Βολιβία 2014 - Όταν ο σοσιαλισμός πάει περίπατο (με την παιδική εργασία)

Βολιβία 2014

Όταν ο σοσιαλισμός πάει περίπατο (με την παιδική εργασία)

του Κωστή Μαργιόλη

Φαντάζομαι κάποια 10χρονια παιδιά στη Βραζιλία, μετανάστες από τη Βολιβία, να δουλεύουν τον τελευταίο μήνα νυχθημερόν σε κάποια βιοτεχνία ενδυμάτων για να προλάβουν τη ζήτηση σε αθλητικά είδη. Η Βραζιλία μπορεί να μη βρίσκεται καν στην τρίτη θέση κατάταξης του Μουντιάλ, αλλά δεν θα είναι λίγοι αυτοί που θα τρέξουν να πάρουν έστω και την τελευταία στιγμή μια «μη επίσημη» φανέλα της αγαπημένης τους εθνικής ομάδας, να τη φορέσουν τιμητικά στον τελικό. Η υπόθεση δεν είναι αβάσιμη. Το 2011 είχε εντοπιστεί παράνομο κλωστοϋφαντουργείο στο Σάο Πάουλο, το οποίο απασχολούσε ανήλικους από τη Βολιβία και το Περού. Την περασμένη χρονιά, οι αρχές της Αργεντινής ανακάλυψαν τρεις βιοτεχνίες (υπεργολάβους της ισπανικής Zara) στις οποίες δούλευαν δεκάδες παιδιά, κυρίως μετανάστες από τη Βολιβία. Όμως η παιδική εργασία δεν είναι πια παράνομη στη χώρα του Εβο Μοράλες.

Στις 2 Ιουλίου εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο της Βολιβίας ο νέος κώδικας εργασίας παιδιών και εφήβων ο οποίος θα ισχύσει από τον ερχόμενο Αύγουστο και ορίζει ότι επιτρέπεται, υπό προϋποθέσεις, η εργασία ανηλίκων ηλικίας ακόμα και 10 ετών.

Για την Κοινωνική Οικονομία (μέρος Ι): Μια ιστορική αναδρομή για έναν επίκαιρο προβληματισμό

του Γιώργου Λιερού

Η Κοινωνική Οικονομία ως κοινωνική είναι αντίθετη με την αυτορρυθμιζόμενη αγορά (την οικονομία της αγοράς), τον φιλελευθερισμό και τον νεοφιλελευθερισμό. Αρνείται τη χαρακτηριστική στον καπιταλισμό πρωτοκαθεδρία της οικονομίας, την επικυριαρχία της πάνω στις διαφορετικές σφαίρες της κοινωνικής ζωής. Στο πνεύμα της όλης προσέγγισης του Καρλ Πολάνυι η Κοινωνική Οικονομία ορίζεται ως η μη αγοραία οικονομία, η παραγωγή και η διανομή υπό τον έλεγχο της κοινωνίας και όχι της αγοράς. Επιπλέον, ο όρος Κοινωνική Οικονομία εξυπονοεί την αντίθεση κράτος/κοινωνία και η Κοινωνική Οικονομία αντιδιαστέλλεται όχι μόνο από την καπιταλιστική αλλά και από την κρατική («σοσιαλιστική») οικονομία. Ωστόσο, ο όρος κρατάει την οικονομία σαν διακριτή έννοια που αναφέρεται σε μια ξεχωριστή σφαίρα της ανθρώπινης δραστηριότητας (έστω υπό κοινωνικό έλεγχο) και διασώζει αμυδρά κάτι από τη φιλελεύθερη αντίληψη για την ατομική (ιδιωτική) πρωτοβουλία, την ιδέα ενός χώρου με κάποιες δυνατότητες αυτορρύθμισης μέσα από τις διακριτές πρωτοβουλίες μίας πολλότητας ανθρώπων.

Ναι στο διχασμό της Αριστεράς, όχι στον καπιταλισμό

(Ένα σχόλιο με αφορμή ένα πρόσφατο άρθρο του Boaventura de Sousa Santos*)

Μην τρομάζετε. Στην ιστορία της η Αριστερά ήταν πάντα διχασμένη και πολυδιασπασμένη. Υπήρξαν εποχές που η πολυδιάσπαση δεν αποτέλεσε εμπόδιο για τη δημιουργία μεγάλων ανατροπών προς όφελος των καταπιεσμένων.

