Θα μπορούσε να ήταν φάρσα, αν δεν ήταν μία τριετής φρικτή πραγματικότητα.
Και ίσως σαν φάρσα να ξεκίνησε, αλλά όταν είδαν ότι την πιστεύουμε, συνέχισαν.
Έχει γίνει πλέον εντελώς παρανοϊκή η όλη κατάσταση, είτε για να πιστέψω πράγματα, είτε για να απορρίψω.
Ούτως ή άλλως βουλιάζω σε αυτή τη δίνη που με κατευθύνει ίσια στο στόμα του τέρατος. Ακούω κάποιους να λένε ότι η Ελλάδα είναι το πείραμα για το παγκόσμιο μέλλον χειραγώγησης των λαών και λέω «μάλιστα». Ακούω άλλους να λένε ότι όλο αυτό ήταν η μόνη λύση για να αλλάξουμε και λέω «ναι». Ακούω παραπέρα να μιλάνε για λαϊκή οργή που είναι έτοιμη να ξεσπάσει και λέω «βεβαίως». Τι άλλο να κάνω;
Σ’ αυτή τη δίνη δεν είμαι μόνος. Είμαι μαζί με όλους αυτούς που καταπίνονται από το λαρύγγι του τέρατος. Βλέπετε, φτάσαμε στο σημείο, τα δικαιώματα των εργαζομένων να θεωρούνται προνόμια. Και ως προνόμια, αφαιρούνται.
Το χειρότερο είναι ότι και οι εργαζόμενοι ως προνόμια βλέπουν τα δικαιώματά τους. Αν τα έβλεπαν ως δικαιώματα δε θα άφηναν να τους τα πάρουν με τόση ευκολία.
Και ίσως σαν φάρσα να ξεκίνησε, αλλά όταν είδαν ότι την πιστεύουμε, συνέχισαν. Έχει γίνει πλέον εντελώς παρανοϊκή η όλη κατάσταση, είτε για να πιστέψω πράγματα, είτε για να απορρίψω.
Ούτως ή άλλως βουλιάζω σε αυτή τη δίνη που με κατευθύνει ίσια στο στόμα του τέρατος. Ακούω κάποιους να λένε ότι η Ελλάδα είναι το πείραμα για το παγκόσμιο μέλλον χειραγώγησης των λαών και λέω «μάλιστα». Ακούω άλλους να λένε ότι όλο αυτό ήταν η μόνη λύση για να αλλάξουμε και λέω «ναι». Ακούω παραπέρα να μιλάνε για λαϊκή οργή που είναι έτοιμη να ξεσπάσει και λέω «βεβαίως». Τι άλλο να κάνω;
Σ’ αυτή τη δίνη δεν είμαι μόνος. Είμαι μαζί με όλους αυτούς που καταπίνονται από το λαρύγγι του τέρατος. Βλέπετε, φτάσαμε στο σημείο, τα δικαιώματα των εργαζομένων να θεωρούνται προνόμια. Και ως προνόμια, αφαιρούνται.
Το χειρότερο είναι ότι και οι εργαζόμενοι ως προνόμια βλέπουν τα δικαιώματά τους. Αν τα έβλεπαν ως δικαιώματα δε θα άφηναν να τους τα πάρουν με τόση ευκολία.
