του Ανέστη Ταρπάγκου
Η ιστορική επιρροή του αστικού κοινοβουλευτικού δικομματισμού για πάνω από δύο 10ετίες αποτέλεσε κυρίαρχο χαρακτηριστικό της ελληνικής πολιτικής ζωής, σηματοδοτώντας ταυτόχρονα την πολιτική και εκλογική περιθωριοποίηση του ελληνικού αριστερού κινήματος στο σύνολο των εκδοχών του.
Αυτή η δικομματική παντοδυναμία (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.), παρ' όλες τις διακυμάνσεις της στα μέσα της 10ετίας του 1990, άρχισε πλέον να υποχωρεί στο δεύτερο μισό της 10ετίας του 2000, φτάνοντας στις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 στο 77% από το μέγιστο ποσοστό που κατέγραφε προηγούμενα, του 85% κατά μέσον όρο.
Η ιστορική επιρροή του αστικού κοινοβουλευτικού δικομματισμού για πάνω από δύο 10ετίες αποτέλεσε κυρίαρχο χαρακτηριστικό της ελληνικής πολιτικής ζωής, σηματοδοτώντας ταυτόχρονα την πολιτική και εκλογική περιθωριοποίηση του ελληνικού αριστερού κινήματος στο σύνολο των εκδοχών του.
Αυτή η δικομματική παντοδυναμία (ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ.), παρ' όλες τις διακυμάνσεις της στα μέσα της 10ετίας του 1990, άρχισε πλέον να υποχωρεί στο δεύτερο μισό της 10ετίας του 2000, φτάνοντας στις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου 2009 στο 77% από το μέγιστο ποσοστό που κατέγραφε προηγούμενα, του 85% κατά μέσον όρο.