Αλλά: «Η αριστερά πάντα διχαζόταν για τα μοντέλα σοσιαλισμού που πρότεινε και για τους τρόπους υλοποίησης του σοσιαλισμού. Σήμερα διχάζεται για μοντέλα καπιταλισμού» επισημαίνει ο Boaventura de Sousa Santos.

Το άρθρο του αφορά κυρίως τις διαφωνίες στην Αριστερά της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής στο θέμα της Ανάπτυξης, αλλά και στις διάφορες τάσεις που υπάρχουν στην ίδια τη Λατινική Αμερική πάνω σε μοντέλα ανάπτυξης, δυστυχώς καπιταλιστικά.

Έχω να προσθέσω ότι στην Ευρώπη η Αριστερά μάλιστα διαφωνεί ακόμα και για τους τρόπους εξόδου του καπιταλισμού από την κρίση του!

Κομμουνισμός: Παρελθόν και μέλλον στην αυγή και στη δύση του 20ου αιώνα

του Παναγιώτη Μαυροειδή
 

Με αφορμή τα 20 χρόνια από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ
Σχεδόν 20 χρόνια πέρασαν από την υποστολή της κόκκινης σημαίας της Σοβιετικής Ένωσης. Αξίζει να δούμε με μια γρήγορη ματιά τον κόσμο, με την ελπίδα της αφετηρίας του 1917 και με την πίκρα της ήττας, στο τέρμα μιας ηρωικής και τραγικής συνάμα πορείας, στο τέλος του 1991.

1919: "μία και μόνη επιθυμία: να ‘ρθουμε στη Μόσχα!"

Σε λιγότερο από δύο χρόνια, μετά  την νίκη των μπολσεβίκων τον Οκτώβρη στη Ρωσία, τον Μάρτη του 1919,  συγκλήθηκε στη Μόσχα η σύνοδος για την ίδρυση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Τρίτη Διεθνής).
Η δραματικότητα της στιγμής και η προσδοκία της επανάστασης, καθώς επίσης και η αίσθηση της εισόδου σε μια νέα εποχή, ήταν απτές.
 

Φτάνοντας το μεσημέρι της δεύτερης μέρας, ο Αυστριακός αντιπρόσωπος Καρλ Στάινχαρντ (Karl Steinhardt) αποτύπωνε το κλίμα της στιγμής. Βρόμικος και αναμαλλιασμένος, ανέβηκε στο βήμα για να δώσει τα διαπιστευτήρια του. Αφού έβγαλε από την τσέπη του κουρελιασμένου παλτού του ένα φάκελο, τον έσκισε με ένα μαχαίρι. Μετά από μια ενθουσιώδη και πομπώδη ομιλία για τη δύναμη των Αυστριακών κομμουνιστών, κατέληξε σε τόνο ηρωικό:
 ‘’Κάναμε δεκαεφτά ολόκληρες μέρες για να φτάσουμε από τη Βιέννη στη Μόσχα. Ταξιδέ¬ψαμε μέχρις εδώ σαν τους πλανήτες• πάνω σε κάρα που μετέφεραν κάρβουνο, σε τρένα, στα σημεία που ενώνονται τα βαγόνια, σε βοϊδάμαξες, με τα πόδια σε πολλές περιοχές της Πολωνίας και της Ουκρανίας, οι οποίες μαστίζονται από συμμορίες ληστών, με τη ζωή μας να κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή, αλλά με την ψυχή μας να φλέγεται από μία και μόνη επιθυμία: να ‘ρθουμε στη Μόσχα. Τίποτε δεν μπορούσε να μας εμποδίσει να έρ¬θουμε εδώ!’’.
Έτσι τουλάχιστον αποδίδει τα πράγματα ο ιστορικός Geoff Eley στο έργο του ‘’Σφυρηλατώντας τη δημοκρατία –Ιστορία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς 1850-1923’’.

