Ο νεοφιλελευθερισμός είχε αυτό το μήνα γενέθλια.
Γιορτάζει την ανατροπή του Σαλβαδόρ Αλιέντε στην Χιλή, εκείνο το πρωινό της 11ης Σεπτεμβρίου του 1973.
Γιορτάζει τις εκτελέσεις, τους ομαδικούς τάφους και τις φυλακίσεις στη χώρα του Πινοσέτ που επέτρεψαν την πειραματική εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων μοντέλων που δημιουργούσε ο Μίλτον Φρίντμαν και η σχολή του Σικάγου...
του Άρη Χατζηστεφάνου
Στην Ελλάδα οι εορτάζοντες φαίνεται πως βρήκαν το τελευταίο διάστημα το δικό τους τρόπο να τιμήσουν την ιστορική μνήμη.
Σπάνια περνάει μια ημέρα όπου κάποιος προβεβλημένος νεοφιλελεύθερος αναλυτής δεν «επιτίθεται» στο νεοναζισμό και τη Χρυσή Αυγή με μοναδικό στόχο να τα συγκρίνει με την Αριστερά.
Σπάνια περνάει μια ημέρα όπου κάποιος προβεβλημένος νεοφιλελεύθερος αναλυτής δεν «επιτίθεται» στο νεοναζισμό και τη Χρυσή Αυγή με μοναδικό στόχο να τα συγκρίνει με την Αριστερά.
Κάθε φωνή αντίδρασης στην πολιτική του μνημονίου και της τρόικας βαφτίζεται εμμέσως πλην σαφώς φιλοναζιστική.
Ακόμη και τα κύρια άρθρα ορισμένων εφημερίδων κάνουν λόγο για «ακροδεξιά και ακροαριστερά τάγματα εφόδου», θυμίζοντας τρομακτικά τα επιχειρήματα του τούρκου στρατηγού Εβρέν – του δικτάτορα που έφερε τον νεοφιλελευθερισμό στη γειτονιά της Ευρώπης.
Ακόμη και τα κύρια άρθρα ορισμένων εφημερίδων κάνουν λόγο για «ακροδεξιά και ακροαριστερά τάγματα εφόδου», θυμίζοντας τρομακτικά τα επιχειρήματα του τούρκου στρατηγού Εβρέν – του δικτάτορα που έφερε τον νεοφιλελευθερισμό στη γειτονιά της Ευρώπης.
Η λογική της «συνάντησης των άκρων», η κριτική στη «βία της Αριστεράς» και τόσες άλλες ιδέες εκφράζονται πλέον με τόσο πανομοιότυπες φράσεις που προκαλούν εύλογα ερωτήματα για το αν προέρχονται από κάποιο σύγχρονο εγχειρίδιο πολιτικής προπαγάνδας.
