του Κώστα Παπουλή (Γέρου).
Σήμερα, που η ιστορία τρέχει με εκπληκτική ταχύτητα και η Ελλάδα λατινοαμερικανοποιείται, που «οι άρχουσες τάξεις που κρατούν τα ηνία, εξαγγέλλουν την κόλαση για όλους», δεν πρέπει να ξεχνάμε «ότι η ήττα μας, υπήρξε πάντοτε ο απαράβατος όρος της ξένης νίκης».(1) Ένα χρόνο μετά το Μνημόνιο, η κατοχή των πιστωτών βαθαίνει επικίνδυνα.
Αντίθετα, το μαζικό κίνημα βρίσκεται πολύ πιο πίσω από την περσινή 5η του Μάη. Κυριαρχεί η απογοήτευση, η αποσυσπείρωση, η εγκατάλειψη των συνδικάτων (κοντά 1/3 λιγότεροι, ψήφισαν στις εκλογές της ΟΛΜΕ), ενισχύεται ο κοινωνικός αυτοματισμός, η ακροδεξιά κουλτούρα κ.ά. Ενώ η τρόικα απαιτεί να τα πάρει όλα, να κατασχέσει όχι μόνο τη ζωή του ελληνικού λαού, αλλά και το σύνολο της δημόσιας περιουσίας, ενώ οποιαδήποτε έννοια δημοκρατίας και εθνικής κυριαρχίας έχει καταλυθεί, φαίνεται ο χρόνος να μετράει αντίστροφα για την Αριστερά, λες και η κλεψύδρα της πολιτικής της ευκαιρίας να τελειώνει.
Συγχρόνως, το τοπίο ξεκαθαρίζει, οι απαιτήσεις της οικονομικής και πολιτικής ελίτ που κυβερνάει την ήπειρο, είναι τέτοιας έκτασης απέναντι στην Ελλάδα και το λαό της, που η σύγκρουση με το ευρωπαϊκό κέντρο είναι μονόδρομος.
