Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης και η εκεί πρωθυπουργική παρουσία ήταν παλαιότερα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία προβολής του όποιου κυβερνητικού έργου και ταυτοχρόνως του καθησυχασμού των όσων ανησυχιών της κοινής γνώμης για την πορεία της οικονομίας. Ήταν επίσης μια καλή ευκαιρία για εξαγγελίες «μεγάλων έργων» και μέτρων ενίσχυσης ειδικών πελατειακών ομάδων οι οποίες, λόγω διαπραγματευτικής δύναμης, είχαν λαμβάνειν από τον κρατικό κορβανά.Ενίοτε, όμως, η ΔΕΘ μπορούσε να αποδειχθεί θανάσιμη παγίδα για έναν απρόσεκτο πρωθυπουργό – κάτι που επιβεβαιώθηκε απολύτως με τη μοιραία απάντηση Καραμανλή, το 2008, σε ερώτημα για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου. Εκείνη η «ατυχής» ημέρα του τότε πρωθυπουργού σήμανε την αρχή της δημοσκοπικής κατρακύλας και της πολιτικής απαξίωσης της Ν.Δ. και της κυβέρνησής της.
Η τελευταία κατέληξε σε μια βαρύτατη εκλογική συντριβή και μια εσωκομματική κρίση υπαρξιακών διαστάσεων, από την οποία ακόμη και σήμερα το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης αγωνίζεται να συνέλθει – με μέτρια πάντως επιτυχία.
Με το φάντασμα της συντριβής Καραμανλή να πλανάται ακόμη και στις μέρες μας πάνω από το Μαξίμου -καθώς ο Γιώργος Παπανδρέου βιώνει μία από τις χειρότερες φάσεις της θητείας του -, είναι εύλογο ο νυν πρωθυπουργός να αναζητεί εναγωνίως μια «συσκευασία» που θα του επιτρέψει να... φύγει από τη Θεσσαλονίκη πολιτικά «σώος».
