Fuck December ’08 – Fight Now!

της Ειρήνης Γαϊτάνου

Στις 6 Δεκέμβρη 2008 μια σφαίρα ήρθε να διαταράξει την φαινομενική ηρεμία της ελληνικής κοινωνίας. Ο 15χρονος μαθητής Αλέξης Γρηγορόπουλος πέφτει νεκρός από το όπλο του αστυνομικού Επαμεινώνδα Κορκονέα στα Εξάρχεια, μια περιοχή εξαιρετικά ιδιαίτερη στο κέντρο της Αθήνας. 

Την ίδια περίοδο, έχουν ήδη ξεκινήσει να φαίνονται γλαφυρά τα ίχνη μια βαθιάς πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα · μια κρίση κοινωνική, οικονομική, ιδεολογική, κρίση πολιτικής εκπροσώπησης και νομιμοποίησης του κράτους και των μηχανισμών του. 
Ωστόσο, κανείς δε φανταζόταν ότι ένα τέτοιο περιστατικό θα οδηγούσε σε μια εξέγερση με τα χαρακτηριστικά αυτής του Δεκέμβρη του ’08.

Πριν δούμε το γενικό πλαίσιο της περιόδου, φαίνεται ενδιαφέρον να εξετάσουμε γιατί το συγκεκριμένο περιστατικό να προκαλέσει μια τέτοια εξέγερση.

Όταν το παντελόνι φτάνει στα γόνατα...

του Σταύρου Χριστακόπουλου

«Ο ΓΑΠ είναι ο μόνος πολιτικός που το όνομά του δεν θα δοθεί σε δρόμο αλλά σε αδιέξοδο»! 

Αυτή η ατάκα, που γράφτηκε στο twitter την ώρα που μιλούσε ο... τέως πρωθυπουργός μας στη Βουλή ζητώντας ψήφο εμπιστοσύνης για να φύγει, απεικόνιζε άψογα την πολιτική κατάσταση της χώρας. 

Ένα απίστευτο πολιτικό αδιέξοδο, το οποίο θα μπορούσε να λυθεί μόνο με εκλογές, καταλήγει αυτές τις ώρες σε ένα ακόμη μεγαλύτερο...

Ο πρωθυπουργός με την πιο καταστροφική θητεία και ο εν αναμονή διάδοχός του (35% των ψήφων έχουν απολύτως εξασφαλισμένο και οι δυο μαζί στις δημοσκοπήσεις και περιμένουν τους «αναποφάσιστους» για να πάρουν τα όποια ρέστα) αποφάσισαν χθες ότι θα συγκυβερνήσουν... χωρίς οι ίδιοι, ως άτομα, να συμμετέχουν.

Αυτά τα δύο παλικάρια, κάποτε συμφοιτητές και ακόμα φίλοι, αποφάσισαν ότι θα στηρίξουν μαζί μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό που κατά πάσα πιθανότητα δεν θα είναι πολιτικός.

Μνημονιακό αδιέξοδο και κυβερνητική αποσύνθεση

Αρχή του τέλους για την κυβέρνηση Παπανδρέου!

Η χώρα οδεύει σε κοινωνική έκρηξη! Μπορεί η αριστερά;

Το σχέδιο των 50 δισ. ιδιωτικοποιήσεις-αξιοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων και δημόσιας ακίνητης περιουσίας, όπως μας «κάρφωσε» το ΔΝΤ, ήταν επινόηση της κυβέρνησης και των πλέον αδίστακτων κύκλων της.

Το σχέδιο αυτό, με το οποίο ενθέρμως συμφώνησε η τρόικα, προήλθε ως η ύστατη απέλπιδα προσπάθεια της κυβέρνησης να συγκεντρώσει κεφάλαια μπροστά στο απέραντο μνημονιακό αδιέξοδο.