Είναι δύο χρόνια τώρα πού παλεύουμε να κρατήσουμε τα νοσοκομεία ανοικτά, παρά το ότι βρισκόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι με σοβαρά λειτουργικά ζητήματα και παρά το ότι δουλεύουμε απλήρωτοι. Οι νοσοκομειακοί γιατροί αναπόσπαστο κομμάτι του αγωνιζόμενου λαού, δίνουν την κρίσιμη μάχη για την δημόσια υγεία και για το δικαίωμα στην ζωή.
Γιατί δεν υπάρχει πιο επείγον περιστατικό από την ζωή με όρους αξιοπρέπειας.
Οι στιγμές πού ζούμε είναι ιστορικές και απαιτούν από όλους μας γενναίες αποφάσεις.
Οι αποδοχές μας συνεχίζουν να καταβάλλονται με καθυστέρηση 5μήνου και μάλιστα με σοβαρές περικοπές σε δεδουλευμένη εργασία και μας αφήνουν εκτεθειμένους και αναξιόπιστους στις υποχρεώσεις μας.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν αντέχουμε να πάμε παρακάτω και ξεκινάμε επίσχεση εργασίας, εξασκώντας το νόμιμο δικαίωμα του απλήρωτου εργαζόμενου.
Αισθανόμαστε, όμως και πλήρως απαξιωμένοι από το κράτος, την διοίκηση του νοσοκομείου και την κοινωνία αυτού του τόπου. Απαξιωμένοι σαν άνθρωποι, σαν επιστήμονες και σαν εργαζόμενοι.
Οι στιγμές πού ζούμε είναι ιστορικές και απαιτούν από όλους μας γενναίες αποφάσεις.
Οι αποδοχές μας συνεχίζουν να καταβάλλονται με καθυστέρηση 5μήνου και μάλιστα με σοβαρές περικοπές σε δεδουλευμένη εργασία και μας αφήνουν εκτεθειμένους και αναξιόπιστους στις υποχρεώσεις μας.
Κάτω από αυτές τις συνθήκες δεν αντέχουμε να πάμε παρακάτω και ξεκινάμε επίσχεση εργασίας, εξασκώντας το νόμιμο δικαίωμα του απλήρωτου εργαζόμενου.
Αισθανόμαστε, όμως και πλήρως απαξιωμένοι από το κράτος, την διοίκηση του νοσοκομείου και την κοινωνία αυτού του τόπου. Απαξιωμένοι σαν άνθρωποι, σαν επιστήμονες και σαν εργαζόμενοι.
