Πριν λίγες μέρες, ο κ. Χρυσοχοϊδης ομολογούσε, με ύφος μεταμελημένο, ότι δεν έχει διαβάσει καθόλου το μνημόνιο, το οποίο, όμως, υποστήριξε με την ψήφο του όσες φορές κλήθηκε να το πράξει. Η δε κ. Κατσέλη δήλωνε ότι έριξε μια ματιά «τρεις ώρες ένα Σάββατο πρωί».
Όπως εξελίσσονται τα πράγματα, οι δύο αυτές ομολογίες ίσως να είναι οι πρώτες αλλά και οι πλέον «ήπιες» σε σύγκριση με ό,τι ψυχανεμιζόμαστε όλοι ότι θα ακολουθήσει στην, εκ των υστέρων, προσπάθεια των ενόχων για την παρούσα άθλια κατάσταση της χώρας και του λαού της, να αποποιηθούν των ιστορικών ευθυνών τους.
Μέσα στον γενικότερο ορυμαγδό, στον εξευτελισμό ανθρώπινων ζωών, στη διάρρηξη κάθε έννοιας κοινωνικού ιστού, στη θηλιά της διαρκούς αγωνίας για το σήμερα (έτσι κι αλλιώς ελάχιστοι πλέον σκέφτονται το αύριο), στο ξήλωμα της οποιασδήποτε κατάκτησης των εργαζομένων και στην αποκτήνωση της φτώχειας και απελπισίας, λίγοι έδωσαν και δώσαμε σημασία στο πραγματικό περιεχόμενο της ατάκας που όλοι χρησιμοποιούμε περί «ολικού ξεπουλήματος και περί εκχώρησης της εθνικής κυριαρχίας της χώρας» στους δανειστές.
