«Ά-νομα» δικαιώματα και «ά-τακτες» ελευθερίες

Έργο του Λάιονελ Φάινινγκερ

Ή η διαστρέβλωση εννοιών στον δημόσιο και καθημερινό λόγο

της Αναστασίας Χαλκιά

«Για εσάς τι είναι πιο σημαντικό: Να εφαρμόζεται ο νόμος και η τάξη, ή να προστατεύονται τα δικαιώματα και οι ελευθερίες των πολιτών; Εσείς, αν έπρεπε να αποφασίσετε ανάμεσα στα δύο, τι θα επιλέγατε;

Η παραπάνω ερώτηση, στην πανελλαδική τηλεφωνική έρευνα της Public Issue, για λογαριασμό τoυ ΣΚΑΪ και της Καθημερινής σχετικά με την προτεραιότητα μεταξύ νόμου/τάξης δικαιωμάτων/ελευθεριών, καταδεικνύει την έκταση της αποικιοποίησης λέξεων και εννοιών από την ηγεμονική ιδεολογία που έχει ως αποτέλεσμα την παρείσφρηση ιδεολογημάτων στον δημόσιο και καθημερινό λόγο, τις κοινωνικές αναπαραστάσεις, τις κοινωνικές στάσεις και τις προσλήψεις των πολιτών για καίρια πολιτικά ζητήματα.

Οι απαντήσεις που δόθηκαν κατανέμονται ως εξής: 44% των ερωτωμένων θα επέλεγαν δικαιώματα/ελευθερίες, 32% τον νόμο και την τάξη, 21% και τα δύο, ενώ 3% δεν είχαν γνώμη. Πώς να τις εκλάβει κανείς; Ως θετικό μήνυμα, ή ως αφορμή αναστοχασμού απέναντι στο δίπολο που θέτει η ερώτηση;

Ανεξέλεγκτη πολιτική χρεοκοπία

του Σταύρου Χριστακόπουλου

Φαίνεται ότι το 60% των Ελλήνων είναι «υπερπατριώτες», αν όχι και πατριδοκάπηλοι εθνικιστές. Ή μήπως «φασίζουσες μειοψηφίες»; Πώς αλλιώς εξηγείται το 58,9% (Το Βήμα, Κάπα Research) που αξιολόγησε «αρνητικά» και «μάλλον αρνητικά» την ανακοίνωση περί «κουρέματος» 50% σε ένα μέρος του ελληνικού χρέους, όπως αυτό αποφασίστηκε στην ευρωσύνοδο κορυφής της περασμένης εβδομάδας;

Μάλλον τζάμπα λοιπόν ο αυστηρός τόνος του πρωθυπουργού της Ελλάδας περί λίγων «υπερπατριωτών».

Αντιθέτως προς τις προσδοκίες του Γ. Παπανδρέου και τη θριαμβολογία του (επειδή, ακόμη μια φορά, «έσωσε» την Ελλάδα!) το 21% των ερωτηθέντων δήλωσε, μετά τις ευρωπαϊκές ανακοινώσεις, «απαισιοδοξία και φόβο», το 20,8% «ανησυχία», το 19,7% «οργή» και μόλις το 16,9% «ελπίδα».

Γιατί όμως οι ευρωαποφάσεις της 26ης Οκτωβρίου θεωρούνται από τους Έλληνες αρνητικές; Για τον λόγο στον οποίο επιμένουμε εδώ και πάρα πολύ καιρό. Επειδή, κατά το 48,8%, περιορίζουν την εθνική κυριαρχία. Στον αντίποδα το 29,8% τις θεωρεί δυσάρεστες, αλλά αναγκαίες για να ξαναγίνει ανταγωνιστική η Ελλάδα.

Βουλιάζουν για να μην αλλάξουν

Ανησυχητικά μηνύματα φτάνουν από παντού στο μέγαρο Μαξίμου. Ο εκλογικός περίπατος που φαντασιώθηκαν κάποια στιγμή για την κυβερνητική παράταξη, μεταμορφώνεται σε αντιμνημονιακό θρίλερ.
Κρυφές και δημοσιευμένες δημοσκοπήσεις καταγράφουν τη δυσαρέσκεια από την κυβερνητική πολιτική, που εκφράζεται με κατά κύματα απομάκρυνση ψηφοφόρων από τους υποψήφιους-εκλεκτούς του ΠΑΣΟΚ.
Οι προσπάθειες του κυβερνητικού επιτελείου να εμφανίσει την Ελλάδα κοντά στην «έξοδο από το τούνελ» και εν όψει περιόδου αναδημιουργίας, ναυαγούν υπό τον κρότο της φούσκας των αραβικών fast track που σκάει.
Τελευταία καταφυγή, τα «βοηθήματα» των 100 ευρώ, που οι «δικαιούχοι» τα εισπράττουν σαν λοιδορία, αφού έχουν ήδη χάσει πολλαπλάσια από περικοπές μισθών, συντάξεων, κοινωνικών παροχών και από τη διόγκωση των έμμεσων ληστρικών φόρων.
Την ανησυχία για το εκλογικό αποτέλεσμα της 7ης Νοεμβρίου διατύπωνε με σαφή τρόπο η αποστροφή του υπουργού Οικονομικών σε χθεσινή συνέντευξή του: «Δεν θα πετύχουν το στόχο τους όσοι προσπαθούν στις αυτοδιοικητικές εκλογές να εκβιάσουν μια αλλαγή πολιτικής».
Περισσότερο κι από ξόρκι, η δήλωση αυτή μοιάζει με ομολογία: ακόμα κι όταν βλέπουν ότι θα βουλιάξουν, δεν επιθυμούν να αλλάξουν.

