Η αποχή της ελπίδας

H τεράστια αποχή από τις εκλογές (αυξημένη σε σχέση με τον Ιανουάριο κατά 780.000 μη-ψηφοφόρους!) είναι σίγουρα το πιο σημαντικό και ελπιδοφόρο μήνυμα της θλιβερής αυτής περιόδου. Γιατί κατά τα άλλα το πολιτικό σκηνικό είναι γκρίζο με νότες αποκριάτικες:
- με την επιβράβευση της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ της μετατροπής του ΟΧΙ σε ΝΑΙ(!) και του πιο επαίσχυντου μνημονίου,
- με ισχυρή τη ΝΔ και παρόντες τους μισοχαλασμένους δορυφόρους της ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ που έσυραν όλα τα προηγούμενα χρόνια τη χώρα στο κατάντημά της,
- με την οριακή άνοδο των εγκληματιών νεοναζί της ΧΑ,
- με το ΠΟΤΑΜΙ του πιο συντηρητικού "τίποτα" που μπορεί να υπάρξει πολιτικά,
- με καθηλωμένο εντός και επί τα αυτά το αμετανόητα παθητικό ΚΚΕ (αυτό εδώ και χρόνια είναι δυστυχώς ένα αριστερό "τίποτα")
- με νέες Λεβέντικες πολιτικές καρικατούρες εντός Βουλής,
- με εκτός Βουλής τη ΛαΕ της μη-ρήξης με την ΕΕ (αλήθεια θυμείστε μας γιατί ακριβώς αποσχίστηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ;) και
- με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ (που θέλει σώνει και καλά να μετατρέψει τον αγώνα σε κοινοβουλευτικό) καθηλωμένη σε ποσοστό χαμηλότερο του 1% (όταν ανακατώνεσαι με τα πίτουρα σε τρώνε οι κότες).
Λυπούμαστε που θα στεναχωρήσουμε κάποιους φίλους μας αλλά αυτό λέγεται κοινοβουλευτισμός για κλαυσίγελους!

Ευτυχώς το ρεκόρ αποχής δείχνει ότι ένα όλο και μεγαλύτερο μέρος του κόσμου συνειδητοποιεί τη χρεοκοπία των πολιτικών θεσμών της αστικής μη-δημοκρατίας και αρνείται τη συμμετοχή του σ' αυτούς στρεφόμενο σε διαφορετικής μορφής αγώνες και αντίσταση. Το ζοφερό εγγύς μέλλον θα φροντίσει για τη συνειδητοποίηση και άλλων. Όσοι πάντως σύντροφοι επιμένουν κοινοβουλευτικά πιστεύοντας ότι στο τέλος θα νικήσουν οι πραγματικές φιλολαϊκές προοδευτικές δυνάμεις, θα ήταν καλά να το ξανασκεφτούν.Το παιχνίδι αυτό δεν είναι φτιαγμένο για την αριστερά. Είναι σπάνιες οι νίκες της. Αλλά και όταν υπάρξουν, το σύστημα έχει όλα τα μέσα για να τις ακυρώνει στην πράξη. Ο πραγματικός αγώνας δίνεται εκτός κοινοβουλίων και είναι δημοκρατικός. Είναι έργο μαζικής συμμετοχής, ενεργητικής και παθητικής υποστήριξης των προοδευτικών κινημάτων.

Αυταπάτες

Η διάλυση μιας αυταπάτης είναι πάντα επώδυνη, όμως δεν είναι σχεδόν ποτέ για κακό. Κι εδώ έχουμε διάλυση αρκετών:

- ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας αποτελούσαν, ή αποτελούν την ελπίδα της χώρας και της Ευρώπης (τους προσεχείς μήνες θα διαπιστώσουμε την ταχεία σήψη και δραματική συρρίκνωση του πρώτου και την αποκαθήλωση του δεύτερου)

- ότι οι γνωστοί ευρωθεσμοί ταυτίζονται με την Ευρώπη των λαών και των κοινωνικών αξιών (τώρα θα παρακολουθήσουμε τη ραγδαία αύξηση του ευρωσκεπτικισμού και την άδοξη πτώση των απανταχού ευρωλάγνων ηγεμονίσκων)

- ότι το μέλλον της Ελλάδας και των ευρωπαϊκών χωρών είναι σε αυτή την Ευρώπη (τώρα θα παρακολουθήσουμε την ταχύτατη αντιστροφή των προσδοκιών των Ελλήνων και Ευρωπαίων πολιτών με ό,τι αυτή συνεπάγεται)

- ότι για να κατακτήσεις την πολιτική ηγεμονία αρκεί να υπόσχεσαι σε καθέναν αυτό που θέλει να ακούσει (τώρα θα αποδειχτεί ότι άλλο πράγμα είναι η ηγεμονία μέσα στα λαϊκά κινήματα κι άλλο η δόλια υφαρπαγή μιας πρόσκαιρης εξουσίας)

- ότι η διασφάλιση των συμφερόντων του λαού είναι έργο ενός ή περισσότερων κομμάτων (τώρα αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ότι η ανάθεση της διαφύλαξης των συμφερόντων μας σε διαμεσολαβητές και επαγγελματίες αντιπροσώπους είναι απολύτως ανεύθυνη πολιτική πράξη που πληρώνεται πάντα πολύ ακριβά).

Όχι κατήφεια λοιπόν! Χρωστάμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Σόιμπλε, στη Μέρκελ, στον Τσίπρα, τον Τσακαλώτο, σε όλους τους προηγούμενους αυτών και γενικώς σε όλα τα παιδιά της ευρωπαρέας, που καθένα έκανε από την πλευρά του ό,τι περνούσε από το χέρι του για να αναδείξει το φιλικό, καλοσυνάτο και πρόσχαρο πρόσωπο των θεσμών της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, να προβάλει τα

Αποχρώσεις του γκρίζου στο τηλεοπτικό και πολιτικό τοπίο

Επί 20 μαύρους ραδιοτηλεοπτικούς μήνες η ανοιχτή ΕΡΤ υπήρξε φωτεινή και ελπιδοφόρα. Με την «πρώτη φορά αριστερά» επανέρχεται στο γκρίζο. Κι αυτό γιατί ένας αυτοδιαχειριζόμενος οργανισμός και μάλιστα ραδιοτηλεοπτικός δεν είναι ανεκτός ούτε από το κράτος, ούτε από το κεφάλαιο, ούτε από τον κομματοκεντρικό συνδικαλισμό, ούτε από το κάθε λογής πολιτικό κατεστημένο, επειδή όχι μόνο στερεί τους έχοντες εξουσία από τα προνόμιά τους και το σύστημα από έναν πολύτιμο μηχανισμό αναπαραγωγής και προπαγάνδισής του, αλλά και μετατρέπει αυτόν τον μηχανισμό σε ζωντανή διάψευση του κυρίαρχου μοντέλου και ουσιαστικά σε εργαλείο αντισυστημικής προπαγάνδας.

Η ειρωνεία είναι ότι ενώ η αυτοδιαχείριση και η αμεσοδημοκρατική οργάνωση συχνά γεννιόνται ως αντίδοτα στον αυταρχισμό (οπότε κατά μια έννοια αποτελούν συνέπειές του), οδηγούνται σε αργό θάνατο με την αποκήρυξή του και την μετατόπιση της διακυβέρνησης προς το υποτιθέμενο «κέντρο». Για παράδειγμα η αυτοδιαχειριζόμενη, ανεξάρτητη, ΕΡΤ (ERTOpen και ET3), που γεννήθηκε με το κατέβασμα ενός διακόπτη από μια τυραννική κυβέρνηση, επιστρέφει με ευθύνη μιας λιγότερο αυταρχικής κυβέρνησης και με νομιμότερο τρόπο, στο αρχικό της στάτους. Ξαναγίνεται ένας ιεραρχικός, εξαρτημένος από την κρατική εξουσία ραδιοτηλεοπτικός φορέας.