Ρόζα Λούξεμπουργκ: «Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο»

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί το τελευταίο γραπτό της Ρόζα, μετά την ήττα των Σπαρτακιστών στο Βερολίνο και λίγο πριν από τη δολοφονία της από τις επίλεκτες ομάδες που χρησιμοποίησε η “σοσιαλδημοκρατική” κυβέρνηση. Το μεταφράσαμε, γνωρίζοντας ότι παρότι έχουν γίνει ξανά μεταφράσεις, δεν μπορεί να βρεθεί ηλεκτρονικά κάποια στο διαδίκτυο στα ελληνικά.
(Η μετάφραση έγινε από το αγγλικό κείμενο στο  www.marxist.org)
 

«H τάξη βασιλεύει στη Βαρσοβία!»  διακήρυξε ο υπουργός Σεμπαστιανί  στην παρισινή Βουλή των Αντιπροσώπων το 1831, όταν μετά την έφοδο τους στο προάστιο της Πράγκα, οι επιτιθέμενοι στρατιώτες εισέβαλλαν στην πολωνική πρωτεύουσα για να αρχίσουν τη σφαγή των επαναστατών.
 

«Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο!»  Έτσι διακηρύττει θριαμβευτικά ο αστικός τύπος, έτσι δηλώνουν ο Έμπερτ και ο Νόσκε, και οι αξιωματικοί του “νικηφόρου στρατού”, τους οποίους ο μικροαστικός όχλος στο Βερολίνο χειροκροτά κουνώντας χαρτομάντιλα και φωνάζοντας «Ουρά!». Η δόξα και η τιμή των γερμανικών όπλων έχουν δικαιωθεί από την αρχή της παγκόσμιας ιστορίας. Αυτοί που κατατροπώθηκαν στην Φλάνδρα και στην Αργκόν επανόρθωσαν τη φήμη τους με μια λαμπρή νίκη – πάνω από 300 Σπαρτακιστές στο κτήριο της Φόρβερτς (Vorwarts). Οι μέρες που οι ένδοξοι γερμανοί στρατιώτες εισέβαλλαν στο Βέλγιο, και οι μέρες του στρατηγού Φον Έμιχ, του κατακτητή της Λιέγης, ωχριούν μπροστά στα κατορθώματα των Ράινχαρτ και σία στους δρόμους του Βερολίνου.

Fuck Off!

του Γιώργου Πήττα

Πριν από αρκετά χρόνια, ένας αμερικανός  guru της Επικοινωνίας που κινείται σε πολυεθνικό επίπεδο, στο περιθώριο ενός συνεδρίου «κούφανε» την ομήγυρη όταν είπε:
 «Look guys, we need to go back to the basics. Market is one thing, real people is another. When we say “our target group is this” we must always keep in our mind that “this” is made from flesh and blood. We don’t sell to “markets”, actually we don’t sell anything we are only proposing goods or services to our brothers and sisters, to our kids, to friends we haven’t met yet. There is a Society out there, you know…»
Ο μεγαλόσχημος Έλληνας διαφημιστής που παρακολουθούσε τη συζήτηση, πετάχτηκε ανήσυχος και με δυνατή φωνή του είπε «you sound like a socialist Richard!»

Ο άλλος, γέλασε. Του θύμισε πως η λέξη Socialism προέρχεται από την Κοινωνία (society) και συμπλήρωσε, πως όσο πιο γρήγορα καταλάβουμε πως τίποτε δεν μπορεί να υπάρξει αν λειτουργεί με όρους, που δεν λαμβάνουν υπόψη τη κοινωνία, τόσο πιο εύκολα θα αποφύγουμε σαν Δύση την πλήρη καταστροφή και την επιστροφή στον μεσαίωνα.

Κατάρρευση της ευρωζώνης. Το τέλος της αυταπάτης

του Γιάννη Τόλιου

Η ένταξη της Ιταλίας στην εποπτεία της ΕΕ-ΔΝΤ και η εκρηκτική άνοδος των επιτοκίων δανεισμού (spreads) στις χώρες της ευρωζώνης, σηματοδοτεί μετατροπή της κρίσης από οικονομική σε πολιτική. 

Η απάντηση της άρχουσας ελίτ των Βρυξελών είναι συγκρότηση κυβερνήσεων ευρύτερου φάσματος αστικών δυνάμεων με χαρακτηριστικό δείγμα την Ελλάδα και Ιταλία. 

Ωστόσο το σαθρό οικοδόμημα της ευρωζώνης δεν μπορεί να σωθεί με ακραία νεοφιλελεύθερα μέτρα βίαιης ανακατανομής εισοδήματος και πλούτου, για εξασφάλιση κέρδους στους κατόχους χρηματιστικού κεφαλαίου. 

