Η "ιατροδικαστική έκθεση" για την αποβολή από την Ευρωζώνη

«Μας βαραίνουν οι φίλοι που δεν ξέρουν πια πώς να πεθάνουν»
(Γ. Σεφέρης, Μυθιστόρημα, \Θ')

του Μ. Γκίβαλου

Μέσα από την «οπτική» αυτή μας αντιμετωπίζουν οι «εταίροι», οι δανειστές μας, το Δ' Ράιχ. Το πρώτο «πείραμα» της λιτότητας στο εργαστήριο της Ευρωζώνης από τους σύγχρονους απογόνους του Μέγκελε φτάνει προς το τέλος του. 

Η Ελλάδα οδηγήθηκε βίαια στην ύφεση και τη διάλυση του παραγωγικού και κοινωνικού της ιστού.
(πίνακας του Ντελακρουά «Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου»)

Τώρα αποφασίζεται από τους δυνάστες μας και δανειστές μας η τελική τύχη του «πειραματόζωου».

Αυτόν ακριβώς τον τυπικό ρόλο θα διαδραματίσει η περίφημη «έκθεση» της τρόικας που αναμένεται το Σεπτέμβριο. Ποιος θα είναι, όμως, ο χαρακτήρας της «έκθεσης» αυτής;
Στην πραγματικότητα, η εκτίμηση και τα συμπεράσματα της τρόικας θα αποτελέσουν ένα είδος οικονομικής «ιατροδικαστικής έκθεσης», η οποία θα αναλύει τα αίτια και τα αποτελέσματα της καταστροφής, ενώ παράλληλα θα χρησιμοποιηθεί και ως ληξιαρχική πράξη που θα βεβαιώνει την επίσημη χρεοκοπία της χώρας.

Η συνείδηση του αυθόρμητου και η αδράνεια του συνειδητού

του Χρίστου Κατσούλα.
 

Είναι φυσιολογική και καλοδεχούμενη η συζήτηση που έχει ανάψει για τον χαρακτήρα του κινήματος των πλατειών και τη σχέση του με την Αριστερά. Το κέρδος θα ήταν τεράστιο, αν μέσα, κατά τη διάρκεια και μετά την πλατεία υπάρξει μια άλλη Αριστερά. Φυσικά αυτό έχει ορισμένες απαιτήσεις. Μία από αυτές είναι να μετρήσουμε τη στάθμη των πολιτικών ζητημάτων που θέτει με αποφασιστικό τρόπο η κοινωνική έκρηξη.

Οι πλατείες κατηγορήθηκαν για ρηχότητα. Οι δυνάμεις που υποστήριξαν ανεπιφύλακτα τις πλατείες κατηγορήθηκαν για αποπολιτικοποίηση και για υπόκλιση στο αυθόρμητο. Όμως έστω και «ρηχά», οι πλατείες έθεσαν με ένταση σειρά πολιτικών ζητημάτων. Ο λαϊκός ξεσηκωμός έχει ορισμένα χαρακτηριστικά:

Αδίστακτοι εχθροί του λαού

του Γιώργου Δελαστίκ

Εξαιρετικά επικίνδυνη για τους Έλληνες εργαζόμενους και συνταξιούχους αλλά και για τη χώρα γενικότερα αποδεικνύεται η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου με τη λυσσαλέα αντιλαϊκή πολιτική της. Με εξαίρεση τις «κυβερνήσεις» των δοσίλογων κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής της πατρίδας μας, ποτέ άλλοτε ελληνική κυβέρνηση δεν είχε ακολουθήσει στον οικονομικοκοινωνικό τομέα τόσο υστερικά εχθρική προς τα λαϊκά συμφέροντα πολιτική.

Ωχριά ως και ο Κ. Μητσοτάκης σε αντιλαϊκότητα σε σύγκριση με την κατάπτυστη από τους Έλληνες, αλλά υπέροχη σε αποτελεσματικότητα για τους πιο επιθετικούς κύκλους του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ!