Οι καταφατικές δυνάμεις του όχι

Ο μαθητής του Μισέλ Φουκώ
υπoστηρίζει έναν νέο ρόλο για τη φιλοσοφία,
υπερασπίζεται εναλλακτικούς τρόπους ριζοσπαστικοποίησης
και κατεδαφίζει τους φιλοσόφους-σταρ

Alain Brossat

Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Ηροδότου

Φοιτητής στη Ναντέρ τον Μάη του 1968 και μετά υποψήφιος διδάκτορας στο Πανεπιστήμιο της Βενσέν υπό την εποπτεία του Φρανσουά Σατελέ, αργότερα διδάκτορας και καθηγητής, ο Αλαίν Μπροσσά είναι ένας από τους πρωταγωνιστές μιας επαναστατικής περιόδου. Όταν τον συνάντησα λοιπόν, το πρώτο που θέλησα να τον ρωτήσω για να σπάσει ο πάγος ήταν εάν το πνεύμα, ο άνεμος του Μάη του ’68, ο άνεμος της Βενσέν φυσά ακόμη; Κι αυτό επειδή όλο το έργο του σχεδόν είναι αφιερωμένο στο να αναστοχάζεται το παρόν θέτοντας καίρια ερωτήματα. Έχει μάλιστα ονομάσει αυτόν τον προσανατολισμό «φιλοσοφία του παρόντος». Τι σημαίνει όμως αυτό; Πρόκειται για πολιτική και πνευματική στράτευση; Χαράζει, άραγε, το μονοπάτι για μια «πράξη του μέλλοντος»;
Η κοφτή αντίδρασή του με ξάφνιασε, αλλά και με κέντρισε περισσότερο. «Δεν βρίσκω κανένα ενδιαφέρον», μου είπε, «στο να συνοψίσω τα βιβλία μου, τα οποία όλος ο κόσμος μπορεί να διαβάσει, και δεν αφηγούμαι αναμνήσεις παλαιών πολεμιστών. Ρωτήστε με καλύτερα αν σκότωσα τον αδερφό μου και την αδερφή μου όπως ο Πιερ Ριβιέρ, αν είμαι νεκρόφιλος όπως ο Ζορζ Μπατάιγ, τρελός όπως ο Νίτσε, ματαιόδοξος όπως ο Μπαντιού, μισάνθρωπος όπως ο Ρανσιέρ, κεντρίστε με, γιατί, ειλικρινά, εν προκειμένω αποκοιμιέμαι με τις ερωτήσεις σας». Ο πάγος είχε σπάσει, κι εγώ κατάλαβα ότι ο Μπροσσά μιλάει μια άλλη, οξεία γλώσσα… Η συνέντευξή του είναι η απόδειξη.