Το αίτημα της εξόδου από το ευρώ και της αποδέσμευσης από την ΕΕ δεν τίθεται από τη σκοπιά της εξυπηρέτησης της εθνικής καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά ως όρος για τη βελτίωση της θέσης της εργαζόμενης πλειοψηφίας στο βαθμό που η ΕΕ έχει εξελιχθεί σε στρατηγείο της επίθεσης κατά των εργαζομένων.
H απάντηση του Κ. Καλλωνιάτη, όπως δημοσιεύεται στη διπλανή σελίδα, στη δική μου απάντησή σε προγενέστερο άρθρο του στην Αυγή βαθαίνει τον (πέρα για πέρα αναγκαίο) διάλογο σε ό,τι αφορά στη θέση της Αριστεράς απέναντι στην ΕΕ και την ευρωζώνη. Στο πλαίσιο αυτού του πολύτιμου διαλόγου καμία κακοπιστία ή προκατάληψη δεν υπήρχε, παρά μόνο η βούληση να φτάσει κάθε θέση που υποστήριξε ο Κ. Καλλωνιάτης στα πολιτικά και ιδεολογικά της άκρα, στις απώτερες συνέπειες της
Αρχικά ο Κ. Καλλωνιάτης χαρακτηρίζει ως οικονομίστικη θεώρηση της κοινωνικής αλλαγής το πλαίσιο στόχων για παύση πληρωμών, έξοδο από το ευρώ, κρατικοποιήσεις τραπεζών, υποτίμηση της δραχμής, ελέγχους στη ροή κεφαλαίων και εμπορίου, κ.ά. Στην πραγματικότητα αποτελούν ένα σύνολο σχετικά συνεκτικών και αλληλοσυμπληρούμενων στόχων οι οποίοι έρχονται να διασφαλίσουν τις προϋποθέσεις για τη διαφύλαξη του εργατικού εισοδήματος και την αναγκαία αναδιανομή.
Οι στόχοι που θα θέσει το εργατικό κίνημα σε αυτή την κατεύθυνση δεν μπορεί παρά να είναι οικονομικοί, όπως έχει συμβεί κι άλλες φορές στην ιστορία (π.χ. «γη, ψωμί, ειρήνη»).
Οι στόχοι που θα θέσει το εργατικό κίνημα σε αυτή την κατεύθυνση δεν μπορεί παρά να είναι οικονομικοί, όπως έχει συμβεί κι άλλες φορές στην ιστορία (π.χ. «γη, ψωμί, ειρήνη»).
