Στις Σκουριές
της Χαλκιδικής δίνεται αυτή την περίοδο
ένας αγώνας ενάντια στην επέλαση των
χρυσοθήρων της «Ελληνικός Χρυσός» και
την καταστροφική για το φυσικό περιβάλλον
και την τοπική οικονομία εξόρυξη χρυσού.
Η κατάσταση
αυτή δεν παρουσιάζεται πρώτη φορά και
σίγουρα δεν θα είναι η τελευταία. Το
είδαμε πριν λίγα χρόνια στον Ελαιώνα,
το είδαμε στα εργοστάσια της ΔΕΗ, στους
ΧΥΤΑ, στην Κερατέα, το βλέπουμε τώρα
στις Σκουριές και θα το δούμε σύντομα
στο Ελληνικό και αλλού. Σε όλες αυτές
τις περιπτώσεις και σε άλλες, το «καρότο»
των θέσεων εργασίας έρχεται να προκαλέσει
την συναίνεση της τοπικής κοινωνίας,
ιδιαίτερα στις μέρες μας που η ανεργία
αυξάνεται καθημερινά.
Ωστόσο πολύ
κοντά στο «καρότο» είναι και το «μαστίγιο»,
που αυτή τη φορά είναι εξόφθαλμα πιο
αποτρόπαιο. Στο όνομα της "εκμετάλλευσης
του ορυκτού πλούτου" και με αντάλλαγμα
λίγες θέσεις εργασίας, καταστρέφονται
300.000 στρέμματα γης, μολύνεται το φυσικό
περιβάλλον, και καταστρέφεται, έτσι,
κάθε δυνατότητα της τοπικής κοινότητας
να ζει από το φυσικό πλούτο της περιοχής,
το μόνο πραγματικό πλούτο. Οι επιπτώσεις
της εξόρυξης του χρυσού για το φυσικό
περιβάλλον, επομένως και για τις τοπικές
καλλιέργειες, αλλά και για τον ίδιο τον
υδροφόρο ορίζοντα, θα είναι απλά μη
αναστρέψιμες. Εν μέσω κρίσης, με την
τρομοκρατία της κατάρρευσης να πλανιέται
συνεχώς πάνω από τα κεφάλια μας, ζητάνε
από την τοπική κοινωνία, αλλά και από
όλους μας, να επιτρέψει τη λεηλασία του
τόπου της. Ζητάνε, στην ουσία, να αφαιρεθεί
κάθε δυνατότητα από τους κατοίκους να
ζουν από αυτά που οι ίδιοι μπορούν να
παράγουν.