Πηγή: epohi.gr

Δημοσκοπήσεις και πραγματικότητα

του Κώστα Ανδριανόπουλου

Οι πάντες γνωρίζουν ότι μέσα από τις δημοσκοπήσεις γίνεται «πολιτική» και πως αυτά από καιρό έχουν πάψει να είναι μια απλή τεχνική αποτίμηση της πραγματικότητας που εξαντλείται στην ενημέρωση. Φυσικά, μέσα από τις δημοσκοπήσεις οργανώνονται παιχνίδια, επιδιώκονται κατευθυνόμενες απαντήσεις ή ακόμη και χειραγωγήσεις. Υπάρχει, όμως, πάντα κι ο αντίλογος.
Στη φάση που διανύουμε είναι ένα είδος λαϊκών διαθέσεων και διαθεσιμότητας. Στην περίοδο πολιτικής απονομιμοποίησης, είναι ένα είδος εκπροσώπησης και ακόμη ένα είδος απάντησης στην οργανωμένη μιντιο-ομοφωνία. Ενώ αν τα συμπεράσματά τους ξεφεύγουν από τα κοινότοπα προσφέρουν ενδείξεις σε οπτικές/πρακτικές που ερμηνεύουν, αλλά και συνέχουν κατά τρόπο εναλλακτικό τα πράγματα. Έχουμε λοιπόν, σύμφωνα με δημοσκόπηση στο Βήμα (4/7), πρόθεση ψήφου ΠΑΣΟΚ 23%, Ν.Δ. 15%. Εκθρονίζονται βδομάδα με τη βδομάδα. Τα ποσοστά αυτά που ακόμη και με καθεστωτικούς όρους δηλώνουν πρόβλημα όχι μόνο πολιτικής εκπροσώπησης αλλά και νομιμοποίησης. Πιο δραματικά εκφράζεται η έλλειψη εναλλακτικής.

Πρώτο κόμμα είναι ο «κανένας» που οδεύει μάλιστα προς την απόλυτη πλειοψηφία (πάνω από 40%). Στις συνθήκες αυτές είναι αναγκαία η άμεση παρουσία του λαού για όλα όσα από τα μεγάλα κρίνονται σήμερα με δημοψηφισματικό τρόπο. Τη δυναμική αυτής της απαίτησης κανείς δεν θα μπορέσει να αγνοήσει για πολύ καιρό. Παράλληλα αποδομείται η σχέση των κομμάτων με την κοινωνική και εκλογική τους βάση, και αυτά πρέπει να την ξαναδιεκδικήσουν, κάτι που αφήνει ανοιχτό και απροσδιόριστο το ζήτημα της έκβασης των ενδεχόμενων εκλογών.

Η Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, μετά από μια περίοδο διατήρησης δυνάμεων, φαίνεται να πέφτει.
Πώς μπορεί να ερμηνευτεί ότι μετά από τέσσερις μήνες μεγάλων κινητοποιήσεων η Αριστερά βλέπει τα δημοσκοπικά ποσοστά της να μειώνονται; Μία ερμηνεία είναι πως αποκαλύπτεται πολιτική καχεξία και έλλειψη ιδεολογικής προπαρασκευής στις συνθήκες της νέας εποχής.

Τα πράγματα είναι ακόμη πιο αποκαλυπτικά όσον αφορά τις περιφερειακές εκλογές. ΠΑΣΟΚ 15%, Ν.Δ. 10%, τυχόν ανεξάρτητος υποψήφιος 20,6%. Διαφαίνεται ότι όπου μπορεί να υπάρξει έστω και υποθετικά εναλλακτική συγκεντρώνει την προτίμηση των πολιτών.
Τέλος, φαίνεται ότι ο κόσμος δεν θέλει εκλογές και δεν μοιάζει να επικροτεί τους νεοεμφανισθέντες σχηματισμούς (Μπακογιάννη, Κουβέλης). Παρότι η στάση αυτή, το «όχι στις εκλογές», εμπεριέχει μια συντηρητική αντίληψη, π.χ. «οι εκλογές κοστίζουν, δεν αντέχουμε κ.λπ», κυρίως δείχνει ότι ο λαός δεν πιστεύει στην πολιτική ανακύκλωση που του προσφέρουν οι κατεστημένες δυνάμεις και όχι μόνο.
Ο κόσμος απορρίπτει τις πολιτικές κινήσεις που δημιουργήθηκαν αγωνιώντας να βρουν τη θέση τους στον εκλογικό χάρτη και την πολιτική γεωγραφία με σκοπούς που εν πολλοίς είναι ιδιοτελείς, ενώ παραμένει ανοιχτό το αίτημα για πολιτικές κινήσεις που θα κατέγραφαν τη δυναμική τους στο χώρο των ιδεών και των πραγματικά φιλολαïκών λύσεων.

Πηγή: e-dromos