του Θανάση Σκαμνάκη Οι τηλεοράσεις, οι πολλές κουβέντες των εμμίσθων, οι φιοριτούρες και τα καμώματα του λάιφ στάιλ φέρνουν στα μάτια μας έναν κόσμο ανέμελο και ιλουστρασιόν, ακόμα και μέσα στην κρίση. Μέσα από τους φακούς αυτούς δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τι συμβαίνει, ακόμα και να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον. Ξεχνάμε έτσι τον πόλεμο που βυσσοδομεί, όχι τώρα, από πολύ παλιά, ακήρυκτος, παγκόσμιος και τοπικός, καθημερινός αλλά αμείλικτος και αβυσσαλέος, ανάμεσα σε δυο κόσμους. Ο οποίος παίρνει τώρα καθολικά χαρακτηριστικά που οι πρόστυχες οθόνες δεν μπορούν πλέον να σκεπάσουν.
Η απεργία των εργατών της Χαλυβουργίας αποκαλύπτει όσα δεκάδες αναλύσεις δεν μπορούν να κάνουν. Ελάχιστα μέσα ενημέρωσης μας μεταδίδουν τις πληροφορίες. Στον πόλεμο η χώρα τηρεί αυστηρή λογοκρισία για τις πληροφορίες από τα συμβαίνοντα, κυρίως δε επιτηρεί ώστε να μην διαρρεύσουν ειδήσεις που μπορούν να πτοήσουν το ηθικό του εμπόλεμου πληθυσμού και να ωφελήσουν τον εχθρό. Όπως τώρα απέναντι στον εχθρό λαό.
