Theodor Adorno – Για τη διαλεκτική
Η διαλεκτική σκέψη αντιτίθεται στην πραγμοποίηση, με την περαιτέρω έννοια ότι αρνείται να επικυρώσει τα ατομικά πράγματα στην απομονωμένη και ξέχωρή τους κατάσταση: ταυτοποιεί την απομόνωση ακριβώς ως παράγωγο του οικουμενικού.
Η διαλεκτική σκέψη αντιτίθεται στην πραγμοποίηση, με την περαιτέρω έννοια ότι αρνείται να επικυρώσει τα ατομικά πράγματα στην απομονωμένη και ξέχωρή τους κατάσταση: ταυτοποιεί την απομόνωση ακριβώς ως παράγωγο του οικουμενικού.
Έτσι, λειτουργεί ως μέσο διόρθωσης τόσο απέναντι στην μανιακή σταθερότητα, όσο και στην άδεια περιπλάνηση του παρανοϊκού μυαλού, το οποίο πληρώνει για τις απόλυτές του κρίσεις με την απώλεια της εμπειρίας του πράγματος το οποίο κρίνει.
Αλλά η διαλεκτική δεν είναι για τον λόγο αυτό, που κάτεληξε να γίνει στην αγγλική εγελιανή σχολή, μια ολοκληρωτική εμπειρία, στον τεταμένο πραγματισμό του Dewey. Δεν είναι η συναίσθηση των αναλογιών, ούτε ένας τρόπος του να βάζεις τα πράγματα στην σωστή τους προοπτική, ούτε είναι απλή και πεισματική κοινή λογική.