Αντίθετα κάνουν πιο βαθιά την ύφεση και ανεργία, αποδυναμώνουν την κοινωνική βάση του συστήματος και οξύνουν τις κοινωνικές και πολιτικές αντιθέσεις.

Σκόρπιες σκέψεις ζητούν τον συνθέτη τους

Η αριστερά δεν πρέπει και δεν μπορεί να μοιάζει με τον κομπλεξικό δάσκαλο που τιμωρεί τους αφηρημένους μαθητές του όταν δεν αποστηθίζουν επαρκώς το βαρετό του μάθημα. Γιατί ο δάσκαλος είναι υποχρεωμένος να μετασχηματίσει τον καταναγκασμό σε έρωτα.  

του Κίμωνα Ρηγόπουλου

Α. Μόνο η αναμόχλευση των ψευδών βεβαιοτήτων θα μας επιτρέψει να συναντηθούμε με όρους ανατροπής (από το τεμαχισμένο εγώ και το τεχνητό εμείς στο ακέραιο εγώ και στο αυθεντικό εμείς)
Β. Δεν υπάρχει ισχυρός λόγος χωρίς ισχυρές πράξεις. Ο λόγος είναι τώρα πια το επεξεργασμένο σύνθημα για πράξεις, που χωρίς αυτές καταντάει φλυαρία και άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε.
Γ. Η βραδυπορούσα πρωτοπορία. Έχοντας ταχθεί εξ ορισμού με τη λογική της χελώνας, δεν βλέπει την ιλιγγιώδη τροχιά των λαγών-που αντιμετωπίζονται σαν ενοχλητικές μύγες- προς τον Καιάδα. Βολική ερμηνεία του Αισώπου.
Περιμένοντας τον Γκοντό και ώς τότε: βοήθα θεέ μου μη φαγωθούμε μεταξύ μας. Ναι, ξέρω. Αυτή την στιγμή όμως, δεν κινδυνεύουμε από τη μικροαστική ανυπομονησία, αλλά από τη μικροαστική παραλυσία της αριστεράς.

Εξοδος από ευρώ, βήμα για το σοσιαλισμό

Συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα στον Λεωνίδα Βατικιώτη

Πριν, 30 Ιανουαρίου 2011

Η Γερμανία φέρεται αποφασισμένη να συμβάλει σε μια λύση για την ανακοπή της κρίσης στο εσωτερικό της ευρωζώνης. Αυτή η γραμμή δε σηματοδοτεί μια στροφή του Βερολίνου σε μια περισσότερο φιλική προς την ΕΕ πολιτική;

Δεν ήταν ποτέ εχθρική προς την ΕΕ η πολιτική του Βερολίνου. Τη στιγμή αυτή οι αστικές τάξεις της περιφέρειας έχουν ανάγκη από ευνοϊκή χρηματοδότηση για να αντιμετωπίσουν το χρέος τους και να αποφύγουν την επίσημη χρεοκοπία. Παρουσιάζουν λοιπόν την ανάγκη τους ως το βαθύτερο νόημα του ευρωπαϊσμού. Είναι η φυσική αντίδραση του αδύνατου.
Τα πράγματα φαίνονται πολύ διαφορετικά από το Βερολίνο. Η αδυναμία της περιφέρειας απειλεί τους δανειστές με πραγματική οικονομική ζημία, που μπορεί να φτάνει τις πολλές εκατοντάδες δις ευρώ. Δεδομένου ότι οι δανειστές είναι κυρίως οι τράπεζες του κέντρου, υπάρχει κίνδυνος ευρωπαϊκής τραπεζικής κατάρρευσης που μπορεί να συμπαρασύρει και το ευρώ. Κάποιος, λοιπόν, πρέπει να αναλάβει τη ζημία, απαλλάσσοντας τις τράπεζες, ώστε να σωθεί το ευρώ. Η ευνοϊκή χρηματοδότηση που ζητάνε οι χώρες της περιφέρειας δεν είναι παρά η ανάληψη της ζημίας από το κέντρο. Ο ευρωπαϊσμός, όπως όλα τα μεγάλα καπιταλιστικά οράματα, έχει στην καρδιά του τάλιρα και δεκάρικα.

