Του Σταύρου
Σταυρίδη*
Δεν
βρισκόμαστε σε μια περίοδο που η ζωή
μας κυλάει κανονικά, όπου τα ερωτήματα
τίθενται από μια
συνθήκη όπου έχουν εξασφαλιστεί τα
βασικά δεδομένα προβλεψιμότητας του
μέλλοντος μιας κανονικής ζωής, αλλά σε
μια περίοδο κρίσης όπου πολλά από αυτά
που θεωρούσαμε δεδομένα δεν είναι πια
δεδομένα. Αυτή η νέα συνθήκη έχει θέσει
με καινούργιο τρόπο ένα ερώτημα το οποίο
διαμορφώνεται όχι μονάχα στα μυαλά
εκείνων που είχαν μια εμπλοκή με το
πρόβλημα της ανθρώπινης χειραφέτησης
και προσπαθούσαν με τον ένα ή άλλο τρόπο
να το αρθρώσουν σε μια πολιτική, αλλά
και στα μυαλά εκείνων που αυτό τους
φαινόταν πολύ μακρινό ή αδιάφορο. Το
ερώτημα αυτό είναι: μπορούμε, με τις
συνθήκες που ζούμε, εμείς οι ίδιοι να
πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας; Είναι
δυνατό, καθώς αδιαφορεί πλέον το κράτος,
ως μηχανή αναπαραγωγής της κοινωνίας,
για τη ζωή μας, να ρυθμίσουμε εμείς αυτή
τη ζωή;
