Νίκος Καζαντζάκης: Η κραυγή της Ρόζας Λούξεμπουργκ

“Κίνησα το πρωί για τον Διόνυσο, στην Πεντέλη. Κρατούσα τα “Γράμματα” της Ρόζας Λούξεμπουργκ κι ήθελα να τα διαβάσω ψηλά στη μοναξιά, κάτω από τα πεύκα.

Γυάλιζε ο αέρα ακίνητος κι άστραφτε σαν ατσάλι• απάνω του, σαν ξόμπλια σμαλτωμένα, τα δέντρα, οι πεταλούδες, τα σπίτια των ανθρώπων. Η Πεντέλη μπροστά μου, η μάνα, με τον ανοιχτό πληγωμένον κόρφο, που είχε γεννήσει τους Θεούς• ζερβά μου ο Πάρνης γαλάζιος και τραχύς. Μύριζε το θυμάρι, η αφάνα• οι βελόνες των πεύκων, διχαλωτές, έσταζαν τον ήλιο.
Στο Διόνυσο, βρήκα ένα παλιό μου φίλο. Είχα χρόνια να τον δω. Α! τους ηρωικούς αγώνες μας για τη δημοτική γλώσσα, τα μανιφέστα που ξαπολούσαμε, τις κρυφές μας συνεδρίες στα υπόγεια ενός μεγάλου σπιτιού, τους νέους που φέρναμε στα κατηχούμενα τούτα να τους φωτίσουμε, να πληθύνουμε, ν’ ανεβούμε από τα υπόγεια, να φωτίσουμε την Ελλάδα.

Ρόζα Λούξεμπουργκ: «Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο»

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί το τελευταίο γραπτό της Ρόζα, μετά την ήττα των Σπαρτακιστών στο Βερολίνο και λίγο πριν από τη δολοφονία της από τις επίλεκτες ομάδες που χρησιμοποίησε η “σοσιαλδημοκρατική” κυβέρνηση. Το μεταφράσαμε, γνωρίζοντας ότι παρότι έχουν γίνει ξανά μεταφράσεις, δεν μπορεί να βρεθεί ηλεκτρονικά κάποια στο διαδίκτυο στα ελληνικά.
(Η μετάφραση έγινε από το αγγλικό κείμενο στο  www.marxist.org)
 

«H τάξη βασιλεύει στη Βαρσοβία!»  διακήρυξε ο υπουργός Σεμπαστιανί  στην παρισινή Βουλή των Αντιπροσώπων το 1831, όταν μετά την έφοδο τους στο προάστιο της Πράγκα, οι επιτιθέμενοι στρατιώτες εισέβαλλαν στην πολωνική πρωτεύουσα για να αρχίσουν τη σφαγή των επαναστατών.
 

«Η τάξη βασιλεύει στο Βερολίνο!»  Έτσι διακηρύττει θριαμβευτικά ο αστικός τύπος, έτσι δηλώνουν ο Έμπερτ και ο Νόσκε, και οι αξιωματικοί του “νικηφόρου στρατού”, τους οποίους ο μικροαστικός όχλος στο Βερολίνο χειροκροτά κουνώντας χαρτομάντιλα και φωνάζοντας «Ουρά!». Η δόξα και η τιμή των γερμανικών όπλων έχουν δικαιωθεί από την αρχή της παγκόσμιας ιστορίας. Αυτοί που κατατροπώθηκαν στην Φλάνδρα και στην Αργκόν επανόρθωσαν τη φήμη τους με μια λαμπρή νίκη – πάνω από 300 Σπαρτακιστές στο κτήριο της Φόρβερτς (Vorwarts). Οι μέρες που οι ένδοξοι γερμανοί στρατιώτες εισέβαλλαν στο Βέλγιο, και οι μέρες του στρατηγού Φον Έμιχ, του κατακτητή της Λιέγης, ωχριούν μπροστά στα κατορθώματα των Ράινχαρτ και σία στους δρόμους του Βερολίνου.

Ρόζα Λούξεμπουργκ: «Η συσσώρευση του κεφαλαίου»

Καταδικασμένος καπιταλισμός

του Γ. Σταματόπουλου

"Όταν ο Μαρξ έθετε στον εαυτό του το ερώτημα των πρόσθετων πηγών χρήματος, που είναι απαραίτητες στη συσσώρευση κεφαλαίου και τη συνέχισή του, κατέφυγε τελικά στον παραγωγό χρυσού.

Αντίθετα, η Ρόζα Λούξεμπουργκ αναρωτιέται όχι από πού προέρχεται το χρήμα για τη διευρυμένη παραγωγή, αλλά από πού προέρχεται η πρόσθετη ζήτηση· με άλλα λόγια, ποιο είναι το κίνητρο που ωθεί τους καπιταλιστές να διευρύνουν ακατάπαυστα την παραγωγή αφενός και αφετέρου για ποιον τη διευρύνουν απεριόριστα.

Θέση της συγγραφέως είναι ότι ο καπιταλισμός δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του χωρίς τον ιμπεριαλισμό. Είναι σαρκαστική απέναντι στις λύσεις (μικροαστικές τις αποκαλεί) που προτείνουν οι «σκεπτικιστές». Αυτοί υπεδείκνυαν τη διεύρυνση της εσωτερικής αγοράς είτε με την κρατική επιβολή μιας δικαιότερης κατανομής των αγαθών, ή τη δωρεάν διανομή των πλεοναστικών προϊόντων.