της Ευγενίας Ηλιοπούλου
Αυτές τις μέρες όλοι μας ήμασταν στην τσίτα. Το Λεκανοπέδιο έχει μείνει χωρίς ΜΜΜ. Οι φαρμακοποιοί πραγματοποιούν κυλιόμενες απεργίες. Οι ιατροί του ΙΚΑ απεργούν.
Τα γεγονότα μάς πιέζουν και καθημερινά βλέπουμε να αφαιρούνται δικαιώματα και καταρτίσεις, να αδικούμαστε χωρίς να έχουμε περιθώρια άμυνας και αντίστασης. Το εργασιακό, το ασφαλιστικό και το μέλλον πολλών επαγγελματικών κλάδων απειλούνται καθημερινά. Εγκλωβισμένοι σε ένα τεράστιο νησί, χωρίς παράθυρα και πόρτες, χωρίς φελιζόλ και αμπαλάζ. Κλωτσοσκούφι στα πόδια των συμφερόντων. Αντιδρούμε, όμως όλες οι απεργίες, όλα τα αιτήματα, όλες οι προτάσεις, όλες οι διαμαρτυρίες, όλες οι διαδηλώσεις, βρίσκουν μπροστά τους έναν νομικό τοίχο και κρίνονται παράνομες.
Αυτές τις μέρες όλοι μας ήμασταν στην τσίτα. Το Λεκανοπέδιο έχει μείνει χωρίς ΜΜΜ. Οι φαρμακοποιοί πραγματοποιούν κυλιόμενες απεργίες. Οι ιατροί του ΙΚΑ απεργούν.
Τα γεγονότα μάς πιέζουν και καθημερινά βλέπουμε να αφαιρούνται δικαιώματα και καταρτίσεις, να αδικούμαστε χωρίς να έχουμε περιθώρια άμυνας και αντίστασης. Το εργασιακό, το ασφαλιστικό και το μέλλον πολλών επαγγελματικών κλάδων απειλούνται καθημερινά. Εγκλωβισμένοι σε ένα τεράστιο νησί, χωρίς παράθυρα και πόρτες, χωρίς φελιζόλ και αμπαλάζ. Κλωτσοσκούφι στα πόδια των συμφερόντων. Αντιδρούμε, όμως όλες οι απεργίες, όλα τα αιτήματα, όλες οι προτάσεις, όλες οι διαμαρτυρίες, όλες οι διαδηλώσεις, βρίσκουν μπροστά τους έναν νομικό τοίχο και κρίνονται παράνομες.