Αυτό μας δείχνει πως ό,τι θετικό μπορεί λόγω λαϊκής αντίδρασης να δημιουργήσει ο αυταρχισμός, εύκολα κινδυνεύει να ακυρωθεί με την επάνοδο σε μια λιγότερο αυταρχική διακυβέρνηση. Μια σειρά αριστερών προεκλογικών υποσχέσεων και η μετεκλογική αθέτησή τους, αρκούν. Είναι ένα τετριμμένο κόλπο (που παραδόξως πάντα πιάνει) απ’ αυτά που περιλαμβάνονται στο αέναο στημένο πολιτικό παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες της κοινωνίας. Οι προοδευτικές σοσιαλιστικές επιλογές είναι συνηθέστατα ήδη καμένες πριν φτάσουν στην κάλπη. Στην πραγματικότητα η μάχη της κάλπης δεν είναι αναμέτρηση διαφορετικών ιδεολογικοπολιτικών κατευθύνσεων, αλλά μόνο κάποιων ασήμαντων διαφοροποιήσεων μεταξύ αντικοινωνικών πολιτικών. Η κάλπη αποφασίζει πρωτίστως νίκες και ήττες που αφορούν καριέρες συγκεκριμένων ατόμων που απλώς διευκολύνονται από τη δράση εντός πολιτικών ομάδων. Ο ρόλος των ατόμων αυτών και των συγκεκριμένων ομάδων είναι να κάνουν τον λαό να πιστεύει πως όντας ο ίδιος ανίκανος να αποφασίσει για τη ζωή του τους χρειάζεται και πως η σωστή επιλογή κυβερνώντων θα τον σώσει. Αυτό που σίγουρα πετυχαίνουν τα κόμματα (που άλλωστε δεν είναι πάντα γεννήματα πραγματικών κοινωνικών αναγκών και αντιθέσεων, αλλά είναι και τα ίδια γεννήτορες τεχνητών διαφορών) είναι να επιφέρουν, συνειδητά ή μη, αποπροσανατολισμό και ενδοταξικές αντιθέσεις εντός των υποτελών τάξεων προς όφελος της άρχουσας τάξης.  

Όσο αντιμετωπίζουμε το κατέβασμα του διακόπτη και το άδοξο τέλος του σύντομου βίου της ανεξάρτητης ΕΡΤ, ως απλά πολιτικά λάθη, δηλαδή ως ζητήματα που θα έχουν αίσια διευθέτηση είτε μετά την επόμενη εκλογική αναμέτρηση είτε με μια απεργία και μερικές στάσεις εργασίας, όσο αδυνατούμε να διαπιστώσουμε τα αδιέξοδα και την παγίδα του υπαρκτού κοινοβουλευτισμού, το πόσο αξιοθρήνητοι είναι οι πολιτικοί μας θεσμοί και ελλιπή τα πολιτικά μας δικαιώματα, όσο διστάζουμε να αυτοργανωθούμε αμεσοδημοκρατικά, να αμφισβητήσουμε έμπρακτα τον ρόλο των κομμάτων, την ετερονομία και την κεντρομόλο εξουσία, το καλύτερο που έχουμε να περιμένουμε είναι ένα τηλεοπτικό και κοινωνικοπολιτικό γκρίζο, με μαύρο κατά περιόδους.

«Φως» στον κοινοβουλευτισμό από τη μικρή ΔΕΗ

Κοινοβουλευτισμός: Μια κυβερνητική μειοψηφία, μετατρέπεται εντός Βουλής σε πλειοψηφία που μπορεί να αποφασίζει ελεύθερα για οτιδήποτε, ακόμα και για το αν σε σχέση με ζητήματα ζωτικής κοινωνικής σημασίας πέφτει λόγος στον λαό! ...Φυσικά αποφαίνεται ότι τελικά δεν του πέφτει λόγος! Ζήτω η μικρή ΔΕΗ!

Η αποτυχία του κοινοβουλευτισμού

του Γιώργου Ν. Οικονόμου, Δρ Φιλοσοφίας

Τα δυτικά κοινοβουλευτικά πολιτεύματα τα τελευταία σαράντα χρόνια έχουν μεταμορφωθεί εν συγκρίσει με τις παλαιότερες μορφές τους. 

Ενώ ο παλαιότερος κοινοβουλευτισμός στηριζόταν στη διαμάχη των κομμάτων με βάση προγράμματα που μπορούσαν να δοκιμαστούν στη βάσανο του κοινοβουλίου, η νεότερη μορφή του έχει παρακάμψει το κοινοβούλιο προς όφελος των οικονομικών κέντρων, τα οποία λαμβάνουν ουσιαστικά τις αποφάσεις και διαμορφώνουν τους νόμους και το δίκαιο. 

Η μετάθεση αυτή εξουσίας σε εξωκοινοβουλευτικά κέντρα συνιστά την ουσιώδη κρίση ή μάλλον την αποτυχία του κοινοβουλευτισμού στην εποχή του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και του άκρατου νεοφιλελευθερισμού: οι αποφάσεις λαμβάνονται ερήμην των κοινοβουλίων από τις αγορές, τις τράπεζες, τους τεχνοκράτες, τους γραφειοκράτες, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα πανίσχυρα ΜΜΕ, και επιβάλλονται στις πολιτικές εξουσίες, όχι τόσο λόγω αδυναμίας των τελευταίων όσο ανικανότητας και απροθυμίας τους να αντιπαρατεθούν στα νεοφιλελεύθερα συμφέροντα.

ΕΡΤ_Μιλώντας Πειρατικά

Συνδιαμόρφωση κειμένου από: Efor, Ian Delta, AngelV,John Kaps

Εδώ Δημοκρατία, Εδώ Δημοκρατία…

[...] Οι κατασκευασμένες περσόνες, που συνήθως προέρχονται απ’ το χώρο του κοινοβουλίου, του αθλητισμού, του πολιτισμού, της νομικής επιστήμης, αποτελούν συνήθως τις προσκεκλημένες αυθεντίες των τηλεπαραθύρων, άνθρωποι που τις περισσότερες φορές δεν έχουν τίποτε να πουν. Αυτοί μιλούν εξ ονόματος της κοινής γνώμης, σχηματίζοντας την κοινή γνώμη, ακριβώς επειδή έχουν επιλεχθεί για να επιτελέσουν αυτόν το ρόλο. Χιλιοειδωμένες φάτσες που αναπαράγουν χιλιοειπωμένες αρλούμπες εισβάλλουν καθημερινά στη ζωή των παθητικών δεκτών, αιμοδοτώντας την μισοπεθαμένη κυρίαρχη κουλτούρα της ηλιθιότητας που μας περικυκλώνει. Η λειτουργία αυτή είναι απολύτως φυσιολογική για ένα κρατικό μέσο, που λειτουργεί σαν μηχανισμός διαιώνισης της κρατικής κυριαρχίας. Για ένα δημόσιο/κοινωνικό όμως;  [...]

Με το αιφνιδιαστικό διάταγμα διακοπής λειτουργίας της ΕΡΤ και μαζικών απολύσεων 2654 εργαζομένων η κυβέρνηση στην πραγματικότητα εξέπληξε μόνο όσους αρνούνται να δουν τις επιβεβλημένες πραγματικότητες της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Το διάταγμα αυτό έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά σειρά ενεργειών της που εν καιρώ καπιταλιστικής κρίσης ολοκληρώνεται στο υπάρχον αυταρχικό καθεστώς – η Βουλή διακοσμητική χωρίς να αποφασίζει για τίποτα, 4 επιστρατεύσεις, 19 πράξεις νομοθετικού περιεχομένου (δηλαδή αποφασίζομεν και διατάσσομεν). Έρχεται επίσης να προστεθεί στην πολιτική που δεν διστάζει να καταστρέφει καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες οικογένειες (φόροι, χαράτσια, περικοπές, κατασχέσεις, απολύσεις), να πετά ως άχρηστους στη χωματερή της ανεργίας το 58% των νέων (με την ανεργία να φτάνει στο 27,4%[1] να απαξιώνει και να αποδομεί τη δημόσια υγεία και παιδεία, να εκκενώνει ελεύθερους κοινωνικούς χώρους με στρατιωτικού τύπου επεμβάσεις, να επιφυλάσσει βασανιστήρια στα κάτεργα της ΓΑΔΑ σε όποιον τολμά να σηκώσει κεφάλι, να καταστέλλει κινηματικά μέσα ενημέρωσης, και να παρεμποδίζει -ακόμα και να απαγορεύει- κάθε προσπάθεια αυτο-οργάνωσης και αλληλεγγύης των πολιτών (κοινωνικά ιατρεία, χαριστικά παζάρια, συλλογικές κουζίνες κλπ.), σφραγίζοντας οποιαδήποτε πόρτα διεξόδου από το αποπνικτικό σκοτάδι που τους έχει βυθίσει – πολιτική που καταλήγει εν τέλει στην απόλυτη ταύτιση των θέσεων του υπερσυντηρητικού, αυτοπροσδιοριζόμενου ως φιλελεύθερου, κόμματος με αυτές του ναζιστικού, αυτοπροσδιοριζόμενου ως εθνικιστικού, μορφώματος.

Κοινοβουλευτισμός και Ολιγαρχία

του Γιώργου Ν. Οικονόμου

Αυτό που διαπιστώνεται σήμερα από πολλές πλευρές είναι η κρίση του «αντιπροσωπευτικού» πολιτεύματος, όπως αυτό έχει αποκρυσταλλωθεί στην Δύση εδώ και δύο αιώνες. Η κρίση δεν είναι μόνο χρηματοπιστωτική ή οικονομική, όπως λέγεται τελευταίως, αλλά βαθύτερη: είναι κρίση δομών και θεσμών. Οι διαγνώσεις και οι αιτιολογίες ποικίλουν αναλόγως της οπτικής του εκάστοτε ερευνητή, και συνοδεύονται από προτάσεις που κυμαίνονται μεταξύ μεταρρυθμιστικών αλλαγών και ιδεολογικών δικαιολογήσεων.  

Μια πρόχειρη ματιά στις εφημερίδες, στα περιοδικά, στην τηλεόραση κ.λπ αρκεί για να διαπιστωθεί ότι υπάρχει ένας πληθωρισμός της λέξεως «δημοκρατία» (σύγχρονη δημοκρατία, έμμεση δημοκρατία, αντιπροσωπευτική δημοκρατία, κοινοβουλευτική δημοκρατία, κ.λπ). Αυτό ο λεκτικός πληθωρισμός αποκρύβει, συνειδητώς ή ανεπιγνώστως, την ουσία ακριβώς του πολιτεύματος αυτού. Και η ουσία είναι ο βαθύς ολιγαρχικός χαρακτήρας του: οι αποφάσεις και οι νόμοι είναι αρμοδιότητα των ολίγων και εξυπηρετούν τα συμφέροντα των ολίγων ισχυρών - ο Κ. Καστοριάδης δικαίως τo αποκαλεί φιλελεύθερη ολιγαρχία.

Τα σκυλιά του ναζισμού και η μπριζόλα της δημοκρατίας

του Γαλαξιάρχη

Όχι αγαπητέ φίλε. Δεν μου φταίει ούτε ο τηλεοπτικός νεοναζί καρατέκας Κασιδιάρης, ούτε ο πρώην σατανιστής και νυν υποστηρικτής παραθρησκευτικών ορθόδοξων ταλιμπάν Γερμενής-”Καιάδας”. Μου φταίνε όλοι αυτοί που ανήγαγαν τον κοινοβουλευτισμό σε ιερό τοτέμ. Κι ας ξέπλενε συστηματικά φασίστες. Κι ας χρησιμοποιούσε ξενοφοβικά και εθνικιστικά κλισέ για προσέλκυση ψηφοφόρων. Κι ας παραβίαζε συστηματικά τα κοινωνικά συμβόλαια που συνάπτονταν προεκλογικά. Κι ας έφτυνε στα μούτρα τις κοινωνικές ομάδες, διαχωρίζοντάς τις κατά βούληση και προσφέροντας την μία βορά στην άλλη. Κι ας εξασφάλιζε σε ελαχιστότατες ελίτ προνόμια, ειδικές σχέσεις, ειδικούς νόμους και βέβαια το ακαταδίωκτο.

Το ναζιστικό θηρίο που βγήκε από την τρύπα του, εκμεταλλευόμενο την αμορφωσιά, το φόβο και την ανασφάλεια, τρεφόταν τόσο καιρό από αυτόν τον ίδιο κοινοβουλευτισμό. Την κοινοβουλευτική εξουσία που μόλις αποφάσισε να τσακίσει την κοινωνία σε εποχές καπιταλιστικής κρίσης, προκειμένου να διατηρήσει το status της, δεν δίστασε να του τρίψει την ωμή μπριζόλα στη μύτη.