Η βοηθούμενη άνοδος της φασιστικής ακροδεξιάς

«Δημοκρατία της Βαϊμάρης»

Η αστική τάξη και το κράτος παρότι εμφανίζονται ως πολέμιοι της άκρας Δεξιάς τη στηρίζουν με πολλούς τρόπους: Μέσα από τα δίκτυα ενημέρωσης, μέσα από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς αναπαράγοντας το ρατσισμό και επίσης επιδεικνύοντας ανοχή στη δράση θυλάκων της άκρας Δεξιάς στους μηχανισμούς καταστολής.

«Τ’ αρχινισμένο σύνθημα πάντα μου μένει όταν ακούω από τότε ακορντεόν / κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει δεν / θα περάσει ο φασισμός» (Π. Νεγρεπόντης, Μ. Λοΐζος). 

του Δημήτρη Γρηγορόπουλου

Θεωρία των άκρων

Η ιδεολογική έκπτωση της άρχουσας τάξης και η έκφανσή της στην πρωτοφανή αναξιοπιστία και δημοσκοπική κατρακύλα των πόλων του δικομματισμού οδηγεί στη γνωστή από την ιστορία, έσχατη μορφή κινδυνολογίας, ενορχηστρωμένη μάλιστα από εγχώριους αλλά και εξωχώριους (Ευρωπαϊκή Ένωση, ΔΝΤ) μαέστρους: Το χάος, την αστάθεια και ακυβερνησία, την πιο ολοκληρωτική καταστροφή, την ξενοφοβία, την «ανεύθυνη» και «επικίνδυνη» Αριστερά και για κρεσέντο τον «κίνδυνο των άκρων».