Σταλινισμού παρενέργειες

 Από την "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", 16 Ιανουαρίου 2011

του Γιώργου Ρούση

Στο προηγούμενο κυριακάτικο σχόλιό μου έγραφα: «Η προσπάθεια πολύμορφης προβολής των αρνητικών πλευρών της σταλινικής περιόδου (...) αποτελεί μια προσπάθεια απαξίωσης του σοσιαλισμού, μέσα από την ταύτισή του με (αυτήν την περίοδο) και όλα τα έκτροπα που συντελέστηκαν κατά τη διάρκειά της.
Με άλλα λόγια, στο βαθμό που το φάντασμα του κομμουνισμού συνεχίζει να πλανάται (...) οι δυνάμεις της συντήρησης είναι απολύτως λογικό να επιχειρούν να το απαξιώνουν και ο πλέον εύκολος (...) τρόπος να το πράξουν, είναι να το ταυτίζουν με την πλέον αποτρόπαια ιστορικά διαστρέβλωσή του».

Το «καθαρτήριον» έτος 2011

Συνηθίζεται να ευχόμαστε το νέο έτος να είναι ευτυχές – ή απλώς καλύτερο από το προηγούμενο. Φέτος όμως τίποτε δεν μοιάζει με τα προηγούμενα χρόνια. Σαν μεμιάς να θρυμματίστηκε ο κόσμος μας.

Περίσκεψη, ανησυχία, κατήφεια, απόγνωση είναι τα «στολίδια» αυτών των γιορτών. Ακόμη και η «οργή», την οποία τόσοι πολλοί επικαλούνται, ίσως ελπίζοντας στη «λυτρωτική» εκδήλωσή της, μοιάζει πνιγμένη. Διόλου παράξενο, αφού η χώρα ζει μια ταχύτατη αποσύνθεση.

Μια βόλτα στην «αγορά» είναι η πρώτη ένδειξη. Παντού μαγαζιά και επιχειρήσεις κλείνουν αφήνοντας στον δρόμο ανέργους. Κι όσα δεν κλείνουν, μειώνουν ή εξαφανίζουν τους ανθρώπους, τους μισθούς, την ασφάλισή τους, την ίδια τη ζωή τους. Χρήμα δεν κυκλοφορεί, ελάχιστοι αγοράζουν, ελάχιστοι χτίζουν, ακόμη λιγότεροι ελπίζουν ότι το 2011 η ζωή τους θα μείνει, τουλάχιστον, ίδια.

Ναι στην ελεημοσύνη, όχι στις αιτίες της

Του Γιώργου Ρούση

Καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου 

Μέρες που είναι, υπάρχει μια τάση παρά τη φτώχεια μας να νιώθουμε όλοι πιότερο αλληλέγγυοι στους πιο φτωχούς από μας και να τους συμπαραστεκόμαστε με διαφόρων ειδών δοσίματα και ελεημοσύνες.

Θα ήθελα να θυμίσω και πάλι ότι, τουλάχιστον από τις χριστιανικές της καταβολές, αυτή η μέθοδος αποτελεί εκφυλισμό των πρώτων χριστιανικών κοινοτήτων στις οποίες τα πάντα ήταν κοινά, στη συνέχεια παρέμειναν κοινά μόνο τα γεύματα που και αυτά με την πάροδο του χρόνου γίνονταν όλο και πιο αραιά, και τέλος όλα αυτά αντικαταστάθηκαν από την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς.

Αυτή δεν αποτελούσε τίποτε άλλο παρά μια έμπρακτη υποχώρηση -εκφυλισμό- από τη αρχική χριστιανική θέση για μη ύπαρξη φτωχών και πλουσίων, στη συνύπαρξή τους και στην απατηλή, στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, μετατροπή του «μακάριοι οι φτωχοί» σε «μακάριοι οι φτωχοί τω πνεύματι».

Ό,τι χειρότερο το ΔΝΤ στα 200 χρόνια

Συνέντευξη της Μάρτα Χάρνεκερ

στην Κατερίνα Σταυρούλα

 

Η Μάρτα Χάρνεκερ είναι σύμβουλος του Ούγκο Τσάβες. Χιλιανή, αυστριακής καταγωγής, εργάστηκε για την κυβέρνηση Λαϊκής Ενότητας και έζησε πολλά χρόνια εξόριστη στην Κούβα μετά το πραξικόπημα Πινοσέτ. Έχοντας μεγάλη εμπειρία από τους αγώνες της Αριστεράς στη Λατινική Αμερική επισκέφτηκε τον Δεκέμβρη την Ελλάδα, μαζί με τον συνεργάτη της Μάικλ Λίμποβιτς, ύστερα απο πρόσκληση του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς.

