του Σ. Μ.
Ούτε κοινοβουλευτική ούτε δημοκρατία.
Ούτε κοινοβουλευτική ούτε δημοκρατία.
Οι θεσμοί, οι διαδικασίες, οι ατομικές ελευθερίες και τα δικαιώματα, η τοπική αυτοδιοίκηση, η Ευρωπαϊκή Ένωση, το Έθνος και τόσοι άλλοι σύγχρονοι μύθοι, προσπαθούν, καθημερινά, να μας πείσουν ότι ζούμε στο καλύτερο δυνατό πολίτευμα και στην καλύτερη δυνατή κοινωνία που υπάρχει. Η απόφανση του Αυγουστίνου ότι ο κόσμος που ζούμε είναι ο καλύτερος δυνατός, εφόσον επιλέχτηκε από τον θεό, μετουσιώνεται στο καλύτερο, δυνατό, πολίτευμα εφόσον το επέλεξαν οιπολίτες. Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα;
Ο κοινοβουλευτισμός, ως μορφή συλλογικών αποφάσεων, έχει βαθιές ρίζες στην αγγλική ιστορία.
Οι ευγενείς και η αριστοκρατία κατάφεραν να πλήξουν την κεντρική εξουσία ενός βασιλιά που
βασίλευε αλλά δεν κυβερνούσε. Ήδη από τον 13ο αιώνα, η Magna Carta, θέτει τους πρώτους (έστω
στοιχειώδεις) περιορισμούς σε μια βασιλική εξουσία που θα συνεχίσει να αυτοκαταστρέφεται μέσα
από τους πολέμους των διαδόχων και τις θρησκευτικές επιλογές της. Η κορύφωση της
αντιβασιλικής πάλης, το 1648, θα αποδώσει μια μορφή κοινοβουλίου (Μακρό) που ουσιαστικά θα
υπάρχει για να προστατεύει τα δικαιώματα των ευγενών. Ακόμη και στην περίπτωση αμφισβήτησης της κεντρικής εξουσίας του Κρόμβελ, αυτός δεν θα διστάσει να συγκεντρώσει όλες τις εξουσίες στα χέρια του και να αποκληθεί Προστάτης – Δικτάτορας (ρωμαϊκός όρος ενιαύσιου αξιώματος που απένεμε σε εξαιρετικές περιπτώσεις η Γερουσία). Το (λεγόμενο) Κοινοβούλιο ήταν μόρφωμα της δύναμης των αριστοκρατών και αυτή εξυπηρετούσε. Η λειτουργία του αλλά και ο τρόπος που διοικούσε, με τρόμο, τη χώρα αποκαλύπτεται ξεκάθαρα στο έργο του Β. Ουγκώ, “Ο άνθρωπος που γελά”, μία καταπληκτική απεικόνιση της Αγγλίας της εποχής.
