Σύγκρουση σε όλα τα μέτωπα

του Γ. Δελαστίκ

Φωτιά έχει πάρει ήδη από την 1η Σεπτέμβρη η ελληνική κοινωνία, ακριβώς όπως αναμενόταν. Κοινωνικά στρώματα και επαγγελματικοί κλάδοι αρχίζουν ο ένας μετά τον άλλον να συγκρούονται με την πολιτική της κυβέρνησης του Γιώργου Παπανδρέου, ο οποίος πάντως μόλις προχθές διακήρυξε εκ νέου ότι δεν έχει καμιά απολύτως πρόθεση να προκηρύξει πρόωρες εκλογές.

Σαν πυρκαγιά με ανέμους 9 και 10 μποφόρ επεκτείνεται η αναταραχή στην ανώτατη εκπαίδευση. Οποιο τμήμα ΑΕΙ ή ΤΕΙ συνεδριάζει, αποφασίζει κατάληψη, με αποτέλεσμα πάνω από 100 να τελούν ήδη υπό κατάληψη, καθώς έχει σφυρηλατηθεί αφενός ένα μέτωπο φοιτητών και καθηγητών μέσα στα ΑΕΙ και αφετέρου μια πρωτοφανής συμπαράταξη κατά του νόμου Διαμαντοπούλου όλων των φοιτητικών παρατάξεων της Αριστεράς, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της.

Ναι στην ελεημοσύνη, όχι στις αιτίες της

Του Γιώργου Ρούση

Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου 

Μέρες που είναι, υπάρχει μια τάση παρά τη φτώχεια μας να νιώθουμε όλοι πιότερο αλληλέγγυοι στους πιο φτωχούς από μας και να τους συμπαραστεκόμαστε με διαφόρων ειδών δοσίματα και ελεημοσύνες.

Θα ήθελα να θυμίσω και πάλι ότι, τουλάχιστον από τις χριστιανικές της καταβολές, αυτή η μέθοδος αποτελεί εκφυλισμό των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων στις οποίες τα πάντα ήταν κοινά, στη συνέχεια παρέμειναν κοινά μόνο τα γεύματα που και αυτά με την πάροδο του χρόνου γίνονταν όλο και πιο αραιά, και τέλος όλα αυτά αντικαταστάθηκαν από την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς.

Αυτή δεν αποτελούσε τίποτε άλλο παρά μια έμπρακτη υποχώρηση -εκφυλισμό- από τη αρχική χριστιανική θέση για μη ύπαρξη φτωχών και πλουσίων, στη συνύπαρξή τους και στην απατηλή, στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, μετατροπή του «μακάριοι οι φτωχοί» σε «μακάριοι οι φτωχοί τω πνεύματι».