- Αναφέρεστε πολύ συχνά στους όρους σοσιαλισμός και δημοκρατία.. Όμως στην Ελλάδα η κυβέρνηση προσδιορίζεται ως «σοσιαλιστική», αλλά έφερε το ΔΝΤ  στη χώρα, ενώ οι χώρες της Δύσης δημοκρατίας έκαναν πόλεμο στο Αφγανιστάν και το Ιράκ στο όνομα της δημοκρατίας. Θεωρείτε ότι για να ξαναχρησιμοποιήσουμε αυτές τις λέξεις θα πρέπει να τους δώσουμε ένα νέο νόημα;

- Εμείς το κάναμε στη Λατινική Αμερική. Η Δεξιά οικειοποιήθηκε και η Αριστερά εγκατέλειψε τη λέξη δημοκρατία.

Ο Δούρειος Ίππος το 2011

  Του Δημήτρη Χρήστου

Από τα λόγια στα έργα η απόσταση πάντα είναι μεγάλη, μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση η απόσταση αυτή γίνεται χαώδης. Και η συγκεκριμένη περίπτωση είναι η δική μας, με την κυβέρνηση του κ. Παπανδρέου να υπόσχεται καινοτομίες που ούτε η ίδια τις κατανοεί και πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να υλοποιήσει. Και δεν μπορεί όχι γιατί δεν διαθέτει όχι μόνο ή κυρίως τα στελέχη εκείνα που να μπορούν να κάνουν αξιόπιστο σχεδιασμό και σοβαρή προετοιμασία για την υλοποίηση, αλλά και γιατί ο δημόσιος τομέας επί πολλά χρόνια καταλύθηκε και αποδιοργανώθηκε από το πελατειακό σύστημα που κυριάρχησε.

Επαχθές χρέος και η... "στροφή του διαβόλου"!

Ημερομηνία δημοσίευσης: 19/12/2010

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΤΟΛΙΟΥ*

Όλο και περισσότερο οι εκτιμήσεις αναλυτών της αγοράς δείχνουν ότι η Ελλάδα έχει μπει στον μονόδρομο της επίσημης ή, προς το ευγενικότερο, «ελεγχόμενης» πτώχευσης. Η πολιτική του «Μνημονίου», που επιτείνεται από τους δυσμενείς όρους του δανείου της «τρόικας», όχι μόνο δεν την απέτρεψε, αλλά επιτάχυνε τη διαδικασία. Τα στοιχεία του προϋπολογισμού 2011 δείχνουν νέο άλμα στο δημόσιο χρέος και στις δαπάνες εξυπηρέτησης.

Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΖΩΝΗΣ!

ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ ΚΑΙ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ-ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

Η διεθνής καπιταλιστική κρίση δεν πέρασε! Μάλλον επανέρχεται!

Οι αναπτυγμένες καπιταλιστικές οικονομίες (ΗΠΑ-ΕΕ-ΙΑΠΩΝΙΑ), για να αποφύγουν τα χειρότερα, συσσώρευσαν -από την εμφάνιση της κρίσης και συνεχίζουν αμείωτα να συσσωρεύουν- βουνά από ελλείμματα και χρέη. Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ, το δημόσιο χρέος των 10 πλουσιότερων χωρών θα αυξηθεί από 78% του ΑΕΠ το 2007, στο 114% του ΑΕΠ το 2014!!!. Αύξηση περίπου 50%!!!

Αυτή η υπερσυσσώρευση ελλειμμάτων και χρεών, μπορεί να ανέκοψε προσωρινά μια βαθύτερη ύφεση, δεν έδωσε, όμως, ούτε μπορούσε, στη συγκεκριμένη τουλάχιστον, περίπτωση, διέξοδο στην κρίση.

Αντίθετα, παρά τα μεγάλα ελλείμματα και χρέη, η ανάπτυξη στις πλέον προχωρημένες καπιταλιστικές χώρες είναι,