Το εργατικό κίνημα σε “κατάσταση εξαίρεσης” (μέρος Β)

Το εργατικό κίνημα σε “κατάσταση εξαίρεσης” - Εμπειρίες και προοπτικές μιας νέας πορείας (μέρος Β)

Συζήτηση με τον Βασίλη Διαμάντη και τους Νίκο Αντωνίου από το Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου, Σταύρο Μανίκα από το Σωματείο Εργαζομένων στην ΕΘΕΛ, Νίκο Πετράκη από το Σωματείο Εργαζομένων στα Τσιμέντα Χάλυψ. Από το 11ο τεύχος της εργατικής εφημερίδας Δράση.

Η κρίση και οι στόχοι πάλης του εργατικού κινήματος σήμερα

Nίκος Πετράκης: Τα πράγματα στον ιδιωτικό τομέα μοιάζουν να είναι λίγο πιο ξεκάθαρα γιατί είναι και πιο ξεκάθαροι οι ρόλοι της σχέσης των μερών του κεφαλαίου και της εργασίας. Το εργατικό κίνημα είχε ένα ρόλο δικό του που έπαιξε, και αυτόν τον καθόριζε η θέση του εργάτη μέσα στην παραγωγή. Εδώ είναι πιο ξεκάθαρη η εκμεταλλευτική σχέση και ο ρόλος των εργαζόμενων και των εργοδοτών, κύρια στη μεγάλη παραγωγή. Με το που μπαίνει ο εργάτης την ημέρα στο εργοστάσιο, αμέσως αισθάνεται την εκμετάλλευση και αρχίζει να κοιτάει προς τον εργοδότη του με την προοπτική στο τέλος του οκτάωρου να πάρει το ημερομίσθιο.

Η εργατική τάξη μέσα από τα παραδοσιακά σωματεία έκανε αγώνες και το κεφάλαιο υποχωρούσε σε αυτούς. Υπάρχουν κάποιες περίοδοι, από τον πόλεμο και μετά, όπου υπάρχει μια διαρκής ανάπτυξη του καπιταλισμού. Εκεί δημιουργήθηκαν οι συνθήκες επανασυσσώρευσης του κεφαλαίου.

Τα εργοστάσια και η παραγωγή ανήκουν στους εργάτες και στην κοινωνία

Η περίπτωση της Βιομηχανίας Φωσφορικών Λιπασμάτων (ΒΦΛ) της Καβάλας

 Σε εκκρεμότητα παραμένει το μέλλον της λιπασματοβιομηχανίας στην πόλη μας, ήδη η μονάδα υπολειτουργεί και απειλείται με λουκέτο, αν ο ιδιοκτήτης (όμιλος Λαυρεντιάδη) δεν καταβάλει άμεσα τα ποσά που απαιτούνται για τη συνέχιση της λειτουργίας της.

Η ιστορία της ΒΦΛ Καβάλας φαίνεται να μη διαφέρει από την ιστορία της ΒΦΛ Θεσσαλονίκης, όπως και των άλλων εργοστασίων της Βόρειας Ελλάδας που έβαλαν τα τελευταία χρόνια λουκέτο. Το (2006) η ΒΦΛ Θεσσαλονίκης έκλεισε. Οι βασικοί της μέτοχοι  (Εμπορική Τράπεζα, Εθνική Τράπεζα,  Alfa bank) αφού διαπίστωσαν ότι δεν έβγαζαν αρκετά κέρδη, αποφάσισαν κάποια στιγμή να κλείσουν το εργοστάσιο  και να πετάξουν στο δρόμο 650 εργαζόμενους.