσκαιρης εξουσίας)

- ότι η διασφάλιση των συμφερόντων του λαού είναι έργο ενός ή περισσότερων κομμάτων (τώρα αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι η ανάθεση της διαφύλαξης των συμφερόντων μας σε διαμεσολαβητές και επαγγελματίες αντιπροσώπους είναι απολύτως ανεύθυνη πολιτική πράξη που πληρώνεται πάντα πολύ ακριβά).

Όχι κατήφεια λοιπόν! Χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Σόιμπλε, στη Μέρκελ, στον Τσίπρα, τον Τσακαλώτο, σε όλους τους προηγούμενους αυτών και γενικώς σε όλα τα παιδιά της ευρωπαρέας, που καθένα έκανε από την πλευρά του ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αναδείξει το φιλικό, καλοσυνάτο και πρόσχαρο πρόσωπο των θεσμών της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, να προβάλει τα

Οι καρνάβαλοι είναι πιο έντιμοι

Έμελλε να το δούμε κι αυτό: Τον Παπανδρέου να μάχεται στους δρόμους, τον Πρετεντέρη να ξιφουλκεί για το δίκιο του εργάτη και την «Καθημερινή» να ζητάει να μπει τέλος στην πολιτική του βούρδουλα.
Σ' άλλη εποχή θα λέγαμε πως φταίει το καρναβάλι.

Όμως δεν είναι μασκαράδες. Απλά το καζάνι βράζει πλέον εξαιρετικά επικίνδυνα.
 
Η πολιτική για το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης, η πολιτική, δηλαδή, που αναγκαστικά για να ενισχύσει τους καπιταλιστές τσακίζει τους εργάτες, ακουμπά πλέον και τον πυρήνα της εκλογικής πελατείας των αστικών κομμάτων, όλους εκείνους που έτρεφαν αυταπάτες ότι ίσως θα την γλιτώσουν. 

Για την αστική τάξη είναι επείγον να καλλιεργήσει νέες αυταπάτες.

Κανέναν από τους αστούς αρθρογράφους και τους πολιτικούς εκπροσώπους του κεφαλαίου δεν τον έπιασε ο πόνος για την εργατική τάξη. Εμφανίζονται στα κείμενά τους να ζητάνε να μπει ένα φρένο, αλλά παράλληλα και να εφαρμοστούν οι νόμοι. Οι νόμοι, δηλαδή, που κατοχυρώνουν την εκμετάλλευση.

Νέα τορπίλη κατά της Ελλάδας

του Γιώργου Δελαστίκ

Κατέρρευσε εν τη γενέσει του το γαλλικό σχέδιο -το οποίο έχουν αποδεχθεί κατά βάση αλλά όχι σε όλες του τις λεπτομέρειες και οι Γερμανοί- για την τεχνική μετακύλιση του ελληνικού δημόσιου χρέους μέσω της "εθελοντικής" διακράτησης από τις τράπεζες ελληνικών ομολόγων που λήγουν έως τα μέσα του 2014 και της αντικατάστασής τους εν μέρει από ομόλογα πολύ μεγαλύτερης διάρκειας. 

Ήταν αρκετή μια ανακοίνωση προχθές ενός από τους τρεις βδελυρούς αμερικανικούς οίκους αξιολόγησης, του Standard & Poor's ότι αν εφαρμοστεί αυτό το σχέδιο, θα το θεωρήσει "επιλεκτική χρεοκοπία" της Ελλάδας για να γίνει αμέσως συντρίμμια η βούληση του Παρισιού και του Βερολίνου! Είπε τη γνώμη της μια αμερικανική ιδιωτική επιχείρηση και η Ευρώπη γονάτισε ακαριαία! Θλιβερό και αποκαλυπτικό ταυτόχρονα το γεγονός, ιδίως για όσους έχουν ακόμη αυταπάτες για το πολιτικοοικονομικό βάρος της ΕΕ στη διεθνή σκηνή.