Τώρα Τέλος!

του Θύμιου Κ.

Την καταστροφή, την εξαθλίωση, την εξόντωση του ελληνικού λαού, μπορεί να την αποτρέψει, να την σταματήσει ΤΩΡΑ, μόνο ο ίδιος ο ελληνικός λαός. Όχι με εκλογές. Με μεγάλη προσπάθεια, μαζικό αγώνα, οργανωμένο, πρωτότυπο, συντονισμένο, αποφασισμένο να επιβάλει ουσιαστικές λύσεις και όχι πειράματα και ημίμετρα.


Οι βασικές προϋποθέσεις υπάρχουν. Αγανάκτηση, οργή, εξαθλίωση, συνειδητοποίηση της κοροϊδίας, συνειδητοποίηση της αναποτελεσματικότητας των απανωτών πακέτων μέτρων.

Υπάρχει μεγαλύτερη ωριμότητα, σε όλο και μεγαλύτερα κομμάτια του ελληνικού λαού και έντονη αίσθηση αδικίας και δουλέματος. ΔΥΣΤΥΧΩΣ, όμως όλα αυτά χρειάζονται κάποιον να τα οργανώσει, να τα συντονίσει, να εμπνεύσει το όποιο κίνημα, να κωδικοποιήσει τα αιτήματα, να σαλπίσει το εναρκτήριο λάκτισμα.

Και λέω δυστυχώς, διότι, μέχρι στιγμής, δεν φαίνεται κάποιος από τους υπάρχοντες φορείς να μπορεί να σηκώσει όλο αυτό το βάρος.

Η συνείδηση του αυθόρμητου και η αδράνεια του συνειδητού

του Χρίστου Κατσούλα.
 

Είναι φυσιολογική και καλοδεχούμενη η συζήτηση που έχει ανάψει για τον χαρακτήρα του κινήματος των πλατειών και τη σχέση του με την Αριστερά. Το κέρδος θα ήταν τεράστιο, αν μέσα, κατά τη διάρκεια και μετά την πλατεία υπάρξει μια άλλη Αριστερά. Φυσικά αυτό έχει ορισμένες απαιτήσεις. Μία από αυτές είναι να μετρήσουμε τη στάθμη των πολιτικών ζητημάτων που θέτει με αποφασιστικό τρόπο η κοινωνική έκρηξη.

Οι πλατείες κατηγορήθηκαν για ρηχότητα. Οι δυνάμεις που υποστήριξαν ανεπιφύλακτα τις πλατείες κατηγορήθηκαν για αποπολιτικοποίηση και για υπόκλιση στο αυθόρμητο. Όμως έστω και «ρηχά», οι πλατείες έθεσαν με ένταση σειρά πολιτικών ζητημάτων. Ο λαϊκός ξεσηκωμός έχει ορισμένα χαρακτηριστικά: